Ανυπαρξία Θανάτου

Ομιλία του Αναστάση Ασημακόπουλου, στην Πολιτιστική Εταιρεία "Παλαίχθων", με θέμα: "Ανυπαρξία Θανάτου".

 

ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΚΑΝΕΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΟ ΚΑΚΟ

 

ΕΝΩΔΩΝ : ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΚΑΝΕΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΟ ΚΑΚΟ.  

                                                    

Αναστάσιος Ασημακόπουλος

Η Διαρκής Διαμάχη Αρετής και Κακίας

 Μια πολύ ενδιαφέρουσα φιλοσοφική ανάλυση περί του "ουδείς εκών κακός",  από τον Γιώργο Χαραλαμπίδη.

Καλή Ανάσταση και καλό Πάσχα

 

Το Πάσχα δεν είναι γιορτή!

Είναι η ευκαιρία να στραφούμε στον εσώτερο εαυτό μας και να σταυρώσουμε τον κατώτερο μέρος μας για χάρη του ανώτερου. Η δική μας θυσία, είναι η θυσία των δικών μας παθών, δηλαδή του εγωισμού, του φθόνου, της ζήλιας, προσκόλλησης στην ύλη και τις ηδονές της, αλλά και την προσκόλληση στους ανθρώπους. Το Πάσχα είναι η υπενθύμιση ότι ο σκοπός του ανθρώπου είναι να ελευθερωθεί απ΄τα πάθη του και να γίνει ένας μικρός θεός.

Η Ανάσταση μας δείχνει την δικαίωση του εσωτερικού μας αγώνα, όπου ως νικητές αποδεσμευόμαστε από την ύλη και τον θάνατο, κατακτώντας την θέση μας δίπλα στον Έναν και Μοναδικό Θεό.

ΛΥΚΙΟΣ.

Δελφικά Παραγγέλματα: "ΗΤΤΩ ΥΠΕΡ ΔΙΚΑΙΟΥ"

 

Να καταβάλλεσαι για το δίκαιο, να μη διστάζεις να ηττηθείς, αν πρόκειται για το συλλογικό δίκαιο

Ερμηνείες και σκέψεις στα Δελφικά Παραγγέλματα (2)

 

Συνέχεια από το πρώτο μέρος

Εδώ ο πλήρης κατάλογος των Δελφικών Παραγγελμάτων

Ερμηνείες και σκέψεις στα Δελφικά Παραγγέλματα (1)

 

H ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΠΑΤΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ (Ρόμπερτ Νατζέμυ)

 

Mάνος Δανέζης: Αγαπώ το «θορυβώδες» matrix και τους Ανθρώπους

Συνέντευξη στον Χρύσανθο Ξάνθη & την Έφη Λάνταβου

Μία δια ζώσης συζήτηση με τον κο Δανέζη θα είχε λιγότερες δυσκολίες από αυτές που έχει μία διαδικτυακή συνέντευξη μαζί του. Συνήθως οι απαντήσεις του δημιουργούν νέες ερωτήσεις.

Έχει τον τρόπο να κλείνει όσο επιτρέπει στον εαυτό του όποια ζητήματα θεωρεί ο ίδιος πως θέλει να το κάνει. Είναι από τους λίγους επιστήμονες που λέει «δεν ξέρω» ή που αρνείται να απαντήσει όταν για κάτι δεν είναι σίγουρος.

Μία δύσκολη συζήτηση λοιπόν και για τους αναγνώστες, μιας και προϋποθέτει να συγκεντρωθεί κάποιος σε αυτό που διαβάζει, να θέλει να ψηλαφήσει, να ανιχνεύσει, να αφιερώσει χρόνο. Από αυτές τις 4 σελίδες μακάρι να δημιουργηθεί το ενδιαφέρον για «μαθητεία».

Στο site του κου Δανέζη υπάρχουν πολλά κείμενα, εργασίες, απόψεις που μοχθούν να μιλήσουν και να επικοινωνήσουν στον καθημερινό άνθρωπο που νιώθει πως κάτι δεν πάει καλά. Στο youtube επίσης μπορεί κανείς να δει διαλέξεις, συζητήσεις, συνεντεύξεις που θα τον βοηθήσουν να έρθει σε επαφή με τον ‘’καλό κύριο Δανέζη’’, τις ιδέες του, αλλά και το σύμπαν.

Καλή ανάγνωση

---

Έχετε αναφέρει πως ο επιστήμονας υπάρχει για να αλλάζει το υφιστάμενο και όχι για να το αναπαράγει. Θα θέλατε να μας μιλήσετε γι’ αυτήν την ιδέα;

Είναι μια πανάρχαια πρακτική, και όχι ιδέα, σε σχέση με την εξέλιξη ενός Πολιτισμού σε Επιστημονικό, Κοινωνικό και Θεολογικό επίπεδο.

Στο Σύμπαν, ο βασικός αιώνιος νόμος είναι η «Αλλαγή» και όχι η κλασική έννοια της «Στασιμότητας» την οποία ονομάζουμε «Σταθερότητα».

Για σκεφτείτε πού θα βρισκόμασταν, αν ο Αϊνστάιν δεν ανέτρεπε τον Νεύτωνα, ο Riemann τον Ευκλείδη. Πού θα βρισκόμασταν σήμερα αν τα οικονομικά και κοινωνικά συστήματα δεν άλλαζαν και παρέμεναν «σταθερά» τα ίδια από την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία μέχρι σήμερα.

Ας μην κάνουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε ότι η αλλαγή είναι ένα αναπόφευκτο γεγονός, άσχετα αν αυτό δεν «βολεύει» τα συμφέροντά μας.

Κάπου έχει αναφερθεί πως «για να ψηλώσει το χαμομήλι μισό πόντο χρειάζονται δύο μήνες». Πόσο βιαζόμαστε οι άνθρωποι σήμερα, σαν κοινωνία και σαν μεμονωμένα άτομα;

Στόχος της κοινωνίας μας, και τον στόχο αυτό τον έχουμε ενστερνιστεί όλοι εμείς σαν άτομα, είναι το άμεσο «Υλικό Κέρδος».

Δεν μας ενδιαφέρει πλέον πόσο χρόνο κάνει το χαμομηλάκι να μεγαλώσει, αλλά, πόσο θα «κοστίζει» το κιλό και το πόσο θα κερδίσουμε από την πώλησή του.

«Η επιστήμη έχει υπαχθεί ολοκληρωτικά στο υπάρχον σύστημα, άρα και τα παράγωγά της φέρουν την σφραγίδα του συστήματος. Δηλαδή απλά, δεν υπάρχει θέμα στο πως χειριζόμαστε ένα μαχαίρι – για καλό ή για κακό – αλλά στο ίδιο το μαχαίρι». Μπορείτε να μας εξηγήσετε αυτή σας τη θέση;

Ας μην κρυβόμαστε υποκριτικά πίσω από το δάχτυλό μας. Μέσα από τα προηγούμενα λόγια τα οποία αναφέρατε, διατύπωσα δημοσίως όσα λέμε με τις παρέες μας, σχεδόν όλοι, παντού όπου βρεθούμε.

Δέσποινα, το τραγούδι και οι σκέψεις σου, μας συντροφεύουν ακόμη! Ένας χρόνος πέρασε χωρίς το δικό σου σχόλιο...

 

Εις ανάμνησιν της Δέσποινας, ένα κομμάτι από ανάρτησή της σχετικό με τα αιώνια ερωτήματα!

Sign of the Times, αγαπημένο της τραγούδι. 

Η ζωή έχει ομορφιά πολλή. Αλλά και δυσκολίες και διαψεύσεις και πόνο. Όλα αντέχονται. Για όλα βρίσκουμε κάποιες απαντήσεις. Είναι όμως και ένα θέμα που μας δυσκολεύει. Το τέλος του βίου. Το παραμερίζουμε, το αποδεχόμαστε, συνθηκολογούμε, μαθαίνουμε να ζούμε μ' αυτό. Η συμφιλίωση είναι, να πούμε όταν θα έρθει η στιγμή, "μια ζωή έζησα, μια ζωή χάρηκα". Και είναι αλήθεια αυτό. Μια ολόκληρη ζωή, ένας πλήρης κύκλος. Πολλοί άνθρωποι ζουν συμφιλιωμένοι. Κι άλλοι φοβούνται τον θάνατο. 

Τι δηλαδή; Την ανυπαρξία. Ποιος μπορεί να ισχυριστεί οτι είναι προτιμότερη από την ύπαρξη η ανυπαρξία; 

Έτσι, από τα αρχαιότατα χρόνια ο άνθρωπος, δεν ξέρω πώς ξεκίνησε, δημιούργησε την πεποίθηση οτι υπάρχει μετά θάνατον ζωή. Ήταν παρηγορητικοί οι λόγοι; Ήταν φαντασία; Ή στηρίζονταν κάπου οι πεποιθήσεις αυτές; 

Ήρθε όμως ο Φρόιντ στα γηρατειά του και είπε υπάρχει μία αρχή, ένας νόμος μέσα στη φύση, που αυτός είναι ο αρχετυπικός. Ο πρωταρχικός, ο πιο ισχυρός. Πιο ισχυρός και από τη γέννηση δηλαδή, από τη δημιουργία, από το είναι, από τον έρωτα. Ποιος είναι αυτός ο νόμος;  

Είναι λέει η τόντεστριμπ, η ορμή προς τον θάνατο. Ορμή προς θάνατον. Το ρεύμα του θανάτου.  Είναι αυτό που σπανιότερα στρέφεται προς τα μέσα και μας τραβάει στον βυθό, στην αυτοεγκατάλειψη, την κατάθλιψη, την σκέψη της αυτοκτονίας. Κι όταν, κι αυτό είναι το σύνηθες,  στρέφεται προς τα έξω,  τότε γίνεται αυτό το φαινόμενο που το λέμε (η αγκρισιβιτέτ), **η επιθετικότητα**.  

Και ορμή για ζωή από την άλλη. Είναι οι δύο πόλοι του γίγνεσθαι.  Είναι η φιλότης και το νείκος.  

Έτσι λειτουργεί ο κόσμος μας, ο ορατός κόσμος των θνητών. Η ζωή είναι θνητή και ο θάνατος αθάνατος.  

Υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο; Και βέβαια υπάρχει. Όμως αυτό είναι υποκειμενική μου γνώση. 

*** 

Δ. 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΠΕΡΙΟΡΙΣΙΜΟ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ με τον Ρόμπερτ Ηλία Νατζέμυ

ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ; Απαντά ο Μπομπ Νατζέμυ

ΠΗΓΗ

ΠΑΘΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

 Όταν οι διαδικασίες του θανάτου, δεν ακολουθούν την φυσιολογική τους πορεία, η ψυχή δεν καταφέρνει να απελευθερωθεί από τα δεσμά της ύλης και καθυστερεί στο μεταβατικό στάδιο.

Η διάθεση με την οποία αντιμετωπίζει κανείς τον θάνατο, παίζει καθοριστικό ρόλο για το αρμονικό του πέρασμα στον «άλλο κόσμο».

-Πρώτα πρέπει να αποσύρονται οι ανώτερες σφαίρες της συνείδησης και να ελκύσουν πίσω τα κατώτερα κέντρα. Είναι επώδυνη εμπειρία για την κατώτερη συνείδηση να βγει βίαια από το σώμα που καταρρέει, πρωτού ακόμα η ανώτερη συνείδηση αποκτήσει κάποια επαφή με το αόρατο, γιατί έτσι η ψυχή βρίσκεται συνεχώς σε σύγχυση και αγωνία, μέχρις ότου κάποτε τακτοποιηθεί.

-Η ψυχή χρειάζεται κάποια προετοιμασία για να αποσυρθεί από το σώμα. Η ψυχή του ανθρώπου που σκοτώνεται ακαριαία, πρέπει να ξεπεράσει ορισμένες δυσκολίες, αντίθετα από εκείνον που πεθαίνει φυσιολογικά και σταδιακά.

-Αν η ψυχή εκτιναχθεί βίαια απ΄το πεδίο της Γης και αρχίσει απεγνωσμένα να γυρίζει πίσω, το βλέμμα της στρέφεται προς το πεδίο που άφησε. Τότε είναι δύσκολο να γυρίσει και να κοιτάξει στο πεδίο στο οποίο πρέπει να εισέλθει.

-Υπάρχουν όμως ειδικοί βοηθοί που σπεύδουν να βοηθήσουν τις ψυχές αυτές να βρουν το δρόμο τους.

Ο άνθρωπος που φοβάται το θάνατο, αν παλεύει μέχρι την τελευταία του πνοή, η ψυχή θα περάσει εντελώς συνειδητά (χωρίς τον μεγάλο ύπνο) από τη διαδικασία του θανάτου. Τέτοιες ψυχές γενικά δεν αντιλαμβάνονται ότι πέθαναν, γιατί έχουν συνηθίσει να θεωρούν τον θάνατο, συνώνυμο με το σβήσιμο της συνείδησης.

Λευκή Αδελφότητα και Εωσφόρος

Γράφει η Δ.

Η  Λευκή Αδελφότητα είναι η εωσφορική αδελφότητα που όλοι γνωρίζουμε γιατί μας έχουν πρήξει με τους εργάτες του ..φωτός , δηλαδή του εωσφορικού φωτός, που εργάζονται πυρετωδώς για το.. Γνώθι Σαυτόν μας, σε όλη την υφήλιο, ισοπεδώνοντας διαφορές, θρησκείες, παραδόσεις, την ιστορία μας. Εμφανίζεται ως *New Age* αγνή περιστερά με αγγέλους, με ενσαρκωμένους μεγάλους δασκάλους, με συγγραφείς όπως ο Νταν Μπράουν που μας συγκλόνισε και καλώς ή κακώς κλόνισε την πίστη μας ανεπανόρθωτα και πολλούς άλλους  γνωστούς σε όλους και διάσημους, όπως ο Κοέλιο, ο Τομ Ρόμπινς, Ρίτσαρντ Μπαχ, κλπ, που με το εξαίρετο συγγραφικό τους ταλέντο προπαγάνδισαν το πως όταν θέλουμε κάτι πολύ, το σύμπαν συνομωτεί για να το πραγματοποιήσει. Έτσι, κβαντικά, χωρίς εμείς να δουλέψουμε στην κατεύθυνση αυτή, χωρίς και 'χείρα κίνει', μόνο με την σκέψη. Και φυσικά πλούτισαν απερίγραπτα από την αφέλεια μας και πρώτα την δική μου. 

*New Order* λοιπόν (νέα τάξη πραγμάτων) και *New Age* είναι τα σύγχρονα προσωπεία των παλιών Ατλάντειων Ιερατείων, που διέφθειραν και αντικατέστησαν τα δικά μας αρχαιοελληνικά Ιερατεία, ούτως ώστε στην ύστερη αρχαιότητα να έχει εκφυλιστεί η θρησκεία μας και να περιορίζεται στα μαντεία, τα νεκρομαντεία κλπ, που θησαύριζαν πουλώντας χρησμούς. Σ' αυτή την κατάσταση βρέθηκαντα θρησκευτικά μας πράγματα και επεβλήθη δια πυρός και σιδήρου ο Χριστιανισμός. Καθόλου άσχημα, αν σκεφτούμε οτι περιέλαβε και διέσωσε στον βαθμό που μπορούσε, το αρχαίο ελληνικό πνεύμα. Οι αρετές, η Ανάσταση της Ψυχής, και το κήρυγμα της αγάπης του Ιησού έφτιαξαν την σημερινή μας θρησκεία που ήρθε η ώρα να την ισοπεδώσουν κι αυτήν και να πάρει την θέση της η Παγκοσμιοποίηση. 
Η αντίσταση των λαών είναι μεγάλη και τα οικομικά πλέον αυτά Ιερατεία συναντούν απρόβλεπτες δυσκολίες στην υλοποίηση των σχεδίων τους παρά τους πολέμους και την φτωχοποίηση. 

Έγραψα κάτι λοιπόν,  αφού κανείς δεν γράφει και επειδή έχω κι αυτό το βαθύ και αθεράπευτο σύνδρομο του περαστικού αναγνώστη. Να μην βρει σκόνη αλλά κάτι, κάτι οτιδήποτε που να διεκπεραιώνει έστω στοιχειωδώς την Επαφή. 


Το εξής παρακάτω. 

Ακάσα, ο Αιθέρας των αρχαίων Ελλήνων

Ας δούμε όμως εν αρχή τι είναι τα Ακασικά Αρχεία:

Στον ανατολικό εσωτερισμό ο συμπαντικός χώρος, στον οποίον ενσωματώνεται ο συμπαντικός νους, ονομάζεται ακάσα.

Το Ακάσα είναι η μητέρα του κόσμου, ο κοσμικός αιθέρας του Ησίοδου για να καταλάβετε καλύτερα το τι είναι, όπως και τα  δέκα πέπλα των Μάγιας είναι η ίδια ουσία το Ακάσα. Το ακάσα λοιπόν δεν είναι τίποτε άλλο για τους Ινδουιστές παρά η πνευματική ουσία που διαπερνά το σύμπαν για να του δώσει μορφή. Τη λέξη akash ή akasha συναντάμε στη Σανσκριτική, Ινδουιστική και Ουρδική γλώσσα και εννοιολογικά σημαίνει διάστημα, κενό, ουρανός, στερέωμα και αιθέρας. Στην Εσωτερική ορολογία akasha είναι << ένα πεδίο ηλεκτρομαγνητικής ενέργειας >> που βρίσκεται αμέσως << πιο κάτω >> από τις κατώτερες περιοχές του Αστρικού κόσμου και μέσα στο οποίο κολυμπάει το Υλικό Επίπεδο, όπως κολυμπάει το ψάρι μέσα στο νερό. Η περιοχή αυτή ονομάζεται και Ηλεκτρομαγνητική Περιοχή ή Αιθερική Περιοχή ή Αιθερικός κόσμος και αντιστοιχεί στον Άδη των αρχαίων Ελλήνων!

Αυτό το << πεδίο ηλεκτρομαγνητικής ενέργειας >>, γέννησε και διατηρεί τον Υλικό κόσμο και κάποτε, όπως λένε οι μυστικιστικές παραδόσεις θα συσταλεί και θα εξαφανιστούν όλα τα νεφελώματα, οι γαλαξίες, τα ηλιακά συστήματα και οι πλανήτες που τον αποτελούν, για να μεσολαβήσει ένα χρονικό διάστημα προ δημιουργικής κατάστασης και να υπάρξει πάλι μία νέα Θεϊκή Δημιουργία!!!! ( Διάλυση και μεγάλη Διάλυση της Ινδουιστικής παράδοσης )!!! Στον χριστιανισμό στο κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο γράφει στο Α΄ κεφάλαιο, στίχος 1 Περιγράφεται από τον ευαγγελιστή αυτή η ακασική γνώση με τη φράση: εν αρχή ήτο ο λόγος και ο λόγος ήτο παρά το θεό και ο θεός ήτο ο λόγος!

O Ρούπερτ Σέλντρεϊκ είναι ο διάσημος βιολόγος του Kέμπριτζ και συγγραφέας ο οποίος ανέπτυξε την υπόθεση των λεγόμενων μορφογενετικών πεδίων με συναφή έρευνα και δημοσιεύσεις, σε θέματα σχετικά με την ανάπτυξη και συμπεριφορά των ζώων και των φυτών. Σύμφωνα με αυτήν τη θεωρία,  όλες οι πληροφορίες -είτε αυτές αφορούν γεγονότα και ιδέες είτε συνήθειες, συναισθήματα, μορφές ή γαλαξίες και τη δομή του DNA- είναι αποθηκευμένες σε ένα πεδίο που, όπως το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο, βρίσκεται παντού. Έτσι, τίποτα δεν χάνεται στο σύμπαν, ούτε ακόμα κι αν “πεθάνει”! Μπορεί να μετατραπεί από ύλη σε ενέργεια, αλλά δεν θα χαθεί. Το ίδιο ισχύει και για τις σκέψεις μας! Εμείς μπορεί να τις αντιλαμβανόμαστε σαν κάτι φευγαλέο και εφήμερο, όμως έχετε αναρωτηθεί, αλήθεια, πού πάει κάθε σκέψη που κάνουμε όταν παύουμε να τη σκεφτόμαστε!;! Χάνεται άραγε ή μήπως καταγράφεται κάπου!;!  Και οι πράξεις και τα έργα μας, ολόκληρο το παρελθόν μας, κατοικεί μόνο στη μνήμη μας ή μήπως είναι επίσης καταγεγραμμένο κάπου στο σύμπαν!;!

 Για τον Ρούπερτ Σέλντρεϊκ αλλά και για την αρχαία φιλοσοφική και μεταφυσική σκέψη οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα ήταν σαφείς: τα πάντα, όλα όσα έγιναν και ειπώθηκαν, ακόμα κι όσα σχηματίστηκαν ως σκέψεις ή επιθυμίες μέσα στο νου των ανθρώπων όλων των εποχών, καταγράφονται συνεχώς σε ένα είδος συμπαντικού αιθερικού αρχείου, στο οποίο η ινδική φιλοσοφία έχει δώσει το όνομα  <<Aκασικά Aρχεία >> .

Ο Πλάτωνας χρησιμοποιεί τη λέξη Αιθέρας με την έννοια που την είχε χρησιμοποιήσει και ο Ησίοδος παλαιότερα και που ταυτίζεται με την έννοια του Ακάσα, την πρωταρχική ουσία ή υπόσταση από την οποία πλάθονται όλα τα όντα. Είναι το ελαστικό και εύπλαστο ενεργειακό πεδίο στο οποίο ενοποιούνται όλες οι δυνάμεις! Όλα είναι κλιμακωτές αποκρυσταλλώσεις του ουράνιου φωτός ακάσα!
Θα έπρεπε να σταματήσω εδώ διότι όπως καταλαβαίνει κανείς έχει να κάνει με θέματα τα οποία ανέπτυξαν βραχμάνοι, ινδουιστές, βουδιστές…. Ενώ πρώτοι και καλύτεροι το είχαν αναπτύξει οι Έλληνες!!!! Ναι πρώτοι!!!! Με την ονομασια Αιθέρας!!!!

Για να δουμε λοιπόν:

Ο Αποδομητικός Παράγων και οι άνθρωποι του Ερέβους

Συζήτηση επάνω στο ζήτημα του Αποδομητικού Παράγοντα και της υπηρέτησής του, από τον άνθρωπο.

Θεωρώ χρήσιμη την ανάγνωση του άρθρου 
"ΠΕΡΙ ΚΑΛΟΥ ΚΑΙ ΚΑΚΟΥ, ΠΕΡΙ ΚΑΤΑΣΤΡΕΠΤΙΚΟΥ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΕΩΣΦΟΡΟΥ"

Η σύζευξη των Αντιθέτων

Στον Εκκλησιαστή διαβάζουμε: «Όλα τα πράγματα έχουν δύο πόλους, τον ένα ενάντια στον άλλο». 

Φως-σκοτάδι, Χαρά-λύπη, πείνα-κορεσμός. Είναι αξεχώριστα, μολονότι το ένα φαίνεται να είναι ενάντια στο άλλο, δηλαδή δεν μπορείς να έχεις το ένα χωρίς το άλλο, όπως δεν μπορείς να έχεις ένα ραβδί με μια μόνο άκρη. Τα αντίθετα, αν τα ονομάσουμε δεξί και αριστερό εξασκούν δύναμη εναλλάξ. Προσέξτε πως αν έχουμε ένα εκκρεμές και έχει μετακινηθεί απόλυτα στα δεξιά, το δεξί γίνεται πάρα πολύ αδύναμο, και αρχίζει να έχει δύναμη το αριστερό, και αντίστροφα.

Όλα τα φαινόμενα, όλα τα γεγονότα, όλη η γήινη ζωή εκδηλώνονται ανάμεσα σε αντίθετες δυνάμεις, ή αντίθετους πόλους που κινούνται πότε προς τη μία κατεύθυνση, πότε προς την άλλη, έτσι που ο πόλεμος   ακολουθεί την ειρήνη και η ειρήνη τον πόλεμο, η έλλειψη ακολουθεί την αφθονία και η αφθονία την έλλειψη και πάει λέγοντας.

Στον αρχαίο ιερό ναό των Δελφών, ήταν γραμμένες δυο φράσεις που διάβαζαν εκείνοι που έμπαιναν στο μαντείο για συμβουλή. «Γνώθι σαυτόν» και «Μηδέν άγαν». Αυτό δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος δεν πρέπει να κάνει ή να δίνει πάρα πολλά. Σημαίνει «τίποτα σε ακρότητα, με υπερβολή». Πρώτα ο άνθρωπος πρέπει να γνωρίσει τον εαυτό του (η αυτογνωσία φυσικά περιλαμβάνει και να γνωρίσεις τα αντίθετα μέσα σου) και μετά δεν πρέπει να φτάνει ποτέ στα άκρα –δηλαδή όταν γνωρίσει τον εαυτό του, θα γνωρίσει και τι είναι τα άκρα στον εαυτό του. Τα ενάντια είναι κλέφτες διότι ότι κτίζεται πάνω στο ένα, υπονομεύεται από το άλλο. Αλλά ότι κτίζεται στο κέντρο δεν μπορεί να μας το πάρει κανείς. Γι’ αυτό, πολύ συχνά στα αρχαία σύμβολα, βρίσκουμε τα δύο ενάντια στις δύο πλευρές και την τρίτη δύναμη στο μέσον.

 

Φανταστείτε έναν εξασκημένο σχοινοβάτη που κρατά ισορροπία γέρνοντας δεξιά κι αριστερά. Ξέρει πώς να το κάνει μέσα από μακροχρόνια εκπαίδευση και μελέτη του εαυτού του. Χωρίς γνώση δεν θα μπορούσε να το κάνει. Ας υποθέσουμε ότι του θέτουμε το ερώτημα του Πιλάτου: «Τι είναι αλήθεια;» συμπληρώνοντας «είναι προς τα δεξιά ή προς τα αριστερά;» Αν απαντούσε ότι είναι και τα δύο, το δικό μας αίσθημα για την αλήθεια θα προσβαλλόταν, διότι εμείς φανταζόμαστε ότι η αλήθεια είναι κάτι άκαμπτο.  Αγνοούμε κάθε τι που δεν αντιστοιχεί στις απόψεις μας κι έτσι περπατάμε με το ένα πόδι. Ωστόσο μπορούμε να κατανοήσουμε ότι θα ήταν λάθος για τον σχοινοβάτη να θεωρήσει το αριστερό μέρος διαβολικό και το δεξί το μόνο επιθυμητό. Διότι θα βλέπαμε ότι είναι αναγκασμένος σε διάφορες στιγμές να γέρνει πότε προς τα αριστερά ή τα δεξιά, και ότι μόνο με αυτό τον τρόπο μπορεί να προχωρεί. Αυτή είναι η ιδέα που εκφράζεται σε άλλο απόσπασμα από τον Εκκλησιαστή που λέει: 

«Κάτω από τον ουρανό υπάρχει χρόνος για όλα και μια εποχή για κάθε σκοπό. Η ώρα της γέννησης και η ώρα του θανάτου, η ώρα να φυτέψεις και η ώρα να θερίσεις αυτό που φύτεψες. Η ώρα να γκρεμίσεις και η ώρα να χτίσεις, η ώρα να κλάψεις και η ώρα να γελάσεις, η ώρα να αποκτήσεις και η ώρα να χάσεις, η ώρα να σιωπάς και η ώρα να μιλάς, η ώρα για πόλεμο και η ώρα για ειρήνη.»

Κοινός Παρονομαστής

Ένα φιλοσοφικό καφενείο, πολύ στοχαστικό και διδακτικό. Δείτε το!

Τα κίνητρα της σεξουαλικής ένωσης

Ένα από τα συχνά ερωτήματα μου ήταν ο βαθύτερος λόγος πίσω από την ανάγκη για σεξουαλική ένωση με το άλλο φύλο. Η επιφανειακή, βιολογική, εξήγηση δεν ήταν δυνατό να με ικανοποιήσει γιατί ένοιωθα ότι πίσω από αυτήν κρύβονταν άλλες, βαθύτερες ανάγκες. Και ήθελα να εξετάσω το ζήτημα στη ρίζα του. Έπειτα από συνεχή εμβάθυνση και συνειδητότητα είχα ανακαλύψει ότι αιτία που σπρώχνει τον άνθρωπο σε σεξουαλική επαφή με το άλλο φύλλο δεν ήταν το σώμα, οι ορμόνες. Παρατήρησα ότι οι ορμόνες υπερλειτουργούσαν μόνο όταν ερεθίζονταν από λεπτότερους και βαθύτερους παράγοντες. Ο κύριος από αυτούς, ήταν η ανάγκη του ανθρώπου να καταλύσει τη μόνωση, τη χωριστικότητά του. Όσοι δεν έχουν αναπτυγμένη Συνειδητότητα δεν παίρνουν είδηση την αίσθηση της μοναξιάς, του κενού, της ματαιότητας της ζωής και το μόνο που αντιλαμβάνονται είναι ότι τα γεννητικά τους όργανα είναι φορτισμένα με ενέργεια που απαιτεί εκτόνωση. Αλλά αυτό είναι το τελικό στάδιο σε μια αλυσίδα πολύ λεπτών διεργασιών που αρχίζουν από τον ψυχικό και νοητικό χώρο. Η μόνωση, η έλλειψη επικοινωνίας, επαφής ή αγάπης μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο στην τρέλα. Δεν είναι φτιαγμένος για τη μόνωση. Όλο του το είναι, όλος ο εσωτερικός μηχανισμός του τον ωθεί προς την ένωση με τους άλλους. Και αυτή η ώθηση πιέζει το σώμα, που εκκρίνει ορμόνες σε αφθονία και αυτές ζητούν σωματική ένωση με το άλλο φύλο. 

Ελευθερία είναι η γνώση της αληθινής μας φύσης

Στα αρχαία Ελληνικά, οι λέξεις «ευφυΐα» και «φύση» προέρχονται από το ρήμα φύομαι. Η ευφυΐα αναφέρεται σε «κάτι που αναπτύσσεται καλά» και φύση σημαίνει «εκείνο που ανακύπτει». Αναπτυσσόμαστε λοιπόν καλά, είμαστε ευφυείς, όταν αφήνουμε να ανακύψει η εσωτερική μας αλήθεια.

.

*ΠΑΣΑ ΔΟΥΛΕΙΑ ΠΑΡΑ ΦΥΣΙΝ ΕΣΤΙ* είπε ο Αντιφάνης από τη Σμύρνη τον 4ο αι π.χ. Κάθε δουλεία είναι αντίθετη με τη φύση του ανθρώπου. Και επομένως ο άνθρωπος που δεν είναι ελεύθερος δεν μπορεί να αναπτυχθεί σωστά.

.

Πόσο ελεύθερος μπορεί να είναι ένας άνθρωπος που έχει άγνοια της αληθινής του φύσης ; Πόσο ελεύθερος μπορεί να είναι ένας άνθρωπος που φθονεί τον πλησίον, που ζηλεύει τον σύντροφό του, που βασίζεται στην γνώμη των άλλων; Πόσο ελεύθερος μπορεί να είναι ένας άνθρωπος που φοβάται ; Πόσες φοβίες έχει ο σύγχρονος άνθρωπος; Σήμερα βλέπουμε ότι ο βασικός φόβος του θανάτου, που κυριαρχούσε πάντα στον άνθρωπο, έχει αντικατασταθεί από τον φόβο της αβεβαιότητας. Η οικονομική κρίση έχει εντείνει τόσο πολύ την αίσθηση της προσωρινότητας, ώστε η ρήση του παππού Ηράκλειτου «τα πάντα ρει» να είναι τόσο επίκαιρη και τόσο δυσβάσταχτη συγχρόνως. Ουδέν κακόν αμιγές καλού όμως. Αυτή η λαίλαπα της μεταβλητότητας πιθανόν να είναι ο καλύτερος μας φίλος επειδή ίσως μας κάνει να αναρωτηθούμε ότι : αφού όλα πεθαίνουν και αλλάζουν τότε τι είναι πραγματικά αληθινό; Υπάρχει κάτι πίσω από τα φαινόμενα, κάτι απέραντο και απεριόριστο, μέσα στο οποίο, ο χορός της αλλαγής και της προσωρινότητας μπορεί να διαδραματιστεί; Μήπως είναι αυτό που προσδιόρισε ο Ελεάτης Παρμενίδης, δηλαδή το Ον το άναρχο, το άπαυστο, το αγέννητο, το σφαιρικό, το συμπαγές και σταθερό, όπου η πρωτογενής δομή του δεν βρίσκεται στο ανθρώπινο μυαλό, αλλά στο βάθος της καρδιάς μας;

Εδώ θα μπορούσαμε να θέσουμε το ερώτημα : Υπάρχει έστω και ένας άνθρωπος που να έχει πραγματικά ελευθερωθεί από τα πάθη του, από τις επιθυμίες του, από τις προκαταλήψεις, από τον δογματισμό, από τους κοινωνικούς προγραμματισμούς του, από τη γνώμη των άλλων, από τα καθημερινά του πρέπει ;

Ο Αισχύλος θα πει στον Προμηθέα Δεσμότη: «Ελεύθερος γαρ ου τις πλην Διός»Νομίζω τελικά πως η ελευθερία είναι σαν την αλήθεια, τείνουμε προς αυτήν, αγωνιζόμαστε να την κατακτήσουμε, και ίσως τελικά να χρειαζόταν πολλές ζωές για να καταφέρουμε να την αγγίξουμε.

Κάποτε ο Σωκράτης στάθηκε μπροστά σ’ ένα μαγαζάκι που πουλούσε του κόσμου τα πράγματα. Αφού έμεινε έτσι να κοιτάζει για λίγη ώρα, τελικά είπε: «Για δες πόσα πράγματα χρειάζονται οι Αθηναίοι για να ζήσουν». Κι εννοούσε φυσικά, ότι ο ίδιος δεν χρειαζόταν τίποτε απ’ όλα αυτά. Επίσης είναι γνωστό ότι ο Σωκράτης θεωρούσε ως ελεύθερο τον άνθρωπο που δεν κυριεύεται από τις σωματικές ηδονές.