Ο Αφροκεντρισμός και η παραποίηση της Ελληνικής ιστορίας

 

Τον Φεβρουάριο του 1993 πραγματοποιήθηκε στο Κολλέγιο Wellesley της Μασσαχουσέττης μία ομιλία με προγραμματισμένο θέμα τον πολιτισμό της αρχαίας Αιγύπτου. Ο ομιλητής Yosef A. A. ben Jochannan είχε παρουσιαστεί από τους υπεύθυνους της εκδήλωσης ως “διακεκριμένος αιγυπτιολόγος”. Στην ομιλία του ο Jochannan υπεστήριξε ούτε λίγο ούτε πολύ ότι οι αρχαίοι Έλληνες έκλεψαν ουσιαστικά τον πολιτισμό τους από την Αίγυπτο, ότι ο φιλόσοφος Αριστοτέλης μετέβη μαζί με τον Μέγα Αλέξανδρο στην Αλεξάνδρεια και τη Βιβλιοθήκη της, την οποία ο Αριστοτέλης λεηλάτησε για να συγγράψει τα έργα του.

Κατά την ώρα των ερωτήσεων η καθηγήτρια κλασικών σπουδών Mary Lefkowitz ρώτησε τον ομιλητή γιατί ισχυρίστηκε κάτι τέτοιο τη στιγμή που η Αλεξάνδρεια απέκτησε την περίφημη βιβλιοθήκη της μετά τον θάνατο του Αριστοτέλη και άλλωστε ο Έλληνας φιλόσοφος ουδέποτε πήγε στην Αίγυπτο. Ο Jochannan αρνήθηκε να απαντήσει, εγκαλώντας την Lefkowitz για εμπάθεια και αρνητική στάση απέναντι στις απόψεις του μαύρου πληθυσμού. Μετά τη διάλεξη πολλοί σπουδαστές κατηγόρησαν με τη σειρά τους τη Lefkowitz για ρατσισμό και μονομερή αντίληψη της ιστορίας. Τι συμβαίνει στα αμερικανικά πανεπιστήμια;

Ο αφροκεντρισμός (afrocentrism ή afrocentricity) αποτελεί μία ιδεολογική κίνηση με ιστορικές και πολιτικές προεκτάσεις, η οποία εξαπλώθηκε σε πολλά πανεπιστήμια της αντίπερα όχθης του Ατλαντικού ιδίως από τη δεκαετία του ’90. Πρόκειται για ένα παρακλάδι του νέου ρεύματος της “πολιτικής ορθότητας” (politically correct) που σάρωσε την αμερικανική κοινωνία τα τελευταία δέκα έτη.

Ο βασικός πυρήνας των πεποιθήσεων του αφροκεντρισμού διαμορφώνεται ως εξής: Μητέρα του πολιτισμού – και ειδικότερα του Δυτικού – είναι η ήπειρος της Αφρικής και φορείς του πολιτισμού τα μαύρα αφρικανικά έθνη. Στην Αφρική είχαν αναπτυχθεί υψηλού επιπέδου κοινωνίες, πολύ προτού καταφέρουν να εμφανιστούν στο ιστορικό προσκήνιο τα λευκά έθνη. Η αρχαία Αίγυπτος δεν ήταν παρά η κορωνίδα του μαύρου αφρικανικού πολιτισμού και οι ίδιοι οι Αιγύπτιοι ήταν μαύροι (Νέγροι) από ανθρωπολογικής απόψεως.

Ο αφρικανικός πολιτισμός της Αιγύπτου επηρέασε καταλυτικά τον ελληνικό κόσμο και τη γένεση του κλασικού πολιτισμού, αφού οι αρχαίοι Έλληνες δανείστηκαν ή μάλλον έκλεψαν τη θρησκεία, την επιστήμη, τη φιλοσοφία, τα καλλιτεχνικά και διανοητικά τους επιτεύγματα, από τους αρχαίους Αιγυπτίους αλλά και τους Χαναανίτες και τους Φοίνικες. Επιφανείς μορφές του αρχαίου κόσμου, όπως ο Σωκράτης, η Κλεοπάτρα ή ο Ιησούς Χριστός, ήταν μαύροι. Αλλά και στη νεότερη εποχή μαύροι ήταν ο επιφανής μουσικός Ludwig van Beethoven και η αυτοκράτειρα Ιωσηφίνα της Αυστρίας. Εν γένει, ολόκληρος ο λευκός δυτικός πολιτισμός ή τουλάχιστον οι ευγενέστερες εκφάνσεις του, οφείλονται στους μαύρους πληθυσμούς της Αφρικής. Όσο εξωπραγματικά και αν ακούγονται όλα αυτά, πολλά μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας αλλά και ων λοιπών εκπαιδευτικών βαθμίδων στις Ηνωμένες Πολιτείες, τα έχουν υιοθετήσει πλήρως και τα έχουν συμπεριλάβει στο πρόγραμμα διδασκαλίας τους.

Ο μυστικός ήρωας που πριν από 32 χρόνια έσωσε τον κόσμο από την καταστροφή και σήμερα ζει στην εξαθλίωση...

 

Η αληθινή ιστορία του Stanislav Petrov

Ένας άνθρωπος πριν από 32 χρόνια υπήρξε ένας ήρωας που έμεινε αφανής. Ο άνθρωπος αυτός έσωσε όλη την ανθρωπότητα. Ο λόγος για τον Αντισυνταγματάρχη Stanislav Petrov.

Μερικές φορές στην Ιστορία είναι πιο σημαντικό εκείνο που λίγο έλειψε να συμβεί από αυτό που πραγματικά συνέβη. Και ίσως το πιο εντυπωσιακό σε αυτές τις απίστευτες ιστορίες ηρώων. Αυτές που βρίσκονται πλέον τόσο μακριά από τη λάμψη είναι οι συμπτώσεις που τις περιβάλλουν.

Θα σας διηγηθώ πώς πριν από τριάντα δύο χρόνια, ένας άνθρωπος για τον οποίο ο περισσότερος κόσμος δεν είχε ακούσει ποτέ, θα γίνει ο μεγαλύτερος ήρωας όλων των εποχών. Αυτός που «κυριολεκτικά» έσωσε τον κόσμο από ένα πυρηνικό ολοκαύτωμα.

Ήταν το 1983, κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. ”Άγρια” χρόνια, όπως δεν είχε ποτέ ξανασυμβεί πριν από την κρίση των πυραύλων στην Κούβα. Στις 23 Μαρτίου, ο Πρόεδρος Reagan ξεκίνησε την εκστρατεία «Star Wars – ο Πόλεμος των γαλαξιών», ανακηρύσσοντας ουσιαστικά τη Ρωσία ως την «Αυτοκρατορία του Κακού».

Η χειρότερη στιγμή στην ιστορία

Μεταξύ των πιο σημαντικών του συμμάχων ήταν κι ο εξίσου αποφασισμένος να βάλει ένα τέλος στον κομμουνισμό. Ο Πάπας Ιωάννης Παύλος ο Β “. Οι συγκυρίες έδειχναν ιδανικές. Δηλαδή, προκειμένου να κλείσουν οι ανοιχτοί λογαριασμοί με τη Σοβιετική Ένωση. Οι Σοβιετικοί είχαν πάρει το θέμα εξίσου πολύ σοβαρά.

Οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ σχεδίαζαν να τοποθετήσουν πυραύλους στη Δυτική Γερμανία. Ταυτόχρονα οργάνωναν στρατιωτικές ασκήσεις στην Ευρώπη. Όμως, οι ηγέτες της Σοβιετικής Ένωσης ανήκαν στη γενιά του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου. θυμόντουσαν πώς ακριβώς, με το πρόσχημα μιας άσκησης, ο Χίτλερ είχε ξεγελάσει τον Στάλιν και είχε εξαπολύσει την Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΩΝ 200 ΕΤΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ

 

 Στον απόηχο του εορτασμού των 200 χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση του 1821, διαπίστωσα πόσο υποκριτικός και υπονομευτικός ήταν αυτός ο εορτασμός, ο οποίος διοργανώθηκε από ανθρώπους που δεν πιστεύουν στο Έθνος και την ιστορική αλήθεια, ούτε στα σύμβολα και τις αξίες των Ελλήνων.

Θα ξεκινήσω από τα σύμβολα:

Στο Προεδρικό Μέγαρο, παρουσία των υψηλών προσκεκλημένων, τρείς "τενόροι" της μπάντας του Πολεμικού Ναυτικού, τραγούδησαν τον Εθνικό μας Ύμνο, με τρόπο που προσβάλλει τα σύμβολα του Έθνους, αφού παρήλλαξαν τον Ύμνο σαν να ήταν ένα μουσικό κομμάτι, που μπορεί κανείς να διασκευάσει ως "μουσική άποψη"! 

Ο Εθνικός Ύμνος δεν διασκευάζεται, δεν παραλλάσσεται, δεν τραγουδιέται με εναλλακτικό τρόπο, γιατί δεν είναι τραγουδάκι, αλλά παιάνας και σύμβολο του Έθνους. Κατά την ίδια έννοια, απαγορεύεται οποιαδήποτε παραλλαγή της Ελληνικής Σημαίας.

Επίσης, κατά την διάρκεια της Έπαρσης της Σημαίας στον βράχο της της Ακρόπολης, μια υψίφωνος της κακιάς ώρας, τραγούδησε εντελώς φάλτσα τον Εθνικό μας Ύμνο, έχοντας ανοιχτά τα χέρια, σαν να κάνει δέηση σε κάποιον αρχαίο θεό. Το κακόηχο αποτέλεσμα έγινε αντιληπτό απ΄όλους, γελοιοποιώντας την τελετή από την άθλια φωνή της και την γελοία εικόνα της. Ο Εθνικός Ύμνος τραγουδιέται πάντα σε στάση προσοχής. Δεν είναι τραγουδιστική συναυλία, για να κάνει θεατρινισμούς η κάθε τραγουδιάρα... 

Η τραγουδιάρα και οι "τενόροι", προσέβαλαν τα σύμβολα του Έθνους, με την κακογουστιά, την ανεπάρκεια και την  ασέβειά τους.

Τα σύμβολα προσέβαλαν επίσης η ΠτΔ, της οποίας η εμφάνιση υπήρξε κατώτερη των περιστάσεων (ως συνήθως) καθώς και η μόνιμη παρουσία δίπλα της του "πρώτου κυρίου", ο οποίος μοστράριζε δίπλα της ως "σύντροφος" της κυρίας Προέδρου...

 Ο γκόμενος ή η γκόμενα του κάθε πολιτικού, δεν είναι δημόσιο πρόσωπο, ώστε να παρευρίσκεται δίπλα του σε δημόσιες τελετές και ειδικά τόσο μεγάλης σπουδαιότητας.

Ο ερωτικός σύντροφος, δεν είναι ισότιμος με τον ή την σύζυγο.

Πώς απελευθερώθηκε η Καλαμάτα χωρίς να πέσει ούτε ένας πυροβολισμός!

 Οι Τούρκοι κάλεσαν τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη σε βοήθεια και αυτός εισέβαλε στην πόλη με επικεφαλής τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη...

Ένα πρωινό του Μαρτίου ο ιπποκόμος του Αρναούτογλου Σουλεϊμάν αγά, βοεβόδα της Καλαμάτας, πηγαίνοντας να ποτίσει τα άλογα σε πηγάδι έξω από την πόλη, ανακάλυψε ένα σπασμένο κιβώτιο γεμάτο πυρίτιδα και γύρω του πλήθος από ίχνη ανθρώπων και ζώων. Ανέφερε το γεγονός στον Αρναούτογλου και εκείνος συνέλαβε αμέσως όλους τους προκρίτους της Καλαμάτας. 

Την ίδια ημέρα, τούρκοι ανιχνευτές εντόπισαν ένα μεγάλο καραβάνι (250 υποζύγια) συνοδευόμενο από 250 ένοπλους άνδρες. Ήταν ο Νικηταράς και μετέφερε πυρομαχικά που είχε παραλάβει από την Καρδαμύλη. Ο Αρναούτογλου ρώτησε τους αιχμάλωτους πρόκριτους για το καραβάνι. Εκείνοι τού απάντησαν ότι ήταν χωρικοί που μετέφεραν ελαιόλαδο και αλάτι και ότι ήταν οπλισμένοι για να αποτρέψουν πιθανή ληστρική ενέργεια από τους κλέφτες. Ο Αρναούτογλου όμως δεν τους πίστεψε και ειδοποίησε τους Τούρκους της Καλαμάτας να ετοιμαστούν για να φύγουν. 

Με τους ολιγάριθμους άνδρες (150) που διέθετε δεν ήταν δυνατόν να υπερασπισθεί την πόλη. Όταν έμαθε όμως ότι τα περάσματα είχαν καταληφθεί από πολυάριθμες ομάδες κλεφτών, άλλαξε γνώμη και διέταξε να σταματήσουν οι προετοιμασίες για αναχώρηση. 

Οι επαναστάτες κατέλαβαν την πόλη χωρίς να ρίξουν ούτε έναν πυροβολισμό! 

Εν τω μεταξύ, πολλοί καπετάνιοι επικεφαλής των ομάδων τους, περικύκλωσαν την πόλη και μαθαίνουν για τη σύλληψη των προκρίτων. Τους στέλνουν, λοιπόν, ένα ψεύτικο απειλητικό γράμμα, με το οποίο απαιτούσαν μεγάλες ποσότητες τροφίμων και πυρομαχικών. Σε αντίθετη περίπτωση, η πόλη θα παραδιδόταν στις φλόγες. 

Οι πρόκριτοι έδωσαν το γράμμα στον Αρναούτογλου και όταν τον βεβαίωσε και ο Κύριλλος, ηγούμενος του μοναστηρίου του Αγίου Ηλία, ότι στα περίχωρα είχαν συγκεντρωθεί 2.000 κλέφτες, αποφυλάκισε τους προκρίτους. Αμέσως τους κάλεσε σε σύσκεψη για να αποφασίσουν τι θα πράξουν. 

Εκείνοι τού πρότειναν να ζητήσει τη βοήθεια του Πετρόμπεη, ο οποίος ήταν ηγεμόνας αναγνωρισμένος από την κεντρική διοίκηση. 

Οι Έλληνες που σκότωναν Έλληνες στο πλευρό των Περσών

Με αφορμή τη σύσταση Επιτροπής για τον εορτασμό των 2.500 ετών από τη Μάχη των Θερμοπυλών θυμόμαστε ότι η ιστορία δεν είναι ποτέ τόσο απλή.
Γράφει ο Κώστας Μανιάτης

Καταρχάς πολλοί Έλληνες πολέμησαν διαχρονικά δίπλα στους Πέρσες, άλλοι αναγκαστικά, ως υπόδουλοι και άλλοι ως μισθοφόροι με πιο χαρακτηριστικές τις περιπτώσεις των 10.000 του Ξενοφώντα, η επιστροφή των οποίων έμεινε γνωστή ως 'η Κάθοδος των Μυρίων', αλλά και των Αθηναίων (με αρχηγό τον στρατηγό Χάρη) και των 5.000 Θηβαίων που πολέμησαν στην εξέγερση του Αρτάβαζου Β΄εναντίον του νόμιμου Πέρση βασιλιά (και στη συνέχεια χρηματίστηκαν απ' αυτόν και πρόδωσαν τον Αρτάβαζο).

Εδώ εξετάζουμε μόνο ποιοι πήραν το μέρος των Περσών στην πρώτη και στη δεύτερη εκστρατεία εναντίον των ελληνικών πόλεων.

Στην πρώτη περσική εισβολή (492-490 π.Χ.), που έληξε με τους Αθηναίους νικητές στον Μαραθώνα, τα πράγματα ήταν απλά, σύμφωνα με τον Ηρόδοτο:

"Στους κήρυκες που έρχονταν στην Ελλάδα πολλοί από τους Έλληνες της ηπειρωτικής Ελλάδας έδωσαν τα όσα ζητούσε ο Πέρσης, καθώς και όλοι ανεξαιρέτως οι νησιώτες". Σχεδόν όλοι δηλαδή έδωσαν γη και ύδωρ στο Βασιλέα, εκτός απ' την Αθήνα και την Σπάρτη. Ο μηδισμός της Αίγινας ήταν αυτός που ενόχλησε περισσότερο τους Αθηναίους όμως, γιατί θεώρησαν ότι θα τους επιτίθονταν οι Αιγινίτες και γρήγορα τους "συνέτισαν" με τη βοήθεια των Σπαρτιατών. Ας μην επεκταθούμε άλλο εδώ.

Στη δεύτερη περσική εισβολή όμως (480-479 π.Χ.), τα πράγματα ήταν πολύ πιο σύνθετα. Ο Ηρόδοτος περιγράφει αναλυτικά ποιοι πήραν το μέρος των Περσών εθελοντικά, στο παρακάτω απόσπασμα:

"Ο Ξέρξης παρέμεινε πολλές μέρες στην Πιερία (...) Οι κήρυκες που είχε στείλει στην Ελλάδα για να ζητήσουν υποταγή, γύρισαν πίσω άλλοι με άδεια χέρια, άλλoι με γην και ύδωρ.

Εκείνοι που έδωσαν γην και ύδωρ ήσαν οι εξής:

• οι Θεσσαλοί
• οι Δόλοπες (σ.σ. φύλο που ζούσε στα σημερινά Άγραφα)
• οι Αινίανες (σ.σ. οι οποίοι ζούσαν στη δυτική πλευρά του Σπερχειού)
• οι Περραιβοί (σ.σ. ζούσαν στη Θεσσαλία)
• οι Λοκροί
• οι Μάγνητες (σ.σ. ζούσαν στο Πήλιο)
• οι Μαλιείς (σ.σ. ζούσαν στα ανατολικά του Σπερχειού, στο 'πέταλο του Μαλιακού' που λέμε σήμερα)
• οι Αχαιοί της Φθιώτιδας
• οι Θηβαίοι
• οι Βοιωτοί, εκτός από τους Θεσπιείς και τους Πλαταιείς

Η άλωση της Κωνσταντινούπoλης

 «ΕΑΛΩ Η ΠΟΛΙΣ – ΠΑΡΘΕΝ Η ΡΩΜΑΝΙΑ»

Στην ελληνική ιστορία κανένα άλλο γεγονός δεν προκάλεσε τόση θλίψη και απογοήτευση όσο η άλωση της Πόλης (29 Μαΐου 1453). Η αποφράς αυτή ημέρα συνοδεύτηκε από ένα πλήθος θρύλων, θρήνων και παραδόσεων που αντανακλούν το μέγεθος της απώλειας. Όλα αυτά αποκρυσταλλώνουν με ενάργεια την ψυχική συντριβή που βίωσαν όχι μόνο οι Έλληνες εκείνης της εποχής αλλά και οι μεταγενέστεροι.

            «Θρήνος, κλαυθμός και οδυρμός και στεναγμός/ και λύπη, / θλίψις απαραμύθητος έπεσεν τοις Ρωμαίοις».

            Οι θρήνοι αυτοί πέρα από τον ιστορικό τους χαρακτήρα (μαρτυρίες) μας βοηθούν να προβληματιστούμε για το εύρος των εθνικών συνεπειών της Άλωσης αλλά περισσότερο για τη συναισθηματική σχέση των Ελλήνων προς το γεγονός αυτό.

            Το Βυζάντιο (Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία) πληθυσμιακά υπήρξε μια πολυεθνική αυτοκρατορία και απλωνόταν σε δυο ηπείρους (Ευρώπη – Ασία) και για κάποιο χρονικό διάστημα σε τρεις (Αφρική). Σήμερα πολλοί λαοί – ιδιαίτερα Βαλκάνιοι – επιθυμούν και διακηρύσσουν ότι είναι οι συνεχιστές του Βυζαντίου (πολιτικά ή πολιτισμικά).

             Ωστόσο, κανένας λαός παρά «μόνο οι Νεοέλληνες έχουν με την Πόλη (Κων/λη) και την Αγία Σοφιά σχέση φορτισμένη με συγκίνηση και νοσταλγία» (Αρβελέρ «Πόσο Ελληνικό είναι το Βυζάντιο;»)*. Κι αυτό διαφαίνεται καθαρά όχι μόνο από τους θρήνους (προφορικούς και γραπτούς) που ακολούθησαν αλλά κι από τους θρύλους που γεννήθηκαν για το γεγονός της άλωσης αλλά και για την ελπίδα επανάκτησή της. Ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς, τα τηγανισμένα ψάρια, ο παπάς της Αγίας – Σοφιάς (ημιτελής λειτουργία) και πολλά άλλα καταδεικνύουν το βαθύ πόνο  των Ελλήνων αλλά και τη βαθιά επιθυμία για την απελευθέρωση της πόλης, που εκφράστηκε εναργέστατα με το:

            «Σώπασε, κυρά Δέσποινα, μην κλαις και μη δακρύζης, πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα ‘ναι».

            Κάποιοι υποστηρίζουν πως το Βυζάντιο δεν ήταν Ελληνικό παρά μια εκδοχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αφού και ο τελευταίος αυτοκράτορας υπέγραφε ως αυτοκράτωρ Ρωμαίων. Εξάλλου κατά την περίοδο της Βυζαντινής αυτοκρατορίας οι Βυζαντικοί αρέσκονταν να ονομάζονται Ρωμαίοι, χρησιμοποιώντας τη λέξη «Έλλην» για τους ειδωλολάτρες – Εθνικούς.

            Ωστόσο οι Βυζαντινοί, αν και απέφυγαν τη λέξη «Έλλην» θεωρούσαν εαυτούς – ένιωθαν κληρονόμοι του κλασικού ελληνικού παρελθόντος αφού η πνευματική ζωή ήταν εμπλουτισμένη από το αρχαιοελληνικό πνεύμα, όσο κι αν αυτό πολεμήθηκε από την εκκλησία. Εξάλλου η ελληνική γλώσσα από ένα χρονικό σημείο και μετά (6^ος – 7^ος αιώνας) αρχίζει να κυριαρχεί στη διοίκηση και στους νόμους «νεαρές». Πολλοί υποστήριξαν πως το «λογισμικό» των Βυζαντινών ήταν καθαρά Ελληνικό, όσο κι αν κάποιοι το αρνούνταν ή το απέκρυπταν.

            Σχετικά ο Γεννάδιος Σχολάριος (πρώτος Πατριάρχης) μετά την άλωση της πόλης) δήλωνε εμφαντικά: «           Έλλην ων τη φωνή, ουκ αν ποτε φαίην Έλλην είναι, δια το μη φρονείν ως εφρόνουν ποτέ οι Έλληνες αλλ’ από της ιδίας μάλιστα θέλω ονομάζεσθαι δόξης. Και ει τις έροιτό με τις ειμί, αποκρινούμαι χριστιανός είναι». Όσο κι αν αυτή η ομολογία ξαφνιάζει, υποδηλώνει το κλίμα που επικρατούσε παραμονές της άλωσης.

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

"Σαστίζει ο Γέρος, με στηλά στα μάτια την κοιτάζει και μες σε θάμπος ιερό «ποια είσαι», τη ρωτά. «Τι θες να μάθεις;» τ’ απαντά με λόγια ξεκομμένα.«Πες με αν θέλεις Παναγιά, πες με Αθηνά παρθένα. Είμαι το πνεύμα της φυλής από χιλιάδες χρόνια, που δεν αντέχει πια να ζει στη μαύρη καταφρόνια".

Ακριβώς στο κέντρο της Πελοποννήσου, όπως φαίνεται και στον χάρτη επάνω, βορειανατολικά του χωριού Νέα Εκκλησούλα, είναι κτισμένη η Αγία Μονή, «το μοναστήρι του Κολοκοτρώνη», γιατί αυτός φρόντισε για την ανοικοδόμησή του τα έτη1822 και 1825 μετά την καταστροφή του από τους Τούρκους. (φωτογραφίες και πανοραμικές φωτογραφίες 360ᵒ της Μονής και της περιοχής, μπορείτε να απολαύσετε εδώ και εδώ)

Το γεγονός ότι ο Κολοκοτρώνης πήγε και έχτισε αυτή τη μονή σε αυτό ακριβώς το γεωγραφικό σημείο, όπως και το ότι η δημοτική μας παράδοση γέννησε το έμμετρο που θα διαβάσετε παρακάτω, για να αποτυπώσει «το όραμα του Κολοκοτρώνη» για μια απελευθερωμένη Ελλάδα, με τόσο μεταφυσικό τρόπο, δεν είναι καθόλου τυχαίο. 

Ο Κολοκοτρώνης ήταν επίσης ένας από αυτούς τους ήρωες που κουβαλούσε στην ψυχή του το Πνεύμα της Φυλής και ήξερε πως πίσω από αυτό εποπτεύουν Ουράνιες, Συμπαντικές Δυνάμεις, οι οποίες στο πλήρωμα του χρόνου θα αποκαταστήσουν τον Ελληνισμό στη φυσική του θέση: Να ηγείται της ανθρωπότητος με τα απόλυτα κριτήρια Δικαίου και Ελευθερίας. 

Οι Ουράνιες, Συμπαντικές αυτές Δυνάμεις του Υψίστου Ενός, ανέκαθεν έδιναν μικρά δείγματα της παρουσίας τους, με αποτυπώσεις τού πώς κατά εποχές οι Έλληνες αντιλαμβάνονταν την παρουσία αυτή. Έτσι, είτε μαθαίνουμε πως η Αθηνά εμφανίζεται στον Οδυσσέα και τον νουθετεί, είτε πως η Παναγία εμφανίζεται σε Γερμανό αξιωματικό και απενεργοποιεί τα εχθρικά τανκς...

..για επέμβαση των ιδίων Δυνάμεων μιλάμε σε όλες αυτές τις περιπτώσεις. 

Στις κρισιμότερες στιγμές και μάχες του Ελληνισμού, είτε ως νέφος (ναυμαχία Σαλαμίνος), είτε ως Εχετλαίος (μάχη Μαραθώνα), είτε ως  δέσμη φωτός που λιώνει τείχος (Αλέξανδρος στην πόλη της Τύρ), οι Δημιουργοί μας θα βάλουν ένα χεράκι όταν δουν να αναδύονται δείγματα μείζονος ηρωισμού έστω κι από λίγους Έλληνες.

Πολλοί από εμάς υποψιάζονται, και σωστά, πως έχουμε μπει σε μια ιστορική περίοδο που σύντομα ο Ελληνισμός θα αντιμετωπίσει μεγίστου βαθμού κίνδυνο.

Τέτοιο μάλιστα, που θα οδηγήσει αποφασιστικά σε περαιτέρω κρίσιμη συρρίκνωση της φυλής, ή ευκαιρία για κατά μέτωπον αναμέτρηση με τον παλαιό εχθρό, η οποία θα οδηγήσει στην συντριβή του, ξανά στον εγκλεισμό του στα Τάρταρα και Επιστροφή των Ελλήνων στο πηδάλιο της Γαίας.

Ας καταστούμε Άξιοι για το δεύτερο. Ο Κολοκοτρώνης ήτο Άξιος. 

Ξεσκεπάζεται το κυνικό ψέμα για "τρεις Μακεδονίες" των Τσίπρα, Νίμιτς, Μπουτάρη, Ντ. Μπακογιάννη και του Γενικού Επιτελείου της Τουρκίας

Γράφει ο Γιώργος Ρωμανός 

Βάσει σφυγμομετρήσεων οι Έλληνες είναι κατά 80% αντίθετοι στο να παραδοθεί το όνομα Μακεδονία στους Σκοπιανούς. Έτσι, κατάπληκτος ο λαός άκουσε τον κ. Τσίπρα να ταυτίζεται ΑΠΟΛΥΤΑ με τον υπουργό Εξωτερικών της ΠΓΔΜ Νίκολα Ντιμιτρόφ, ο οποίος το Σάββατο, 06 Ιανουαρίου 2018, είπε στο ελληνικό CNN και σε πολλά άλλα μέσα, ότι: «Η Μακεδονία δεν ανήκει αποκλειστικά στην Ελλάδα ή στην "Μακεδονία" διότι πρόκειται για μεγάλη γεωγραφική περιοχή.» Την ίδια θέση εξέφρασαν ΕΠΙΜΟΝΑ ο κ. Μπουτάρης και η κ. Ντ. Μπακογιάννη φτάνοντας στο σημείο να δώσουν και ποσοστά των «3 Μακεδονιών», οι οποίες δήθεν ανήκουν κατά 51% στην Ελλάδα, 37% στην πρώην Γιουγκοσλαβία και το υπόλοιπο στη Βουλγαρία. Στις …«3 Μακεδονίες» επανήλθε και ο κ. Τσίπρας, λέγοντας επί λέξη, ότι «κανένας ΔΕΝ διαθέτει την αποκλειστικότητα της Μακεδονίας», συμφωνώντας ΑΠΟΛΥΤΑ με τον Σκοπιανό πρωθυπουργό.
Ο κ. Νίμιτς, ως δήθεν αμερόληπτος «μεσολαβητής», αλλά υπέρ των Σκοπίων, κατέθεσε 5 προτάσεις ονομάτων που και οι 5 περιέχουν τον όρο Μακεδονία!!! Ούτε μία με το όνομα Βαρντάρτσκα, το οποίο ήταν και το προηγούμενο όνομα της χώρας των Σκοπιανών, ή καταχρηστικά… το ΕΠΙ 1000 ΧΡΟΝΙΑ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΉΣ ΤΟ ΟΠΟΊΟ ΗΤΑΝ ΔΑΡΔΑΝΙΑ, γιατί ούτε Δαρδάνιοι είναι, ή έστω και της γειτονικής αρχαίας ΠΑΙΟΝΙΑΣ. Καμία εναλλακτική για την Ελλάδα ο κ. Νίμιτς.

Ο κ. Τσίπρας είναι πρωθυπουργός μόνο με τις ψήφους του 18% του συνόλου των Ελλήνων ψηφοφόρων, εξαιτίας της αγανάκτησης που προκάλεσαν τα Μνημόνια. Έτσι, θα έπρεπε να είναι διπλά προσεκτικός κάθε φορά που αλλάζει την ΑΠΑΡΑΓΡΑΠΤΗ ιστορία της Ελλάδος. Θυμίζω τη δήλωσή του: «…έχει σύνορα η θάλασσα και δεν το ξέραμε;» (7/9/2015), όταν έπρεπε να τα φρουρήσει, λόγω των «παράνομων»… μεταναστών. Τα σύνορα, που οι Έλληνες ναυμάχοι και μπουρλοτιέρηδες τα φύλαξαν επί αιώνες δίνοντας ποτάμια αίματος. Τότε κατάργησε τα θαλάσσια σύνορα Ελλάδος–Τουρκίας, επ’ ωφελεία των Τούρκων και των διεθνών δουλεμπορικών οργανισμών και ΜΚΟ, ενώ σήμερα αποφάσισε ότι υπάρχουν «3 Μακεδονίες».

Όμως ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ οι οποίες θεσμοθέτησαν αυτές τις «3 Μακεδονίες»; Ποια είναι τα επίσημα έγγραφα που τις αναφέρουν, και μάλιστα με τα ποσοστά… που δίνουν ο κ. Μπουτάρης και η κ. Ντ. Μπακογιάννη;

Ας δούμε τι γράφει στα 10 άρθρα της η Συνθήκη του Βουκουρεστίου, 10 Αυγούστου 1913, ΦΕΚ Α΄217/28 Οκτωβρίου 1913, η οποία υπογράφηκε μεταξύ Ελλάδος, Ρουμανίας, Μαυροβουνίου, Σερβίας, Βουλγαρίας. Συνθήκη θεμελιώδης για τα νέα σύνορα των εν λόγω κρατών, η οποία παράλληλα διέλυε σταδιακά την Οθωμανική αυτοκρατορία. Σε αυτήν, λοιπόν, ΔΕΝ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΤΙΠΟΤΕ ΓΙΑ 3 ΜΑΚΕΔΟΝΙΕΣ. Ειδικότερα, στα άρθρα 2, 3, 4, 5, 7, αναγράφονται ΛΕΠΤΟΜΕΡΩΣ τοπωνύμια και κορυφογραμμές συνόρων μεταξύ των κρατών, ΑΛΛΑ ΠΟΥΘΕΝΑ Η ΛΕΞΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ. Σημειώνω, ότι στο άρθρο 3 προσαρτώνται και λεπτομερέστατοι χάρτες του Ρουμανικού Επιτελείου Στρατού και του Αυστριακού Επιτελείου Στρατού.

Στη Συνθήκη αναφέρονται πλήθος τοπωνυμίων. Όπως: στο άρθρο 3: «Αξιός, Στρυμώνας, κοιλάδα Στρώμνιτσας, Μπέλες και Βουλγαροελληνικά σύνορα –αυτό επί λέξη!». Στο άρθρο 5: «Αιγαίον Πέλαγος, Μπέλες, Νέστος», Και στο ίδιο άρθρο αναγράφεται η «Κρήτη», λόγω «παραίτησης πάσης αξιώσεως της Βουλγαρίας…» Στο άρθρο 7: «Σιστόβιο, Ζλάτιστα, Αραμπά, Κονάκ (τουρκικά…) Μπερκοβίτσα, Λομ, Δούναβις, κ.ά.» ΠΟΥΘΕΝΑ όμως ΔΕΝ ΑΝΑΓΡΑΦΕΤΑΙ Η ΛΕΞΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ.

Όμως, και πριν το 1913, επί τουρκοκρατίας –από την κατάκτηση της Θεσσαλονίκης το 1432 μέχρι την απελευθέρωσή της– η έννοια «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» ΩΣ ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΚΑΙ ΕΝΙΑΙΑ ΕΠΑΡΧΙΑ ΤΟΥ ΟΘΩΜΑΝΙΚΟΎ ΚΡΑΤΟΥΣ ΔΕΝ ΥΦΙΣΤΑΤΟ ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΧΡΟΝΙΚΗ ΦΑΣΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ.

Πώς έστησαν και πώς συνεχίζουν το έγκλημα εναντίον της Μακεδονίας

Γράφει ο Ιωάννης Μπουγάς


Μετά την ήττα τους το 1949 οι κομμουνιστές της Ελλάδος, για χάρη των Σλάβων, ΒΑΠΤΙΖΑΝ ΣΛΑΒΟΜΑΚΕΔΟΝΕΣ τα Ελληνόπουλα από τη Μακεδονία που είχαν πάρει με το Παιδομάζωμα, ενήλικους που είχαν απαγάγει ως ομήρους τους και «δικούς» τους πολιτικούς πρόσφυγες!


Αυτό ακριβώς συνέβη στην «Κοινότητα του ΚΚΕ» στη Φλορίκα της Ρουμανίας, η οποία είχε αφεντικό το γνωστό στέλεχος του ΚΚΕ ΚΩΣΤΑ ΛΟΥΛΕ, αλλά και σε άλλες Κοινότητες θυμάτων του Παιδομαζώματος, ομήρων και πολιτικών προσφύγων (ανταρτών και των οικογενειών τους) στις χώρες του Παραπετάσματος..


Στη Φλορίκα ήταν όμηροι, η Μακεδονοπούλα Ειρήνη Δαμοπούλου, ο αδελφός της Ηλίας και η μητέρα της Ελπίδα.


Ακολουθεί σχετική μαρτυρία της Ειρήνης από το έργο μου "Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ":
«...Στην Κοινότητά μας στην Φλωρίκα αποφασίσθηκε από τους υπεύθυνους του ΚΚΕ να διαχωρισθούν όλοι οι ένοικοι του στρατοπέδου σε Έλληνες και Σλαβομακεδόνες. Ο διαχωρισμός αυτός μεταξύ Ελλήνων και Σλαβομακεδόνων άρχισε από το σχολείο. Πρωταγωνιστής στην κατάταξη κάθε παιδιού στην μία ή την άλλη ομάδα, ήταν ο δάσκαλος Κώστας Τριανταφυλλίδηςαπό το Καλοχώρι της Καστοριάς.
Καίτοι είχε σπουδάσει δάσκαλος στην Ελλάδα, τώρα είχε μετατραπεί σε φανατικότατο κομμουνιστή, Σλαβομακεδόνα, και διώκτη των Ελλήνων. Εμένα με τον αδελφό μου Ηλία μας έδιωξε ο ίδιος προσωπικά από το Ελληνικό σχολείο. Μας είπε ότι είμασταν Σλαβομακεδόνες και όχι Έλληνες, αφού καταγόμαστε από τον Άγιο Δημήτριο, πού κατ’ αυτόν ήταν χωριό μόνο Σλαβομακεδόνων.Επειδή εγώ και ο αδελφός μου αρνηθήκαμε να δηλώσουμε Σλαβομακεδόνες και να παρακολουθήσουμε μαθήματα στην Σλαβομακεδονική γλώσσα, μας έδιωξαν και από το Ρουμανικό σχολείο για τρεις ημέρες. Αυτή η αποβολή μας από το σχολείο, πρώτα-πρώτα δημιούργησε πρόβλημα επιβίωσης αφού έτσι δεν δικαιούμεθα φαγητό από το συσσίτιο του σχολείου.
Όταν η μητέρα μου παραπονέθηκε στην Κοινότητα επειδή δεν μας έδιναν φαγητό στο σχολείο, οι υπεύθυνοι της είπαν ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτε και εμείς έπρεπε να σκεφθούμε τις συνέπειες της άρνησης εγγραφής μας ως Σλαβομακεδόνες.


Τότε η μητέρα μου ξεκινά και πηγαίνει στο σχολείο να παραπονεθεί. Βρίσκει έναν από τους δασκάλους, έναν κύριο Νίκο από το Κιλκίς. Δυστυχώς δεν θυμάμαι το επίθετό του.
- "Σύντροφε Νίκο, γιατί διώξατε τα παιδιά μου από το ελληνικό σχολείο;
- Γιατί είσαστε Σλαβομακεδόνες από τον Άγιο Δημήτριο! Τα παιδιά σου πρέπει να αλλάξουν σχολείο. Να πάνε στο σχολείο των Σλαβομακεδόνων.
-Σύντροφε Νίκο, κάνετε μεγάλο λάθος! Και εγώ, και τα παιδιά μου είμαστε Έλληνες! Είμαστε απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου! Δεν έχουμε καμία σχέση εμείς με τους Σλαβομακεδόνες. Επειδή ζούσαμε στον Άγιο Δημήτριο δεν σημαίνει ότι είμαστε και Σλαβομακεδόνες! Ο πατέρας μου ήταν Έλληνας παπάς και πολέμησε τους Κομιτατζήδες για να μείνει η Μακεδονία ελληνική. Εσύ, συναγωνιστή, έχω ακούσει ότι κατάγεσαι από τον Πόντο. Με την δική σας λογική, εσύ λοιπόν πρέπει να είσαι Τούρκος!Οι έντονες διαμαρτυρίες της μητέρας μου φαίνεται ότι είχαν αποτέλεσμα. Εγώ και ο αδελφός μου επανήλθαμε στο Ρουμανικό σχολείο, και σαν εθνικό μας μάθημα συνεχίσαμε να κάνουμε Ελληνικά και όχι Σλαβομακεδόνικα.

Εκτός από εμάς τα παιδιά, οι Έλληνες κομμουνιστές στο στρατόπεδο της Φλωρίκα διαχώρισαν και τους μεγάλους σε Έλληνες και Σλαβομακεδόνες. Δημιούργησαν μια Επιτροπή που επισκεπτόταν με την σειρά όλους τους κατοίκους του στρατοπέδου για να τους κατατάξουν στην μία ή την άλλη ομάδα. Φαίνεται όμως για όλους, ή τουλάχιστον τους πιο πολλούς, η απόφαση αυτή είχε ληφθεί εκ των προτέρων από την Επιτροπή. Η επίσκεψη ίσως είχε σκοπό απλώς να ενημερώσει τον καθένα για την κατάταξή του, ή να τον πείσει να δεχθεί την απόφασή τους.
Για πολλούς, το άκουσμα ότι από την μιά ημέρα στην άλλη γίνονταν Σλαβομακεδόνες δημιουργούσε τρομερό σόκ.
Μερικοί πρόβαλαν αντιρρήσεις.
Άλλοι όμως το δέχονταν χωρίς να πουν κουβέντα.
Αυτό βέβαια δεν πρέπει να κάνει εντύπωση σήμερα. Να αναλογισθεί κανείς ότι ζούσαμε κάτω από συνθήκες καταπίεσης, και απολύτου εξάρτησης για τα πάντα, από τους κομμουνιστές υπεύθυνους της Κοινότητας.

Η σύγκρουση Διογενών - Κρονίων Νο 3

Η σύγκρουση Διογενών - Κρονίων Νο 2

Πότε πέθανε καί ἀπό ποιόν σκοτώθηκε o Ἀχιλλέας;

ΜΕ ΤΙ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΑΪΣΑΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΟΙ ΦΙΛΟΛΟΓΟΙ

Γράφει ὁ ΚΩΣΤΑΣ ΔΟΥΚΑΣ

Στό "Μόν Ρεπό" τῆς Κέρκυρας ὑπάρχει ἓνα περίτεχνο ἀντίγραφο τοῦ
Ἀχιλλέα νά πιάνει μέ ὀδύνη τό βέλος, πού ἒχει μπηχθῆ στήν δεξιά του
φτέρνα, περιμένοντας καθιστός καί μέ ὀδύνη τόν θάνατο.
Ἂραγε πεθαίνει κανείς ἂν δεχθῆ ἓνα βέλος στήν φτέρνα;
Ἐντελῶς ἀπίθανο.

Πῶς πέθανε λοιπόν ὁ Ἀχιλλέας; Τό θέμα εἶναι λίγο πολύπλοκο, ἀλλά ὃσοι
ἀγαποῦν καί ἐνδιαφέρονται γιά τόν Ὃμηρο, εἶμαι βέβαιος ὃτι θά
ἱκανοποιηθοῦν ἀπό τίς ἐξηγήσεις πού ἀκολουθοῦν, καί πού βασίζονται,
ὃπως πάντα, στό πληροφοριακό ὑλικό τῶν ἐπῶν, καί ὂχι στίς φαντασιώσεις
τῶν γνωστῶν μας παλαιοτέρων φιλολόγων, πού δίδαξαν τά παιδιά μας καί
τά ἐγγόνια μας, περνῶντας στρεβλές πληροφορίες γιά τόν Ὃμηρο, γιά
λόγους πού τούς ἀφοροῦν.

Ὁ θάνατος τοῦ Ἀχιλλέα πολλαπλῶς προαγγέλεται στήν Ἰλιάδα, ἀλλά
οὐδέποτε ἐπισυμβαίνει στό ἒπος.
Γνωρίζει ὁ ἲδιος πολύ καλά πώς θά πεθάνη, καί μάλιστα λέει ὃτι ἂν
ἒμενε στήν Φθία, θά κληρονομοῦσε τό βασίλειο τοῦ Πηλέως. Ἀλλά
προτίμησε νά πολεμήση στό τρωικό πεδίο καί ὂχι μόνο.
Τό γνωρίζει ἡ μητέρα του ἡ Θέτις, ἡ ὁποία αὐτοαποκαλεῖται
κακογεννήτρα, ἐπειδή γέννησε παιδί ὀλιγόζωο.
Τόν θάνατό του προαναγγέλει ὁ Ἓκτορας, ἐνῶ ὁ Ἀχιλλέας τόν ἒχει
τρυπήσει μέ τό δόρυ του στόν λαιμό.
Τό ἲδιο καί ἓνας ἀπό τούς ἳππους του, ὁ Ξάνθος, μιλῶντας μέ ἀνθρώπινη φωνή.

Ὡστόσο ὁ θάνατός του δέν ἐπισυμβαίνει στήν Ἰλιάδα, πού καταλήγει μέ τόν στίχο:

Τί θα συμβεί στη γη όταν ανοίξει η Σελήνη σύμφωνα με τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους

Από την αρχαιότητα η Σελήνη έχει χαρακτηριστεί ως τεχνικό δημιούργημα, αφού υπάρχουν καταγεγραμμένες ιστορικές φάσεις όπου στον ουρανό της γης δεν υπάρχει η ύπαρξη της. Ο Δημόκριτος και ο Αναξαγόρας δίδαξαν ότι υπήρχε μιά εποχή όπου η Γη ήταν χωρίς φεγγάρι…. Υπάρχουν ακόμα και σύγχρονες μαρτυρίες, για την ύπαρξη κενού κάτω από τον φλοιό της Σελήνης. Πρόσφατα μάλιστα επιστήμονες έκαναν λόγο για Μυστηριώδης στρογγυλή Δομή κάτω από την θάλασσα της Γαλιλαίας.

Είναι μάλιστα και το μοναδικό ουράνιο σώμα, το οποίο δεν κάνει τις κινήσεις όλων των άλλων γνωστών πλανητών και δορυφόρων τους, ενώ το μέγεθος της είναι δυσανάλογο για δορυφόρος της γης μας.

Οι σύγχρονοι ρώσοι επιστήμονες πρόσφατα ετοίμασαν ένα σχέδιο όπου θα είναι δυνατόν οι άνθρωποι να μπορούν να ζήσουν μέσα σε ειδικά διαμορφωμένα μπαλόνια στα κενά όπου υπάρχουν, κάτω από την επιφάνεια της Σελήνης. Εκεί δεν υπάρχει εκείνη η…. θανάσιμα επικίνδυνη για τον άνθρωπο διαστημική ακτινοβολία, και η δύναμη βαρύτητας είναι ανάλογη με αυτή, στην οποία συνήθισαν οι γήινοι. Στην σεληνιακή δε επιφάνεια θα μπορούν να βγαίνουν αποκλειστικά με σκάφανδρα.

Κατά τον Ησίοδο.

Τρία στοιχεία όμως συνυπάρχουν, το Χάος, η Γαία και ο Ερωτας. Ο Ερωτας δεν γεννά αλλά ενθαρρύνει και διευκολύνει τη γέννηση και τη δημιουργία. Από το Χάος γεννήθηκαν το Έρεβος και η Νύχτα, ενώ τα παιδιά τους ήταν ο Αιθέρας και η Ημέρα. «ἤτοι μὲν πρώτιστα Χάος γένετ’· αὐτὰρ ἔπειτα Γαῖ’ εὐρύστερνος, πάντων ἕδος ἀσφαλὲς αἰεὶ ἀθανάτων οἳ ἔχουσι κάρη νιφόεντος Ὀλύμπου, Τάρταρά τ’ ἠερόεντα μυχῷ χθονὸς εὐρυοδείης, ἠδ’ Ἔρος, ὃς κάλλιστος ἐν ἀθανάτοισι θεοῖσι, λυσιμελής, πάντων τε θεῶν πάντων τ’ ἀνθρώπων δάμναται ἐν στήθεσσι νόον καὶ ἐπίφρονα βουλήν.» (Ησιόδου Θεογονία 116-122)

Το χάος είναι η προσωποποίηση του πρωτογενούς κενού, το οποίο προηγείται από την δημιουργία, τότε που η τάξη δεν είχε ακόμα επιβληθεί στα στοιχεία του κόσμου.

Ο Αριστοτέλης έγραψε ότι η Αρκαδία, πριν κατοικηθεί από τους Έλληνες, είχε Πελασγικό πληθυσμό και ότι αυτοί οι αυτόχθονες κατοικούσαν σε αυτή την περιοχή από μία πολύ μακρινή εποχή όπου ακόμα δεν υπήρχε η σελήνη στον ουρανό. Γι αυτό τον λόγο τους ονόμασε και Προσέληνες. Ο Απολλώνιος ο Ρόδιος ανέφερε την εποχή «όταν δεν υπήρχαν όλα τα περιφερόμενα σώματα στον ουρανό, πριν εμφανιστούν οι φυλές της Δανάης και του Δευκαλίωνα, και υπήρχαν μόνο οι Αρκάδες, για τους οποίους λεγόταν ότι κατοικούσαν πάνω στα βουνά και τρέφονταν με βελανίδια, πριν την ύπαρξη της σελήνης».

Γιατί ο Disraeli έγραψε ένα βιβλίο με το οποίο ενίσχυσε τις «αντισημιτικές συνομωσίες»;

«Ο κόσμος κυβερνάται από τελείως διαφορετικά άτομα από αυτά που κάποιοι νομίζουν» – Benjamin Disraeli, “Coningsby” (1844).

 
Το “Coningsby” είναι ένα πολιτικό μυθιστόρημα που έγραψε ο διατελέσας δύο φορές πρωθυπουργός της Αγγλίας (το 1866 και την εξαετία 1874-80), Benjamin Disraeli, Λόρδος του Beaconsfield (1804 – 1881). Το βιβλίο πρωτο-δημοσιεύθηκε τον Ιούνιο του 1844. Ο Disraeli υπήρξε ο πρώτος (και μοναδικός μέχρι στιγμής) εβραϊκής καταγωγής πρωθυπουργός της Αγγλίας.

Ο Disraeli, που ανήκε στους λεγόμενους «αφομοιωμένους» Εβραίους και όχι μόνο δεν αρνήθηκε την καταγωγή του (μιλούσε μάλιστα με αλαζονικό ύφος για αυτήν), αλλά πόνταρε στην «διαφορετικότητά» του για να ανέλθει πολιτικά, την ίδια στιγμή που επαινούσε την Αγγλία για την ελευθερία που απολάμβανε στο «πιο γενναίο έθνος» του κόσμου, για πολλούς ήταν ένας «άνθρωπος των αντιθέσεων», μια διπλή προσωπικότητα : καιΕβραίος σωβινιστής και Άγγλος ιμπεριαλιστής.

Εκτός από πολιτικός, ο Disraeli υπήρξε και ένας παραγωγικόςμυθιστοριογράφος. 
Το “Coningsby” (ή αλλιώς «Η Νέα Γενιά» / “The New Generation”) φημολογείται ότι βασίζεται στην προσωπικότητα του Nathan MayerRothschild (φώτο). Ο γεννημένος στη Φρανκφούρτη εβραϊκής καταγωγής μεγαλοτραπεζίτης Nathan MayerRothschild (1777 – 1836), ήταν ένας από τους πέντε γιους της δεύτερης γενιάς της γνωστής δυναστείας των Rothschild. Ο χαρακτήρας του ‘Sidonia’ που εμφανίζεται στο βιβλίο, είναι μια διασταύρωση του Lionel de Rothschild (1808 – 1879), τουπρώτου Εβραίου που έγινε μέλος του Κοινοβουλίου του Ηνωμένου Βασιλείου και του ίδιου του Disraeli.

Ο Sidonia είναι ένας μυστηριώδης χαρισματικός Εβραίος, τον οποίον ο Disraeli κάνει να εμφανίζεται στην πλοκή του έργου ξαφνικά «από το πουθενά» και για λίγο και στην συνέχεια εξαφανίζεται καβαλώντας μια μαγευτική αραβική φοράδα που ονομάζεται «Η Κόρη του Αστέρος».

Το βιβλίο τοποθετείται χρονικά σε μια εποχή πραγματικών πολιτικών γεγονότων του 1830 στην Αγγλία μετά την ψήφιση του Μεταρρυθμιστικού Νομοσχεδίου (Reform Bill) το 1832, το οποίο έφερε ευρείας κλίμακας αλλαγές στο εκλογικό σύστημα της Αγγλίας και της Ουαλίας.

Το μυθιστόρημα ακολουθεί τη ζωή και την καριέρα του HenryConingsby, του ορφανού εγγονού ενός πλούσιου Μαρκησίου, του Λόρδου Monmouth. Ο Λόρδος Monmouth αρχικά απέρριψε τον γάμο των γονέων του Coningsby, αλλά στο θάνατό τους θα υποχωρήσει και θα στείλει το παιδί να εκπαιδευτεί στο EtonCollege. Εκεί ο Coningsby γίνεται φίλος με τον Oswald Millbank, τον γιο ενός πλούσιου βαμβακοπαραγωγού που είναι άσπονδος εχθρός του Λόρδου Monmouth. Ο Coningsby αρχίζει να αναπτύσσει τις δικές του φιλελεύθερες πολιτικές απόψεις και ερωτεύεται την αδελφή του Oswald, την Edith. Όταν ο ΛόρδοςMonmouth ανακαλύπτει αυτές τις εξελίξεις εξαγριώνεται και κρυφά αποκληρώνει τον εγγονό του. Μετά το θάνατό του, οConingsby έχει μείνει άφραγκος και αναγκάζεται να δουλεύει για να ζήσει. Αποφασίζει να σπουδάσει νομικά και να γίνει δικηγόρος. Ο πατέρας της Edith (ο οποίος μέχρι τότε ήταν εχθρικός απέναντί του) βλέπει με καλό μάτι αυτή του την προσπάθειά και συναινεί τελικά στο γάμο με την κόρη του. Στο τέλος του μυθιστορήματος οConingsby εκλέγεται στο Κοινοβούλιο στην εκλογική περιφέρεια του πεθερού του και ξαναβρίσκεται με περιουσία.

Στο “Coningsby” και αργότερα στο “Tancred”, ο Disraeli κατασκευάζει έναν Εβραίο σούπερμαν, ο οποίος κατέχει τα πάντα, ξέρει τους πάντες και περιγράφει τη δύναμη και την υπεροχή των Εβραίων με όρους που όμοιους τους θα μπορούσαμε να βρούμε μόνο σε κείμενα «αντισημιτών». Ο Εβραίος που είναι μια κρυφή δύναμη πίσω από τους θρόνους και τις κυβερνήσεις, εκείνος που είναι πάντα στο παρασκήνιο, που διευθύνει την πορεία των διεθνών γεγονότων. Ο Sidonia είναι ένας άνθρωπος που έχει κάνει την μυστική ιστορία του κόσμου χόμπι του, μια μοναχική ύπαρξη μεγάλης σοφίας και εξειδίκευσης, δείγμα μιας διάνοιας που ανήκει σε ανώτερη τάξη.

Η ΠΛΑΝΗ ΤΟΥ ΜΑΝΤΖΙΚΕΡΤ και το σήμερα

Η μάχη του Μαντζικέρτ από γαλλική μινιατούρα του 15ου αιώνα, στην οποία οι πολεμιστές απεικονίζονται με δυτικοευρωπαϊκό οπλισμό και ρουχισμό.

Νίκος Τοπούζης
Ιστορικός Συγγραφέας

Τον Φεβρουάριο του 1071 ο στρατηγός-αυτοκράτορας της Ελληνικής Μεσαιωνικής Αυτοκρατορίας Ρωμανός Δ’ Διογένης αποφάσισε να εκστρατεύσει ανατολικά και να δώσει την κρίσιμη μάχη ώστε να συντρίψει μια νέα απειλή εξ ανατολών, τους Σελτζούκους Τούρκους. Νομάδες από τα υψίπεδα του Αλτάι, πρόσφατα προσηλυτισμένοι στο Ισλάμ και δεινοί έφιπποι πολεμιστές, οι Σελτζούκοι φάνταζαν μακρινή απειλή για την Κωνσταντινούπολη. Οι επιδρομές τους όμως στην Ανατολία ήταν τόσο σφοδρές και η βαρβαρότητα που επιδείκνυαν σε κάθε χωριό, πόλη ή επαρχία τόσο μεγάλη, που η άμεση αντιμετώπιση τους είχε καταστεί πρώτη προτεραιότητα για τον Αυτοκράτορα.






Η κρίσιμη μάχη δόθηκε στο Μάντζικερτ. Η εμπροσθοφυλακή του Βυζαντινού στρατού απέκρουσε με επιτυχία την πρώτη επίθεση των Τούρκων και με τον Ρωμανό ως επικεφαλή ξεκίνησε αντεπίθεση. Η ορμή της αντεπίθεσης ήταν τέτοια που διέρρηξε το μέτωπο των αντιπάλων, τους ανάγκασε να ξεκινήσουν άτακτη υποχώρηση αλλά κάπου εκεί «κάτι» πήγε στραβά. Το κύριο σώμα του στρατού όχι μόνο δεν ακολούθησε την καταδίωξη του εχθρού αλλά σήμανε και υποχώρηση (!) κάτι που ανάγκασε και την οπισθοφυλακή να θεωρήσει πως η μάχη χάθηκε και υποχώρησε και αυτή. Αυτή η συμπεριφορά των αξιωματικών του κυρίου σώματος ήταν μια ξεκάθαρη προδοσία προς το πρόσωπο του Αυτοκράτορα, αποτέλεσμα της δυσαρέσκειας των αυλικών και των γραφειοκρατών της Πόλης με τον Ρωμανό. Ήθελαν να τον ξεφορτωθούν και το έκαναν εις βάρος των κατοίκων όλης της Ανατολίας! Με το 1/3 του στρατού του μόνο ο Διογένης έφτασε πολύ κοντά στη νίκη αλλά ο αντίπαλος του, Σουλτάνος Αλπ Αρσλάν ήταν άξιος αντίπαλος. Κατάφερε και συγκράτησε την οπισθοχώρηση του στρατού του, τον αναδιοργάνωσε και περικύκλωσε την εμπροσθοφυλακή που είχε απομείνει μόνη της στο πεδίο της μάχης. Αιχμαλώτισε τον αυτοκράτορα και τους άντρες τους.
Ο Αρσλάν φέρθηκε βασιλικά στον αντίπαλο του και τον άφησε ελεύθερο μετά από λίγο καιρό, σε αντίθεση με τους πρώην υπηκόους του. Για να σωθεί ο Διογένης απαρνήθηκε τα επίγεια και περιβλήθηκε το μοναχικό σχήμα. Η Αυλή όμως δε μπορούσε να του συγχωρήσει το παρελθόν του και έβαλε να τον συλλάβουν και να τον τυφλώσουν με πρωτάρη βασανιστή που δεν χρησιμοποίησε καυτές σιδερένιες βελόνες ώστε να συντομεύσει το μαρτύριο του Διογένη αλλά απλές βελόνες. Κατάφερε και τον τύφλωσε με την τρίτη προσπάθεια. Σιδηροδέσμιος και με φρικτά μολυσμένα τραύματα, ο πρώην αυτοκράτορας οδηγούνταν στην Πόλη. Ξεψύχησε όμως στη διαδρομή. Ένας αργός και βασανιστικός θάνατος ύστερα από προδοσία….

Γερμανισμός εναντίον Ελληνισμού: 1.500 χρόνια μίσους

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΚΟΡΩΝΑΙΟΥ

Αν κάποιος ψυχαναλυτής κατόρθωνε να προχωρήσει στην ψυχολογία των εθνών, βάσει της ιστορικής διαδρομής και της διαχρονικής πολιτικής του καθενός απ’ αυτά στον διάβα των αιώνων, δεν θα δυσκολευόταν να εντοπίσει τη συμπλεγματική γερμανική συμπεριφορά απέναντι σε οτιδήποτε το ελληνικό.

Κι αν η Γερμανία –είτε ως συνονθύλευμα φυλών είτε ως κεντροευρωπαϊκή αυτοκρατορία είτε ως σύγχρονο κράτος– έχει γεννήσει κάποιους φιλέλληνες με ειλικρινή αγάπη προς το ελληνικό ιδεώδες, δεν πρόκειται παρά για μεμονωμένες περιπτώσεις, λιγοστές εξαιρέσεις, οι οποίες επιβεβαιώνουν τον κανόνα σε μια σχέση χιλίων πεντακοσίων χρόνων που από τη γερμανική πλευρά είναι έμπλεη παρασκηνιακών μεθοδεύσεων και ωμών διπλωματικών ενεργειών, ενόπλων επιθέσεων και εισβολών, κλοπών και καταστροφών.

Τα βαρβαρικά φύλα

«Το έθνος προϋπάρχει του κράτους και εμπεριέχεται σε αυτό», σημείωνε ο ιστορικός και φιλόσοφος Χομπσμπάουμ στο Έθνη και εθνικισμός, με αφορμή τη γένεση των σύγχρονων ευρωπαϊκών κρατών τον 18ο αιώνα. Ένα απ’ αυτά ήταν και το γερμανικό, που απέκτησε κρατική υπόσταση το 1871, υπό το φάντασμα του Ναπολέοντα και τις ήττες των γερμανικών κρατιδίων από τον Κορσικανό αλλά και την άνοδο του γερμανικού εθνικισμού ως αποτέλεσμα των νικηφόρων πολέμων της Πρωσίας επί της Αυστρίας και στη συνέχεια επί της Γαλλίας. Ως έθνος, βέβαια, οι Γερμανοί προϋπήρχαν, καθώς επί αιώνες είχαν δημιουργήσει στους κόλπους της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας συλλογική μνήμη και κοινή γλώσσα και πολιτιστική ταυτότητα.

Οι σύγχρονοι Γερμανοί αντλούν την ιστορική καταγωγή τους από τα γερμανικά - βαρβαρικά φύλα των μεγάλων μεταναστεύσεων του 4ου και του 5ου αιώνα. Πιεζόμενοι από άλλους λαούς, αυτοί οι νομαδικοί πληθυσμοί εγκατέλειπαν τους τόπους τους και εξέδραμαν προς την Κεντρική και την Ανατολική Ευρώπη αλλά και τα Βαλκάνια. Οι Γότθοι ήταν οι πρώτοι Γερμανοί που ήρθαν σε επαφή με την Ελλάδα και τον ελληνικό πληθυσμό. Αν και ασπάστηκαν τον Χριστιανισμό με πρωτοβουλία του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Ουαλέντου, δανείστηκαν στοιχεία του ελληνικού αλφαβήτου για να ενισχύσουν το απλοϊκό δικό τους –η μετάφραση-αντιστοιχία του ελληνικού αλφαβήτου με το γοτθικό θεωρείται το παλαιότερο χειρόγραφο της γερμανικής φιλολογίας– και παρόλο που τους επιτράπηκε να εγκατασταθούν στην περιοχή της Βόρειας Βουλγαρίας, εκείνοι επαναστάτησαν κατά των Βυζαντινών. Περίπου μισό εκατομμύριο βάρβαροι πολεμιστές συνέτριψαν τις κατά πολύ λιγότερες αριθμητικά δυνάμεις της Αυτοκρατορίας στη μάχη της Αδριανούπολης το 378, στην οποία σκοτώθηκε και ο Αυτοκράτορας Ουάλης, και στη συνέχεια ξεχύθηκαν στην ελληνική γη λεηλατώντας, σφάζοντας και αρπάζοντας.

Η γοτθική επιδρομή στην Ελλάδα θα κορυφωθεί στα χρόνια του Αλάριχου. Ο Βησιγότθος στρατάρχης και οι εκατοντάδες χιλιάδες άνδρες του θα ισοπεδώσουν την Ελλάδα τη διετία 395-396, διαλύοντας πρώτα τις ρωμανικές δυνάμεις στις Θερμοπύλες τον Νοέμβριο του 395. Πέραν των λεηλασιών και των σφαγών σε βάρος του πληθυσμού, οι Βησιγότθοι θα καταστρέψουν εκατοντάδες αρχαιοελληνικά μνημεία, ανάμεσα σε αυτά τους ναούς της Δήμητρας στην Ελευσίνα και του Δία στην Ολυμπία, όπως υποστηρίζουν ο Ζώσιμος και ο Αμιαννός Μαρκελλίνος στις περιγραφές τους.

Πέραν της δεδομένης απειλής τόσο της Ανατολικής όσο και της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τους Γότθους (Βησιγότθοι στη Δύση, Οστρογότθοι στην Ανατολή), τους Γέπηδες, τους Αλαμανούς, τους Σουηβούς, τους Σάξονες, τους Φράγκους, τους Βανδάλους, γερμανική εμπλοκή υπήρχε σε κάθε απόπειρα εις βάρος του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού. Ακόμα και στην ορδή του Αττίλα, που θεωρείται η πρώτη μεγάλη απειλή της Ασίας ενάντια στην Ευρώπη μετά την έλευση του Χριστιανισμού, συμμετείχαν πλήθος γερμανικών φυλών, ενώ ο ίδιος ο υπασπιστής του αιμοδιψούς Ούννου, ο Ορέστης, ήταν Αλαμανός από τη Σιλεσία.