Η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού έχει καταστεί διανοητικά ακίνδυνη για τις ελίτ με την εξάλειψη της ατομικότητας

 

Όσο αυτός ο πληθυσμός συνεχίζει να «ψηφίζει» και να αποδέχεται τους πολιτικούς τους αφέντες, και όσο οι άνθρωποι δεν γίνονται πλήρως ανεξάρτητα, αυτό-υπεύθυνα άτομα, το Κράτος θα κυριαρχεί και οι άνθρωποι θα καταδικάζονται σε σκλαβιά

Η εξάλειψη του ατόμου υπέρ του ψεύδους που είναι το «κοινό καλό», η αποβλάκωση και η κατήχηση κάθε γενιάς παιδιών από τη βρεφική ηλικία έως την ενηλικίωση με δομημένη πνευματική παρωδία, καθώς και η προπαγάνδα και η προώθηση μιας γενικής στάσης ανύπαρκτης «ισότητας» και δικαιωμάτων, οδηγεί άμεσα στην εξάρτηση από το κράτος.

Άρθρο του Gary D. Barnett

 «Ελευθερία σημαίνει ελευθερία από δυνάμεις και περιστάσεις που θα μετέτρεπαν τον άνθρωπο σε πράγμα, που θα επέβαλαν στον άνθρωπο την παθητικότητα και την προβλεψιμότητα της ύλης. Σύμφωνα με αυτό το κριτήριο, η απόλυτη εξουσία είναι η πιο εχθρική για την ανθρώπινη μοναδικότητα εκδήλωση. Η απόλυτη εξουσία θέλει να μετατρέψει τους ανθρώπους σε εύπλαστο πηλό».

Συγγραφέας: Eric Hoffer

Πολλοί αναρωτιούνται γιατί τα πράγματα είναι όπως είναι σήμερα, γιατί μοναδικά και κυρίαρχα άτομα συγκεντρώνονται μαζικά σε μεγάλες ομάδες, (ως ένα) γιατί επιδιώκουν και υιοθετούν τη νοοτροπία της αγέλης και γιατί απαιτούν μια κυρίαρχη κυβέρνηση, όταν αυτή η συμπεριφορά μπορεί να οδηγήσει μόνο στην απώλεια της ταυτότητας και στην εξάλειψη κάθε κριτικής σκέψης. Αυτό δεν συμβαίνει λόγω έλλειψης νοημοσύνης, δεν συμβαίνει λόγω κάποιας σκόπιμης επιθυμίας κάποιου να καταστρέψει την ελεύθερη βούλησή του, είναι το αποτέλεσμα ενός σκόπιμου μακροπρόθεσμου σχεδιασμού από την πλευρά της άρχουσας τάξης και της εκούσιας αποδοχής της εξάρτησης από τις μάζες. Αυτή η τεχνική, είναι στην ουσία, η χρήση των ανθρώπων ως τσιφλίκια, που ελάχιστα διαφέρει από εκείνη των ζώων, από τους λίγους και εκλεκτούς της κοινωνίας, των οποίων ο στόχος είναι να ελέγχουν όλους τους άλλους. Είναι οι άνθρωποι που χρησιμοποιούν και κακοποιούν τους ανθρώπους ως θέμα πολιτικής. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο δημιουργήθηκε εξ αρχής το (κρατικό) κυβερνητικό σύστημα εκπαίδευσης, και στο σημερινό εξαιρετικά τεχνολογικό περιβάλλον, αυτό το σχεδιασμένο πείραμα αποδεικνύει την αξία του στις κακές “ελίτ” και στα ελεγχόμενα πιόνια τους στην κυβέρνηση.

Τίποτα από όλα αυτά, όπως αναφέρθηκε παραπάνω, δεν ήταν ή είναι τυχαίο από κάθε άποψη, καθώς το να επιτραπεί στο γενικό πληθυσμό να παραμείνει αυτόνομος, επιχειρηματικός, αυτάρκης και πλήρως εγγράμματος, αποτελεί ανάθεμα για το εξουσιαστικό στοιχείο της κοινωνίας και θεωρείται από τις ισχυρές “ελίτ” θανατηφόρο όπλο ενάντια στην κυριαρχία και την κυριαρχία τους. Η εξάλειψη του ατόμου υπέρ του ψεύδους που είναι το “κοινό καλό”, η αποβλάκωση και η κατήχηση κάθε γενιάς παιδιών από τη βρεφική ηλικία έως την ενηλικίωση με δομημένη πνευματική παρωδία, καθώς και η προπαγάνδα και η προώθηση μιας γενικής στάσης ανύπαρκτης “ισότητας” και δικαιωμάτων, οδηγεί άμεσα στην εξάρτηση από το κράτος.

Το να εξετάσουμε το μακρινό μας παρελθόν, σημαίνει να περπατήσουμε σε έναν κόσμο που είναι εντελώς αντίθετος από αυτό το απολυταρχικό κολαστήριο που είναι η σημερινή Αμερική- μια Αμερική που έχει παραδοθεί οικειοθελώς στους λίγους. Αυτό οφείλεται στην πλήρη κατάρρευση του ατόμου στην κοινωνία, που αντικαταστάθηκε από γρανάζια μιας μηχανής φοβισμένων, μη σκεπτόμενων, εξαρτημένων, συμμορφούμενων, χαμένων ψυχών, που κρύβονται σε μια συλλογική μάζα μπερδεμένων ανθρώπων χωρίς σκοπό.

"Η Τεράστια Κοινωνική Σημασία των Βλακών εν τω Συγχρόνω Βίω"

 Απόσπασμα από το βιβλίο του Ευάγγελου Λεμπέση Απόδοση και σχόλια από τον Γιάννη Σαμσούρη, στέλεχος του Ποταμιού Θεσσαλονίκης.

Πριν από λίγο καιρό μου έκαναν δώρο το βιβλίο του κοινωνιολόγου Ευάγγελου Λεμπέση (1906-1968) «Η τεράστια κοινωνική σημασία των βλακών εν τω σύγχρονω βίω».

Το κείμενο έχει γραφεί το 1941 στην καθαρεύουσα. Διαβάζοντάς το ,μπόρεσα να δώσω πολλές εξηγήσεις σε χρόνιες απορίες μου, για το πώς κάποιοι άνθρωποι κατάφεραν να ανέλθουν σε υψηλές θέσεις διοίκησης συλλόγων, εταιρειών, κομμάτων ακόμα και σε υψηλές κυβερνητικές θέσεις, όταν είναι εμφανές και δια γυμνού οφθαλμού ότι είναι απλά βλάκες !

Σε πολλά από αυτά που λέει ο συγγραφέας διαφωνώ αλλά τα περισσότερα τα προσυπογράφω. Επειδή λοιπόν το βρήκα πολύ ενδιαφέρον, το απέδωσα στην καθομιλουμένη και με κάποια σχόλιά μου (στις παρενθέσεις του κειμένου), και σας το παραδίδω για διάβασμα.

*Το να φορτώνεσαι τρελούς, βλάπτει ακόμη και τον διάολο τον ίδιο (Ο Μεφιστοφελής στον Φάουντ του Γκαίτε).

Στην πολυπληθή κατηγορία των βλακών προσάπτεται, σίγουρα άδικα και επιστημονικά εσφαλμένα, η μομφή, είτε ότι είναι άχρηστοι και περιττό βάρος στην κοινωνία, είτε ότι είναι παράσιτα.

Εκφράζεται συχνά από πολλούς η ανόητη ευχή όπως αυτοί εκλείψουν. Το πρόβλημα των βλακών δεν είναι τόσο απλό όταν ληφθεί υπόψη η στερεά και απολύτως αναγκαία θέση που αυτοί επάξια κατέχουν στην κοινωνική διαστρωμάτωση. (Σύμφωνα με τον νόμο της κοινωνικής διαστρωμάτωσης, ο κοινωνικός οργανισμός αποτελείται από μέλη άνισα, μεταξύ τους διάφορα, που το καθένα τους εκτελεί χωριστές κοινωνικές λειτουργίες).

Οι βλάκες διαιρούνται σε δύο αντίθετες μεταξύ τους ομάδες, οι οποίες διέπονται όμως αμφότερες από τον ίδιο νόμο της διαστρωμάτωσης. Η πρώτη ομάδα καταλαμβάνει τις υποδεέστερες στην κοινωνία θέσεις, βρίσκονται δηλαδή σε κατώτατες βαθμίδες της κοινωνικής διαστρωμάτωσης. Είναι περιττό να τονισθεί πόσο ευεργετική για την κοινωνία είναι η ομάδα αυτή διότι χωρίς αυτή δε θα υπήρχε εκμετάλλευση και χωρίς την εκμετάλλευση δεν θα υπήρχε πολιτισμός.

Με την γλώσσα της κοινωνικής διαστρωμάτωσης: χωρίς αυτούς (βλάκες) δεν θα υπήρχε διαστρωμάτωση, διότι αντί ανισότητα θα υπήρχε ισότητα ,έστω και προς τα πάνω, δηλαδή θα ήταν όλοι ευφυείς , οπότε σύμφωνα με την θεωρία της διαστρωμάτωσης, ακριβώς το ίδιο με το να είναι όλοι βλάκες ,διότι η θεωρία της διαστρωμάτωσης απαιτεί ρητά και ευφυείς και βλάκες και αν ένα από τα δύο σκέλη εκλείψουν, αίρεται ολόκληρος. Χωρίς την σημαντικότατη παρουσία των βλακών, σύμφωνα με την θεωρία της διαστρωμάτωσης, δεν μπορεί μα υπάρξει κοινωνία!!! Αυτή την τεράστια κοινωνική σημασία των βλακών, που ούτως ή άλλως αναγνωρίζεται από όλους, μολονότι μόνο σε έναν κοινωνιολόγο είναι επιστημονικά γνωστή.

Μαζική Ψύχωση: Πώς η Μάζα Οδηγείται στην Υπακοή

Δείτε με προσοχή, ολόκληρο το βίντεο!

ΛΥΚΙΟΣ.

Προσοχή: Αν δεν σας ανοίγει το βίντεο στην έκδοση κινητού,  πατήστε κάτω "Προβολή έκδοσης ιστού" και το βίντεο θα εμφανιστεί κανονικά.

 

Η ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ ΘΡΙΑΜΒΕΥΕΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ

 

Γράφει ο Λύκιος

Η ομοφυλοφιλία είναι μια σεξουαλική τάση του ανθρώπου, η οποία αντίκειται μεν στην κατά φύσιν αποστολή της συνουσίας (αναπαραγωγή), εξυπηρετεί δε την ηδονιστική πλευρά της.

Ασφαλώς είναι μια απόκλιση της φύσης και τα ποσοστά της ομοφυλοφιλικής συμπεριφοράς στον άνθρωπο, είναι πολύ μικρά (περίπου στο 4-5% επί του συνόλου).

Ο ορισμός του φυσιολογικού ωστόσο, δεν έχει να κάνει μόνο με την ποσόστωση, αλλά κυρίως με την εξυπηρέτηση των φυσικών σκοπών. Δηλαδή κάθε είδος έχει ως φυσικό σκοπό την επιβίωση, η οποία διασφαλίζεται πρωτίστως με την αναπαραγωγή. Η φύση ορίζει ότι στον άνθρωπο συμβαίνει μέσω της συνουσίας μεταξύ άνδρα και γυναίκας. Οι ορμόνες ρυθμίζουν τις ορμές και τις επιθυμίες, ώστε η συνουσία να επιτύχει τον στόχο της αναπαραγωγής και ως κίνητρο για αυτήν, είναι η ηδονή.

Σκοπός της ηδονής είναι η αναπαραγωγή, όπως τα ωραία αρώματα και χρώματα στα άνθη, στοχεύουν στο ίδιο αποτέλεσμα.

Ο άνθρωπος ωστόσο, μπορεί να απομονώνει την ηδονή από τον σκοπό της και να την επιδιώκει ανεξάρτητα. Ο ηδονισμός, πολλές φορές αποτελεί αυτοσκοπό του ανθρώπου. Υπάρχουν ελάχιστα παραδείγματα στην φύση, που και άλλα είδη επιδεικνύουν παρόμοια συμπεριφορά.

Η κοινωνία απέναντι στην ομοφυλοφιλία

Οι κοινωνίες ωστόσο, ποτέ δεν αποδέχονταν την ομοφυλοφιλική συμπεριφορά, αμυνόμενες στην στρέβλωση της φύσης, η οποία απειλεί την επιβίωση της κοινότητας με το απλό σκεπτικό πως "αν την επιτρέψουμε και γενικευτεί ανεξέλεγκτα, θα εκλείψουμε ως γένος".

Έτσι οι ομοφυλόφιλοι υπήρξαν διωκόμενοι σε όλες τις κοινωνίες, ακόμη και στην δημοκρατική Αθήνα της αρχαιότητας.

Η ομοφυλοφιλία αν και αφύσικη συμπεριφορά, σπάνια αποτελεί συνειδητή επιλογή ενός ανθρώπου.

Η επιστήμη συμπεραίνει πως τα αίτια ανάγονται σε γονιδιακές, ορμονικές και κοινωνικές επιδράσεις.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΠΕΡΙΟΡΙΣΙΜΟ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ με τον Ρόμπερτ Ηλία Νατζέμυ

ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ; Απαντά ο Μπομπ Νατζέμυ

ΠΗΓΗ

Η σχέση με ένα νάρκισσο

 

Αρθρογράφος: Ειρήνη Παταργιά

Η σχέση με ένα νάρκισσο είναι πάρα πολύ δύσκολη έως και αδύνατη και οδηγεί στην πλήρη αποδιοργάνωση του ατόμου. Πολλές γυναίκες που είχαν μακροχρόνιες σχέσεις με νάρκισσους διαλύθηκαν συναισθηματικά, οικονομικά, πνευματικά, επαγγελματικά. Ο νάρκισσος επηρεάζει το σύντροφό του ύπουλα και επιδέξια. Η επιρροή του διαπερνά και μολύνει την κάθε πτυχή της ύπαρξής του συντρόφου του.

Αρχικά ο νάρκισσος φοράει το «καλό του προσωπείο» για να γοητεύσει το άτομο που τον ενδιαφέρει. Σιγά σιγά, στην πορεία της σχέσης το «προσωπείο» αυτό πέφτει και αρχίζει να διαφαίνεται ο πραγματικός εαυτός του νάρκισσου.

Ο σύντροφος του νάρκισσου έχει μία ατελή ή διαταραγμένη αίσθηση του εαυτού του και της πραγματικότητας. Αλλιώς δεν θα μπορούσε να αντέξει τη σχέση αυτή και θα είχε φύγει. Ο νάρκισσος υποτιμά το σύντροφό του, ενώ μεγαλοποιεί και θαυμάζει τον εαυτό του. Ο σύντροφος του νάρκισσου βάζει τον εαυτό του σε μία θέση μόνιμου θύματος: αυτού που τιμωρείται συνεχώς, αυτού που πρέπει να υπηρετεί τον άλλο, με άλλα λόγια του εξιλαστήριου θύματος. Θυσιάζεται και θυματοποιείται, ενώ ταυτόχρονα δεν έχει επίγνωση της πραγματικής κατάστασης. Έχει πειστεί με ένα τρόπο από το σύντροφό του ότι έχει την υποχρέωση να θυσιάζεται για αυτόν.

Ο σύντροφος του νάρκισσου έχει την τάση να τιμωρεί τον εαυτό του. Είναι μαζοχιστής και η ταλαιπωρία του να ζει με το νάρκισσο είναι μία μορφή αυτο-τιμωρίας. Συμβιώνοντας μαζί του, ενθαρρύνει συγκεκριμένες συμπεριφορές και χαρακτηριστικά που είναι ο πυρήνας του ναρκισσισμού.

Ένας νάρκισσος δεν είναι ποτέ ολοκληρωμένος αν δεν έχει δίπλα του ένα σύντροφο να τον λατρεύει, να τον υπακούει και να τον εκθειάζει. Η αίσθηση ανωτερότητάς του, εξαρτάται από αυτό. Ο σαδιστικός εαυτός του απευθύνεται στο σύντροφό του, διατηρώντας έτσι μία πηγή ικανοποίησης, η οποία υποθάλπει τη ναρκισσιστική προσωπικότητά του.

Μέσα από αυταπάρνηση ο σύντροφος επιβιώνει. Αρνείται τις επιθυμίες του, τα όνειρά του, τις ελπίδες, τις φιλοδοξίες, τις σεξουαλικές του ανάγκες, τις υλικές του ανάγκες, οτιδήποτε δηλαδή θα μπορούσε να προκαλέσει την οργή του νάρκισσου. Η αυταπάρνηση αυτή εξυπηρετεί και διευκολύνει τη ζωή του νάρκισσου, ικανοποιώντας την αίσθηση ανωτερότητας και μεγαλείου του. Όσο πιο σημαντικό θεωρεί ο νάρκισσος τον εαυτό του, τόσο πιο εύκολο είναι για το σύντροφό του να αγνοεί τον εαυτό του, να μικραίνει, να εκφυλίζεται, να γίνεται η προέκταση του νάρκισσου στο βαθμό που καταντάει να είναι μία θολή σκιά των αναμνήσεων του εαυτού του.

Και οι δύο σύντροφοι «συνεργάζονται» σε αυτό το μακάβριο χορό. Ο ένας προσαρμόζεται βάση του άλλου. Η υποταγή τρέφει την ανωτερότητα, ο μαζοχισμός τρέφει τον σαδισμό και αντίστροφα. Οι ρόλοι προσδιορίζονται από την αρχή και όποια απόκλιση αντιμετωπίζεται με επιθετικότητα ακόμα και βίαιη συμπεριφορά από το νάρκισσο. Το μυαλό και η σκέψη του συντρόφου του νάρκισσου θολώνουν τελείως. Η ακύρωση της κριτικής ικανότητας είναι μέρος της ακύρωσης της προσωπικότητας και της μοναδικότητας που έχει καθένας μας σαν άτομο. Τα δύο αυτά είναι αποτέλεσμα της συμβίωσης με ένα νάρκισσο. Ο σύντροφός του δεν ξέρει πια τι είναι αλήθεια και τι ψέμα, τι είναι σωστό και τι λάθος.

Ο νάρκισσος καλλιεργεί στο σύντροφό του τα συναισθήματα εκείνα που τον έχουν οδηγήσει στην διαμόρφωση της ναρκισσιστικής του προσωπικότητάς: ανασφάλεια, αστάθεια, αποδιοργάνωση, συναισθηματική εγκατάλειψη, αίσθημα κατωτερότητας. Ο κόσμος έτσι γίνεται τρομακτικός και αβέβαιος για το σύντροφο-θύμα, ο οποίος και καταλήγει να στηρίζεται και να εξαρτάται ολοκληρωτικά και αποκλειστικά μόνο από το νάρκισσο - σύντροφό του.

Ο σύντροφος – θύμα δεν ξέρει πώς να φερθεί, πράγμα πολύ φυσιολογικό από τη στιγμή που ζει μέσα σε μία κατάσταση συνεχούς διαπληκτισμού, έντασης και αβεβαιότητας. Επίσης καταλήγει να μην ξέρει τι θέλει, νη μην ξέρει ποιος είναι και να μην γνωρίζει τι θέλει να γίνει.

Αυτά όλα είναι πολύ σοβαρά γιατί εμποδίζουν την ικανότητα του ατόμου να εκτιμήσει σωστά την πραγματικότητα. Η «κύρια αμαρτία» του συντρόφου – θύματος είναι ότι ερωτεύτηκε μία εικόνα και όχι ένα πραγματικό πρόσωπο. Η ακύρωση της εικόνας αυτής είναι το πένθος που βιώνει όταν η σχέση τελειώνει.

ΠΑΘΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

 Όταν οι διαδικασίες του θανάτου, δεν ακολουθούν την φυσιολογική τους πορεία, η ψυχή δεν καταφέρνει να απελευθερωθεί από τα δεσμά της ύλης και καθυστερεί στο μεταβατικό στάδιο.

Η διάθεση με την οποία αντιμετωπίζει κανείς τον θάνατο, παίζει καθοριστικό ρόλο για το αρμονικό του πέρασμα στον «άλλο κόσμο».

-Πρώτα πρέπει να αποσύρονται οι ανώτερες σφαίρες της συνείδησης και να ελκύσουν πίσω τα κατώτερα κέντρα. Είναι επώδυνη εμπειρία για την κατώτερη συνείδηση να βγει βίαια από το σώμα που καταρρέει, πρωτού ακόμα η ανώτερη συνείδηση αποκτήσει κάποια επαφή με το αόρατο, γιατί έτσι η ψυχή βρίσκεται συνεχώς σε σύγχυση και αγωνία, μέχρις ότου κάποτε τακτοποιηθεί.

-Η ψυχή χρειάζεται κάποια προετοιμασία για να αποσυρθεί από το σώμα. Η ψυχή του ανθρώπου που σκοτώνεται ακαριαία, πρέπει να ξεπεράσει ορισμένες δυσκολίες, αντίθετα από εκείνον που πεθαίνει φυσιολογικά και σταδιακά.

-Αν η ψυχή εκτιναχθεί βίαια απ΄το πεδίο της Γης και αρχίσει απεγνωσμένα να γυρίζει πίσω, το βλέμμα της στρέφεται προς το πεδίο που άφησε. Τότε είναι δύσκολο να γυρίσει και να κοιτάξει στο πεδίο στο οποίο πρέπει να εισέλθει.

-Υπάρχουν όμως ειδικοί βοηθοί που σπεύδουν να βοηθήσουν τις ψυχές αυτές να βρουν το δρόμο τους.

Ο άνθρωπος που φοβάται το θάνατο, αν παλεύει μέχρι την τελευταία του πνοή, η ψυχή θα περάσει εντελώς συνειδητά (χωρίς τον μεγάλο ύπνο) από τη διαδικασία του θανάτου. Τέτοιες ψυχές γενικά δεν αντιλαμβάνονται ότι πέθαναν, γιατί έχουν συνηθίσει να θεωρούν τον θάνατο, συνώνυμο με το σβήσιμο της συνείδησης.

Τα κίνητρα της σεξουαλικής ένωσης

Ένα από τα συχνά ερωτήματα μου ήταν ο βαθύτερος λόγος πίσω από την ανάγκη για σεξουαλική ένωση με το άλλο φύλο. Η επιφανειακή, βιολογική, εξήγηση δεν ήταν δυνατό να με ικανοποιήσει γιατί ένοιωθα ότι πίσω από αυτήν κρύβονταν άλλες, βαθύτερες ανάγκες. Και ήθελα να εξετάσω το ζήτημα στη ρίζα του. Έπειτα από συνεχή εμβάθυνση και συνειδητότητα είχα ανακαλύψει ότι αιτία που σπρώχνει τον άνθρωπο σε σεξουαλική επαφή με το άλλο φύλλο δεν ήταν το σώμα, οι ορμόνες. Παρατήρησα ότι οι ορμόνες υπερλειτουργούσαν μόνο όταν ερεθίζονταν από λεπτότερους και βαθύτερους παράγοντες. Ο κύριος από αυτούς, ήταν η ανάγκη του ανθρώπου να καταλύσει τη μόνωση, τη χωριστικότητά του. Όσοι δεν έχουν αναπτυγμένη Συνειδητότητα δεν παίρνουν είδηση την αίσθηση της μοναξιάς, του κενού, της ματαιότητας της ζωής και το μόνο που αντιλαμβάνονται είναι ότι τα γεννητικά τους όργανα είναι φορτισμένα με ενέργεια που απαιτεί εκτόνωση. Αλλά αυτό είναι το τελικό στάδιο σε μια αλυσίδα πολύ λεπτών διεργασιών που αρχίζουν από τον ψυχικό και νοητικό χώρο. Η μόνωση, η έλλειψη επικοινωνίας, επαφής ή αγάπης μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο στην τρέλα. Δεν είναι φτιαγμένος για τη μόνωση. Όλο του το είναι, όλος ο εσωτερικός μηχανισμός του τον ωθεί προς την ένωση με τους άλλους. Και αυτή η ώθηση πιέζει το σώμα, που εκκρίνει ορμόνες σε αφθονία και αυτές ζητούν σωματική ένωση με το άλλο φύλο. 

Οι τρόποι συμπεριφοράς αποκαλύπτουν τον αληθινό χαρακτήρα του ανθρώπου;

του Σαράντου Ι. Καργάκου

Μήπως ο άνθρωπος κρίνεται από αυτό που υποκρίνεται;

Η επιφάνεια πιο συχνά καλύπτει παρά αποκαλύπτει. Όσο περισσότερο στίλβουσα είναι, τόσο πιθανότερο είναι να κρύβει βούρκο παρά πλούτο.

Υπάρχει ακόμη κι ο φόβος. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν κρίνουν, ούτε συγκρίνουν, κατακρίνουν. Αυτό υποχρεώνει τον άλλον άνθρωπο —που δε θέλει να εκτεθεί στα βέλη μιας κακόβουλης κριτικής— να υιοθετεί έναν τρόπο ζωής, που δεν τον εκφράζει, που παραποιεί την πραγματική του υπόσταση. Ίσως, λοιπόν οι άνθρωποι να υποκρίνονται, επειδή κρίνονται και μάλιστα όχι με τρόπο καλοπροαίρετο.

«Η υποκρισία είναι ο σεβασμός που προσφέρει η κακία στην αρετή», είχε πει ο Λούθηρος. Όποιος υποκρίνεται, στο βάθος αισθάνεται ότι προδίδει τον εαυτό του ή κάποιες αξίες. Αφού δεν μπορεί να είναι καλός, τουλάχιστον προσπαθεί να φαίνεται. Είναι κι αυτό ένας ελάχιστος φόρος τιμής στην αρετή. Αλλά δεν αρκεί. Η γνησιότητα είναι η δύναμη των γενναίων, η υποκρισία είναι η «δύναμη» των αδυνάτων ή των συμφεροντολόγων. Κι είναι θλιβερό η εντός εισαγωγικών δύναμη ν’ αποδεικνύεται δυνατότερη από την ειλικρινή και ανυπόκριτη συμπεριφορά.

Αλλ’ ο κόσμος δυστυχώς έχει μάθει να κρίνει περισσότερο με τ’ αυτιά και λιγότερο με το μυαλό. Σύμφωνα με το γνωστό μύθο του Κρυλώφ, κάποτε δυο βαρέλια κύλησαν σ’ έναν κατηφορικό δρόμο. Το γεμάτο κυλούσε αθόρυβα, ενώ το άδειο παταγούσε εκκωφαντικά. Στην εποχή μας – μια εποχή πάταγου και ιλίγγου – βρίσκει τεράστια ανταπόκριση η άποψη ότι όσο πιο ελαφρός είσαι τόσο ψηλότερα ανεβαίνεις και ότι όσο πιο εντυπωσιακό είναι το περιτύλιγμα τόσο πιο έντονο και κυρίως αποτελεσματικό είναι το θάμβος που προκαλείς. Έτσι, η συμπεριφορά συχνά καταντά επίπλαστη, συχνά καλύπτεται από μια επίφαση ευγένειας και λεπτότητας, που ρίχνει στις διαπροσωπικές σχέσεις ένα εσπέριο φως, ένα μισόφωτο που παραπλανά και δεν αφήνει τον άνθρωπο να δει τα πράγματα στην πραγματική τους διάσταση.

Τι οδηγεί στην αυτοχειρία

 Πώς ένας άνθρωπος ο οποίος κρατά σταθερά το τιμόνι της ζωής του ξαφνικά νιώθει να του τραβούν το χαλί κάτω από τα πόδια

Οι απαντήσεις των επιστημόνων στο ερώτημα «γιατί το έκανε;» που ακολουθεί κάθε αυτοκτονία

Γράφει η Βάρβογλη Λίζα

«Γιατί το έκανε;». Είναι το κλασικό ερώτημα που θέτουν οι άνθρωποι σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης όταν κάποιος από τον περίγυρό τους αποφασίσει να θέσει τέρμα στη ζωή του. Και είναι αυτή η αίσθηση του αγνώστου, του αναπάντητου, της σκοτεινής πλευράς του αυτόχειρα η οποία αφήνει περισσότερα ερωτήματα και απορίες στον περίγυρό του. Ενας άνθρωπος αυτοδημιούργητος, όπως για παράδειγμα ο πολυσυζητημένος Παντελής Σφηνιάς, που έχτισε σκαλί σκαλί μια λαμπρή καριέρα, ένας άνθρωπος που πάλεψε και πέτυχε, που κρατούσε σταθερά το τιμόνι της ζωής του, που είχε τον απόλυτο έλεγχο, ξαφνικά νιώθει να του τραβούν το χαλί κάτω από τα πόδια, βρίσκεται έρμαιο καταστάσεων, συγκυριών και σχολίων τα οποία δεν μπορεί να ελέγξει και τότε θέτει τέρμα στη ζωή του.

Σύμφωνα με το αμερικανικό National Institute of Mental Health (Εθνικό Ιδρυμα Ψυχικής Υγείας), η υπ' αριθμόν ένα αιτία της αυτοκτονίας είναι η κατάθλιψη. Τα αίτια της κατάθλιψης είναι ποικίλα, συμπεριλαμβανομένων γενετικών/κληρονομικών καταβολών καθώς και περιβαλλοντικών επιδράσεων, όπως είναι ένα ξαφνικό, πολύ έντονα αρνητικό, γεγονός. Παρ' όλα αυτά, για το γενικό κοινό το στίγμα της αυτοκτονίας είναι ότι το άτομο που φθάνει σε αυτή την έσχατη λύση ή τρελό είναι ή έχει κάποια ψυχική ασθένεια. Αν και η περίπτωση της ψυχικής ασθένειας δεν αποκλείεται, ωστόσο υπάρχουν και άλλα αίτια που μπορεί να ωθήσουν στην αυτοκτονία. Το κυριότερο από αυτά τα αίτια είναι εξωτερικά γεγονότα για τα οποία το άτομο νιώθει ανήμπορο να αλλάξει τη ροή ή την εξέλιξή τους και τα οποία έχουν άμεσο αντίκτυπο στη ζωή του προκαλώντας του αβάσταχτη στενοχώρια.

Η υποκειμενική εμπειρία του ανθρώπου που φθάνει στα πρόθυρα της αυτοκτονίας (ασχέτως αντικειμενικών κριτηρίων ή τι του λέει ο περίγυρός του) είναι ότι νιώθει ψυχικά αδύναμος, ανήμπορος, κατατρεγμένος, χωρίς κατανόηση από τον περίγυρό του και, κυρίως, χωρίς έλεγχο της κατάστασης. Το άτομο στα πρόθυρα της αυτοκτονίας δεν έχει τον έλλογο σκεπτικό μηχανισμό του ανθρώπου που αισθάνεται καλά. Η κρίση του θολώνει, βλέπει τα πράγματα μονόπλευρα και διχοτομεί τα πάντα: το κριτήριό του είναι ή όλα ή τίποτα, ή μαύρο ή άσπρο, και δεν μπορεί να δει τις ενδιάμεσες αποχρώσεις και διαβαθμίσεις.

Οι σκέψεις αυτού του ανθρώπου επικεντρώνονται στο τώρα και έχει χάσει την ικανότητά του να οραματιστεί το μέλλον. Το μέλλον διαγράφεται ζοφερό και αναπόδραστο στα μάτια του αυτόχειρα, ο οποίος νιώθει καταδικασμένος από μια σίγουρη και αμετάκλητη αποτυχία την οποία δεν μπορεί να ελέγξει.

Ακόμη και αν το περιβάλλον του τον διαβεβαιώνει για το αντίθετο ή προσπαθεί να προτείνει κάποιες λύσεις, από τη στιγμή που το άτομο έχει μπει στη διαδικασία της αυτοκτονικής σκέψης είναι πολύ δύσκολο να αλλάξει τρόπο αντιμετώπισης των γεγονότων χωρίς την επαγγελματική βοήθεια ψυχιάτρου ή ψυχολόγου.

Είναι λοιπόν αδύναμο το άτομο που επιχειρεί να αυτοκτονήσει; Οχι απαραίτητα. Πολλές φορές είναι τα δυνατά και δυναμικά άτομα που επιλέγουν μια τόσο αρνητική λύση στα προβλήματά τους, η οποία, παραδόξως, απαιτεί μεγάλη ψυχική δύναμη και είναι ο έσχατος τρόπος για αυτά τα άτομα να αποδείξουν ότι έχουν τον έλεγχο της κατάστασης και του εαυτού τους, παρ' όλο που επιλέγουν τον πιο αρνητικό τρόπο για να το επιβεβαιώσουν.

Αυτός είναι ο λόγος που τα σημερινά παιδιά έχουν μικρότερη διάρκεια συγκέντρωσης

Όσοι είναι εκπαιδευτικοί σίγουρα θα έχουν παρατηρήσει τα τελευταία χρόνια δραματική επιδείνωση της αδυναμίας συγκέντρωσης προσοχής των μαθητών. Οι μαθητές φαίνεται ότι ολοένα και περισσότερο δυσκολεύονται να μείνουν συγκεντρωμένοι σε ένα πράγμα και ότι η προσοχή τους είναι πολύ εύκολο να διαταραχθεί από οποιοδήποτε μικρό ή μεγάλο περισπασμό. Να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν αναφερόμαστε στο μικρό ποσοστό παιδιών που έχουν ΔΕΠΥ (Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας). Μιλάμε για το σύνολο των μαθητών.

Μειώνεται δραματικά η ικανότητα συγκέντρωσης των παιδιών

Καταρχάς να πούμε ότι η αδυναμία συγκέντρωσης προσοχής (short attention span) δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο και δεν αφορά μόνο τα παιδιά. Το ίδιο ακριβώς πρόβλημα παρατηρείται τη σημερινή εποχή και στους ενήλικες.

Τα αποτέλεσματα της έρευνας

Σε σχετική έρευνα που έγινε το 2015 στον Καναδά(έλαβαν μέρος 2100 άτομα) διαπιστώθηκε ότι ενώ το έτος 2000 η μέση δυνατή ανθρώπινη συγκέντρωση ήταν 12 δευτερόλεπτα, στις μέρες μας έχει μειωθεί στα 8 δευτερόλεπτα. Δηλαδή μέσα σε ελάχιστα χρόνια οι άνθρωποι έχουν απολέσει το ένα τρίτο (1/3) της διάρκειας της συγκέντρωσής τους. Μάλιστα για να διασκεδάσουν λίγο τις εντυπώσεις οι υπεύθυνοι των ερευνών ανακοίνωσαν ότι οι άνθρωποι πλέον έχουν μικρότερη διάρκεια συγκέντρωσης ακόμα και τα χρυσόψαρα( τα οποία ακολουθεί η φήμη ως το είδος με τη μικρότερη διάρκεια συγκέντρωσης, μόλις 9 δευτερολέπτων ). Τα αποτελέσματα της έρευνας φυσικά δεν ευχαρίστησαν και πολύ την Microsoft γιατί φωτογράφιζαν ως ηθικό αυτουργό του προβλήματος τη χωρίς μέτρο χρήση των υπολογιστών, των Smartphones, των tablets και πάνω από όλα το σερφάρισμα στο διαδίκτυο και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια. Η Microsoft προσπάθησε να προλάβει τις τυχόν αντιδράσεις δηλώνοντας ότι η απώλεια μέρος της συγκέντρωσης του ανθρώπου αντισταθμίζεται από την αύξηση της ικανότητας για multitasking (να κάνει ταυτόχρονα πολλές εργασίες). Είναι όμως αυτό αληθές; Αν μιλάμε για εργασίες στους υπολογιστές πιθανόν η Microsoft να έχει δίκιο αλλά αν μιλάμε για οποιεσδήποτε άλλες εργασίες μάλλον έχει συμβεί το ακριβώς αντίθετο από αυτό που ισχυρίζεται.

Ένα ακόμα αξιοσημείωτο αποτέλεσμα της παραπάνω έρευνας που έγινε στον Καναδά είναι ότι στις νεαρές ηλικίες (15-25 ετών) το 77% των ερωτηθέντων απάντησε ότι όταν δεν υπάρχει κάτι άλλο που να τραβάει την προσοχή τους, το πρώτο πράγμα που τους έρχεται στο μυαλό είναι να ασχοληθούν με το κινητό τους. Αυτό φαντάζομαι είναι κάτι που όλοι το έχουμε διαπιστώσει για τους σημερινούς νέους που είναι μόνιμα με το κινητό τηλέφωνο στο χέρι. Στο χέρι και όχι στο αυτί όπως ήταν οι νέοι της ακριβώς προηγούμενης γενιάς .

ΨΥΧΕΔΕΛΕΙΑ

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία περί «ελληνικής ψυχεδέλειας». Το «ψυχεδελίζειν» εστί φιλοσοφείν, αρκεί βεβαίως να μην συμπεριλαμβάνεται το «υβρίζειν».

Τι ακριβώς είναι ψυχεδέλεια;

Η λέξη επινοήθηκε από τον Βρετανό ψυχίατρο Humphry Osmond, ο οποίος συνδύασε δύο ελληνικές λέξεις, την ψυχή και τοδήλον (αυτό που γίνεται φανερό). Κυριολεκτικά λοιπόν σημαίνει, κάθε κατάσταση όπου γίνεται φανερή η ψυχή.

Η κυριολεκτική σημασία του όρου, δεν θέτει προαπαιτούμενο την χρήση ουσιών. Δηλαδή, η προσευχή, ο διαλογισμός, η έκσταση των Αναστενάρηδων, είναι μερικά παραδείγματα «καταστάσεων» που  μπορούν να οριστούν

σαν ψυχεδελικές εμπειρίες. 

Όπως σχεδόν και κάθε λέξη, έτσι και η λέξη ψυχεδέλεια, με τον καιρό απέκτησε  διάφορες ερμηνείες, πέραν της πρώτης και κυριολεκτικής. Στην διάρκεια κυρίως του Καλοκαιριού της Αγάπης, η λέξη συνδυάστηκε με την χρήση «ψυχεδελικών» ουσιών , η δε ευγενέστατη Ψυχεδέλεια, εξέπεσε σε Ψυχομαντεία, κατά την έννοια που δίνει ο Πλούταρχος.

Έτσι, απέκτησε και μια δεύτερη ερμηνεία, «ψυχεδέλεια» ονομάστηκε η κατάσταση που επιφέρουν οι «παραισθησιογόνες» ουσίες, και «ψυχεδελικό» κάθε έργο που παράγεται μέσα σε αυτή την κατάσταση.

Η αλήθεια είναι ότι υπήρξαν πολλά έργα που έγιναν υπό την επήρεια του LSD, αλλά υπήρξαν και πολλά, που παρόλο που δεν είχαν καμία σχέση, μπήκαν υποβολιμαία σε αυτή την κατηγορία, για να εξυπηρετήσουν έναν ηλίθιο και ψυχομαντικό μύθο. 

Τα ένστικτα

• Τα ένστικτα
• Απόψεις επιστημόνων
• Όλες οι σελίδες

«Τα ζώα με την υψηλότερη νοημοσύνη έχουν ασθενέστερο ενστιγματικό οπλισμό. Η Φύση τα εμπιστεύεται περισσότερο και αφήνει μεγαλύτερα περιθώρια στη θέλησή τους. Αυτός είναι ο λόγος που ο άνθρωπος, συγκριτικά με τα άλλα ζώα έχει τα λιγότερα και ατελέστερα σχηματισμένα ένστικτα.

Ο ρόλος των ενστίκτων είναι πολύ σημαντικός κατά την παιδική ηλικία, τότε δηλαδή που ο άνθρωπος δεν έχει φτάσει ακόμη στην πλήρη σωματική και πνευματική του ανάπτυξη και χρειάζεται την «κηδεμονία» της φύσης.
Αλλά και κατά την ωριμότητα τα ένστικτα εξακολουθούν να τον επηρεάζουν. Επειδή όμως είναι πλέον ικανός να ανακαλύπτει τρόπους σκόπιμης συμπεριφοράς για να προσαρμόζεται αποτελεσματικά στις παρουσιαζόμενες καταστάσεις, αντίληψη και διάνοια αναλαμβάνουν κατά μεγάλο μέρος το έργο των ενστίκτων...»

Ε.Π.Παπανούτσος

Ορισμός - Ετυμολογία
Οι διαμάχες γύρω από το νόημα και τη χρησιμότητα του όρου ένστικτο υπήρξαν τόσο έντονες και τόσο λεπτολόγες, ώστε είναι πολύ δύσκολο να καταφέρει κανείς να αποδώσει έναν ορισμό πλήρη και κοινά αποδεκτό από όλες τις σχολές επιστημόνων.

Ένας γενικός όρος είναι ότι πρόκειται για μια συμπεριφορά ή μια σειρά συμπεριφορών ή μια αντίδραση σε εσωτερικά ή εξωτερικά ερεθίσματα, που είναι έμφυτη, αναγκαστική, μεταφέρεται κληρονομικά από γενιά σε γενιά και υπάρχει σε όλα τα άτομα του ίδιου είδους.

Δεν είναι προϊόν μάθησης και γίνεται για έναν σκοπό, για την ικανοποίηση μιας ζωτικής ανάγκης, χωρίς τη συμμετοχή της συνείδησης.
Είναι μια έμφυτη παρόρμηση που ρυθμίζει τις ενέργειες του ανθρώπου, ανεξάρτητα από βουλητικές ή συνειδητές λειτουργίες.

Κάποιοι χρησιμοποιούν τον όρο αυτό για να δείξουν ένα ατομικό χάρισμα, μια φυσική ικανότητα να αισθανόμαστε και να μαντεύουμε, όπως λέμε «το ένστικτο της μάνας». «Υπάρχουν μερικοί που από ένα είδος ενστίκτου του οποίου αγνοούν την αιτία, αποφασίζουν σχετικά με ό,τι τους παρουσιάζεται και παίρνουν πάντοτε την σωστή απόφαση».

Η λέξη ένστικτο προέρχεται από το αρχαίο ρήμα ενστίζω (=κεντώ) και σημαίνει εσωτερικό κέντρισμα, τσίμπημα. Όπως και οι εκφράσεις ανθρώπινος «χαρακτήρας» (από το ρήμα χαράσσω= εγχαράττω, γράφω), ανθρώπινος «τύπος» (από το ρήμα τύπτω =χτυπώ), έτσι και το ένστικτο, υποδεικνύουν ότι ο άνθρωπος έχει τυπωμένες και εγχάρακτες τις διάφορες σωματικές και πνευματικές του ιδιότητες, με τις οποίες διακρίνεται από κάθε άλλο πρόσωπο. Μ' άλλα λόγια είναι έν-στικτες, χαραγμένες, σημαδεμένες εντός. Η επιστήμη σήμερα το επιβεβαιώνει με το DNA και με τον όρο «γονότυπος».

Πάθη: Η οκνηρία -ακηδία

Από τον Κων/νο Αθ. Οικονόμου

 

«Νωθρότης σύζυγος ύπνου εστί

και οκνηρία πείνης»

(Γρηγόριος Θεολόγος)

Η ΟΚΝΗΡΙΑ: Η τεχνολογική εξέλιξη και η αέναη επιθυμία του ανθρώπου για περισσότερα υλικά αγαθά τον ωθούν σε όλο και περισσότερη εργασία. Κι όμως, ο σύγχρονος άνθρωπος πάσχει από την αρρώστια της οκνηρίας. Οκνηρία ορίζεται η χαλαρότητα του νου και η εξ αυτής αδυναμία του σώματος να ανταποκριθεί στο κάλεσμα εκτάκτων καταστάσεων. Μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού πάσχει κυρίως από πνευματική οκνηρία. Στις μέρες μας, τουλάχιστον προ της οικονομικής κρίσης, όλες οι ψυχοσωματικές δυνατότητές μας αναλώνονται στον βωμό της εύρεσης χρήματος και της κοινωνικής καταξίωσης. Ελάχιστη προσοχή δίνεται στην ανάπτυξη της προσωπικότητας και του τρόπου σκέψης. Φιλοσοφία, θρησκεία, πολιτισμός, δεν απασχολούν την κοινωνία, ως μη απτόμενα της εννοίας του χρήματος. Παράδειγμα το εκπαιδευτικό σύστημα, ιδιαίτερα μετά την ανανέωση της ύλης προς το «χρηστικότερο» και της αλλαγής προσανατολισμού του προς τον «κοσμοπολίτικο κοινωνικό χυλό», πρωταρχικό στόχο έχει τη δημιουργία μηχανικών μυαλών και όχι ελεύθερων σκεπτόμενων ανθρώπων. Η πνευματική οκνηρία είναι επικίνδυνη για τον πολιτισμό, καθώς οδηγεί σε κοινωνική στασιμότητα. Έτσι κατευθυνόμαστε, αν δεν έχουμε ήδη φτάσει, σε εποχές άκρατου εγωισμού, υλισμού και απάθειας.

Η ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΟΦΙΑ: «Οκνηρός δε είναι μόνο εκείνος που δεν κάνει τίποτα, αλλά εκείνος που μπορεί να κάνει κάτι καλύτερα και δεν το κάνει», έλεγε ο Σωκράτης, ενώ ο Πλάτων προσέθεσε: «Κανένας κοιμισμένος δεν είναι άξιος για τίποτε». Ο Αριστοτέλης διατείνεται: «Αδύνατον τον μηδέν πράττοντα πράττειν ευ», ο Ησίοδος χαρακτηρίζει «ντροπή» την οκνηρία, ενώ ο Σοφοκλής πρέσβευε ότι «Θεός τοις αργούσιν ου παρίσταται». Τέλος ο «παραμυθάς» Αίσωπος βρίσκει στην εργασία τον θησαυρό: «Ο μόχθος είναι για τους ανθρώπους θησαυρός».

Η ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ: Η Βίβλος απαγορεύει την τεμπελιά: «ακούομεν γαρ τινας (...) μηδέν εργαζομένους, αλλά περιεργαζομένους, τοιούτοις παραγγέλλομεν και παρακαλούμεν (...), ίνα μετά ησυχίας εργαζόμενοι τον εαυτών άρτον εσθίωσιν.» (Β’ Θεσ. γ’ 11,12). Αλλού διαβάζουμε: «Ο μη εργαζόμενος μηδέ εσθιέτω» ( Τιμ. γ’ 10), ενώ ο σοφός «εν πειρασμοίς» Ιώβ έλεγε: «Η αργία είναι η μητέρα της πείνας κι αδελφή της κλεψιάς.» Ο Σολομώντας βρίσκει το φάρμακο κατά της οκνηρίας στην παιδεία: «Υιός πεπαιδευμένος σοφός έσται, τω δε άφρονι διακόνω χρήσεται.» (Παρ. ι’4,), ενώ αλλού προσθέτει: «ω οκνηρέ! γίνε σοφός. (...) Πότε θα σηκωθείς από τον ύπνο σου; Λίγος ύπνος, λίγος νυσταγμός, λίγο δίπλωμα των χεριών στον ύπνο. Έπειτα η φτώχεια σου έρχεται σαν ταχυδρόμος (...)." (Παρ. στ’ 6 – 11).

Η βιολογία του κακού: Είναι ο άνθρωπος από τη φύση του επιθετικός;

Το αναπάντητο(;) ερώτημα της ανθρώπινης επιθετικότητας έχει απασχολήσει σχεδόν το σύνολο των επιστημών καθώς και των κοσμοθεωριών.

Έχουν διατυπωθεί βιολογικές θεωρίες, που ερμηνεύουν την επιθετικότητα ως ένστικτο και προδιαγεγραμμένη συμπεριφορά και οι οποίες έχουν βοηθήσει αρκετά, αλλά όχι επαρκώς στην πρόληψη και στον έλεγχο τέτοιων συμπεριφορών, ενώ αγνοούν τους κοινωνικούς παράγοντες. Από την άλλη μεριά, οι κοινωνικές θεωρίες αποδίδουν την επιθετικότητα σε ποικίλες αιτίες, που περιλαμβάνουν την προηγούμενη εμπειρία, τη μάθηση και τους εξωτερικούς παράγοντες του περιβάλλοντος των ατόμων. Ένας για παράδειγμα ισχυρός κοινωνικός παράγοντας που μπορεί να οδηγήσει τους ανθρώπους στην εκδήλωση επιθετικών συμπεριφορών είναι η ματαίωση. Σύμφωνα με την υπόθεση της ματαίωσης, το άτομο διοχετεύει ψυχική ενέργεια προκειμένου να πραγματοποιηθούν οι προσωπικοί στόχοι που έχει θέσει και η επιθετικότητα εκδηλώνεται όταν κάποιος παράγοντας σταθεί εμπόδιο στην υλοποίησή τους. Μια άλλη άποψη θεωρεί την επιθετικότητα ως μαθημένη κοινωνική συμπεριφορά. Σύμφωνα με τον Albert Bandura για παράδειγμα, τα άτομα μαθαίνουν να είναι επιθετικά είτε επειδή με τη συμπεριφορά τους αυτή δέχονται τα ίδια κάποια ανταμοιβή, είτε επειδή παρατηρούν και μιμούνται κάποιον άλλο που ανταμείβεται λόγω της επιθετικής του συμπεριφοράς.

Από τη μία οι θεωρίες της κοινωνικής αλληλεπίδρασης, οι οποίες εν πολλοίς υποστηρίζουν πως η κοινωνική δομή, ο τρόπος ζωής και ο ψυχικός βιασμός που αυτή παράγει μάς ωθούν στα άκρα της αντοχής μας και συχνά εκδηλώνουμε επιθετικότητα με την παραμικρή αφορμή κι από την άλλη οι γενετικές ερμηνείες, οι οποίες επιχειρούν να αναλύσουν τη βιολογία του ανθρώπινου κακού. Και βέβαια δεν είναι απαραίτητα αντιπαραθετικές μεταξύ τους.

Με το μέγα αυτό φιλοσοφικό ερώτημα καταπιάνεται στο νέο του βιβλίο «Behave: The Biology of Humans at Our Best and Worst» (Συμπεριφέρομαι: Η βιολογία των ανθρώπων στο καλύτερο και το χειρότερο μας) ο Ρόμπερτ Σαπόλσκυ (Robert Maurice Sapolsky) Αμερικανός καθηγητής Βιολογικών Επιστημών, καθηγητής Νευρολογίας, Νευρολογικών Επιστημών και Νευροχειρουργικής στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ και ερευνητικός συνεργάτης στο Εθνικό Μουσείο της Κένυας.

ANIMUS & ANIMA

σύμφωνα με τον

ΓΙΟΥΝΓΚ

Όπως ακριβώς ζούμε σ’ ένα εξωτερικό κόσμο όπου μια ολόκληρη ήπειρος μπορεί από στιγμή σε στιγμή να βυθιστεί , ή ένας πόλος να μετακινηθεί, έτσι και εσωτερικά ζούμε σ’ ένα κόσμο όπου σε κάθε στιγμή μπορεί να συμβεί κάτι παρόμοιο, που αν θα’ χει τη μορφή μίας ιδέας (έμμονης ή παράλογης) ή διάθεσης (αόριστης ή απρόβλεπτης) δεν θα είναι γι’ αυτό το λόγο λιγότερο επικίνδυνο και αξιόπιστο.
Σύμφωνα με τον Γιούνγκ μία τέτοια κατάρρευση καθώς και μερικά από τα πιο δύσκολα και λεπτά ηθικά μας προβλήματα δημιουργούνται από την εμφάνιση ενός εσωτερικού προσώπου με αυτόνομη προσωπικότητα και μη συνειδητή συμπεριφορά. Το πρόσωπο αυτό εμφανίζεται στα όνειρα, στα οράματα, στις φαντασιώσεις μας ή προβάλλεται πάνω σε πρόσωπα ή καταστάσεις της καθημερινής μας ζωής. Έχει χαρακτηριστικά που λείπουν από τη εξωτερική προσωπικότητα και λειτουργεί με τρόπο αντισταθμιστικό αλλά πάντα ασυνείδητο γιατί παρενοχλεί την προσαρμογή του ατόμου στον εξωτερικό κόσμο γκρεμίζοντας του την ιδανική εικόνα που έχει φτιάξει για τον εαυτό του.
Το πρόσωπο για το οποίο μιλάμε είναι αρχετυπικής μορφής, έχει τις ρίζες του στο συλλογικό ασυνείδητο και εμφανίζεται με θηλυκή μορφή (anima) αν το άτομο είναι άνδρας ή με αρσενική μορφή (animus) αν το άτομο είναι γυναίκα .Πιο απλά μπορούμε να πούμε ότι και ο πιο τέλεια αρρενωπός άνδρας κλείνει μέσα του κάτι θηλυκό (και γνωρίζουμε ότι οι πολύ αρρενωποί άνδρες έχουν προσεκτικά φυλαγμένη και κρυμμένη μια πολύ τρυφερή συναισθηματική ζωή που συχνά περιγράφουμε εσφαλμένα σαν «θηλυκή») ενώ και η πιο θηλυκή γυναίκα κρύβει μέσα της έναν άντρα (σαν μία εσωτερική μορφή της ψυχής της). Χαρακτηριστικό είναι ότι στο ασυνείδητο του άντρα υπάρχει κληροδοτημένη μια ομαδική εικόνα γυναίκας με τη βοήθεια της οποίας ο άνδρας κατανοεί τη γυναικεία φύση, ενώ κάτι αντίστοιχο ισχύει για τη γυναίκα..
Πρόκειται για μία οντότητα που λειτουργεί ανεξάρτητα από τις άλλες ψυχικές λειτουργίες και παρεμβαίνει στη ζωή του ατόμου είτε βοηθητικά είτε καταστρεπτικά αλλά πάντα καθοριστικά και επίμονα Animus σημαίνει νους ή πνεύμα. Είναι η αρσενική ψυχή μέσα στη γυναίκα που κατεξοχήν λειτουργία της είναι ότι παράγει γνώμες. Αντιστοιχεί στον πατρικό λόγο. Η Anima είναι η θηλυκή ψυχή του άνδρα. Αντιστοιχεί στον μητρικό έρωτα και παράγει διαθέσεις.
Η επίδραση που έχουν στο Εγώ η άνιμα και ο άνιμους είναι βασικά η ίδια. Είναι πολύ δύσκολο ν’ απαλλαγεί κανείς απ’ αυτή την επίδραση γιατί είναι πρώτα απ’ όλα ιδιαίτερα ισχυρή. Και αμέσως γεμίζει την εγωική προσωπικότητα με μια ακλόνητη αίσθηση δικαίωσης. Ύστερα η αιτία της επίδρασης προβάλλεται και φαίνεται ότι αποτελεί μέρος των αντικειμένων και των αντικειμενικών καταστάσεων (και τα δύο είναι γνωρίσματα του αρχετύπου).Φυσικά το αρχέτυπο υπάρχει a priori.Αυτό εξηγεί την αναμφισβήτητη ύπαρξη ορισμένων ψυχικών διαθέσεων και γνωμών που είναι εντελώς παράλογες και οι οποίες είναι δύσκολο να επηρεαστούν επειδή η υποβλητική επίδραση που ασκεί το αρχέτυπο είναι πολύ ισχυρή. Το συνειδητό γοητεύεται απ’ αυτή αιχμαλωτίζεται ,ναρκώνεται. Συχνά μάλιστα έχει μία αόριστη αίσθηση μίας ηθικής ήττας. Ύστερα αρχίζει να συμπεριφέρεται όλο και πιο αμυντικά, περιφρονητικά και υποκριτικά, δημιουργώντας έτσι ένα φαύλο κύκλο που απλά αυξάνει τη αίσθηση της κατωτερότητας του. Τότε καταλύεται η ανθρώπινη σχέση γιατί όπως και η μεγαλομανία έτσι και το αίσθημα κατωτερότητας, αποκλείει την αμοιβαία αναγνώριση .Και χωρίς αμοιβαία αναγνώριση σχέση δεν υπάρχει .

ANIMA

Είναι το θηλυκό στοιχείο που προσωποποιεί όλες τις θηλυκές ψυχολογικές τάσεις της ψυχής του άνδρα όπως τα αισθήματα, οι αόριστες διαθέσεις ,οι προφητικές διαισθήσεις η ευαισθησία προς την άλογη πλευρά ,η δύναμη του προσωπικού έρωτα το αίσθημα της φύσης και οι σχέσεις με το ασυνείδητο. Η απώθηση αυτών των θηλυκών τάσεων και ροπών προκαλεί τη συσσώρευση τους στο ασυνείδητο. Έτσι η εικόνα της γυναίκας γίνεται υποδοχέας αυτών των απαιτήσεων .Γι’ αυτό ο άνδρας στην ερωτική του εκλογή έχει ισχυρή επιθυμία ν’ αποκτήσει τη γυναίκα που ανταποκρίνεται καλύτερα στη δική του ασυνείδητη θηλυκότητα, μία γυναίκα που μπορεί αδίστακτα να δεχτεί την προβολή της ψυχής του.
Δεν είναι τυχαίο που κάποτε διάλεγαν ιέρειες (οι Έλληνες τη Σίβυλλα) για να βολιδοσκοπούν τη βούληση των θεών και να επικοινωνούν μαζί τους. Άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι Μάγοι των Εσκιμώων και άλλων αρκτικών φυλών που φορούν γυναικεία ενδύματα ή ζωγραφίζουν στήθη πάνω στα δικά τους ρούχα για να εκδηλώσουν την εσωτερική θηλυκή τους πλευρά που τους επιτρέπει να επικοινωνούν με τη χώρα των πνευμάτων (ασυνείδητο).
Στις εκφράσεις του το άνιμα προσδιορίζεται κατά κύριο λόγο από τη μητέρα του άνδρα.Αν ο άνδρας έχει την αίσθηση ότι η μητέρα του είχε πάνω του αρνητική επίδραση η θηλυκή ψυχή του θα εκφραστεί με οξυθυμία, άγχη, αβεβαιότητα, ανασφάλεια, υπερευαισθησία. Αν ξεπεράσει αυτές τις αρνητικές τάσεις θα ενισχυθεί ο ανδρισμός του. Στην ψυχή αυτού του άνδρα το αρνητικό πρότυπο της μητέρας-άνιμα θα επαναλαμβάνει επίμονα: «-Δεν είμαι τίποτα...-Τίποτα δεν έχει σημασία...-Για τους άλλους είναι διαφορετικό αλλά εμένα τίποτα δεν μ’ ευχαριστεί». Αυτές οι διαθέσεις του άνδρα μπορούν να εκδηλωθούν μέσα από δύστροπο χαρακτήρα αρρωστοφοβία, ανικανότητα, τάση για ατυχήματα. Οι Σειρήνες των Ελλήνων, η βασίλισσα της νύχτας στο Μαγεμένο Αυλό του Μότσαρτ προσωποποιούν αυτές τις επικίνδυνες πλευρές του άνομα. Μία άλλη αρνητική εκδήλωση του άνιμα στην προσωπικότητα του αρσενικού είναι η έφεση να κάνει πικρές φαρμακερές εκθηλυμένες παρατηρήσεις που όλα τα υποτιμούν και βασίζονται σε μία φτηνή διαστροφή της πραγματικότητας.
Μία πιο λεπτή εκδήλωση του θηλυκού πνεύματος είναι τα παραμύθια όπου η πριγκίπισσα απαιτεί από τους μνηστήρες της ν’ απαντήσουν σε μία σειρά ερωτήματα ή να κρυφτούν. Αν δεν λύσουν τα αινίγματα ή τους βρει θα πεθάνουν. Αυτή η παγίδα της άνιμα διαφαίνεται στις ψευτοδιανοητικές και στην πραγματικότητα νευρωτικές συζητήσεις που εμποδίζουν τον άντρα να συγχρωτιστεί με την πραγματική ζωή και τις δημιουργικές αποφάσεις.
Αν οι σχέσεις του άνδρα με τη μητέρα του υπήρξαν θετικές (με τάσεις προσκόλλησης στη μητέρα) αυτό θα έχει διαφορετικές επιπτώσεις πάνω στο θηλυκό στοιχείο. Ο άνδρας είτε εκθηλύνεται, είτε γίνεται έρμαιο των γυναικών και ανίκανος ν’ αντιμετωπίσει της δυσκολίες της ζωής.

Γυναίκες και θηλυκότητα

Άρθρο του Henry Makow (2002) 

Πολλές γυναίκες έχουν ακόμα επαφή με τα θηλυκά τους ένστικτα. Τους αρέσουν οι αρρενωποί άνδρες κι επιθυμούν να θεμελιώσουν τη ζωή τους στη συζυγία και την οικογένεια.

Οι νέοι άνδρες θα πρέπει να περιορίσουν την αναζήτησή τους στις γυναίκες που είναι δεκτικές προς αυτούς και να αγνοήσουν τις υπόλοιπες. Στρατολόγησε, μην υποβάλεις συνεχείς αιτήσεις!

Εάν θέλετε μια γυναίκα να είναι Γυναίκα, τότε θα πρέπει ο άντρας να είναι Άντρας. Θα πρέπει να είναι ηγέτης. 

"Μην χάνετε το χρόνο σας προσπαθώντας να ταιριάξετε τα αταίριαστα επειδή διψάτε για ‘αγάπη’. Απεναντίας, επικεντρωθείτε μόνο στις γυναίκες που σας θέλουν". 

Από τον Henry Makow (2002).

Οι άνδρες χρειάζεται να διακρίνουν μεταξύ των γυναικών που είναι θηλυκές και των γυναικών που έχουν μεταλλαχθεί. Η γυναίκα που έχει θηλυκότητα είναι δεκτική προς τους άνδρες. Αποπνέει ευθυμία και φιλόξενη ζεστασιά. Θα δεχτεί θετικά τα φιλικά σχόλια των ανδρών.

Η μεταλλαγμένη-αντεστραμμένη γυναίκα είναι φοβισμένη και περιφρονητική προς τους άνδρες. Έχει διδαχθεί ότι ο άνδρας είναι ανταγωνιστής, ή ακόμα χειρότερα, ένα σαρκοβόρο αρπακτικό.

Η ουσιώδης φύση της γυναίκας είναι να γίνει ένα εκκολαπτήριο αγάπης. Ο φυσικός ρόλος της είναι η δημιουργία ενός περιβάλλοντος εντός του οποίου όλοι ευδοκιμούν. Ο προορισμός της είναι να αγαπήσει έναν άνδρα και δια μέσου αυτού, τα παιδιά της. Η ανταμοιβή της είναι η αγάπη και ευτυχία τους.

Η γενετήσια επαφή και η τεκνοποιία αποτελούν εκδηλώσεις μιας πνευματικής σχέσης. Ο άνδρας πρέπει πρώτιστα να φυτέψει το πνεύμα του στην καρδιά μιας γυναίκας και να βρει ζεστή αποδοχή. Αυτό το πνεύμα αρχίζει και ριζώνει και η αγάπη αναπτύσσεται αρχικά ως δεντράκι και στη συνέχεια γίνεται μια πανύψηλη βελανιδιά. Και τελικά η γέννηση ενός παιδιού είναι η φυσική έκφραση αυτής της αόρατης πραγματικότητας.

Απίστευτη αποκάλυψη: "Όλοι οι καρκίνοι προκαλούνται από..."

Η ασθένεια, είναι η τέλεια λύση που βρίσκει ο εγκέφαλος στο πρόβλημα των «εσωτερικών συγκρούσεων»

Η νέα ιατρική του γιατρού Χάμερ

Ο γιατρός Ρίκε Γκέερτ Χάμερ (Ryke Geerd Hamer) υπήρξε για πολλά χρόνια διευθυντής σε μια γερμανική κλινική. Η προνομιούχος θέση του, του επέτρεψε να συναντήσει πολλούς καρκινοπαθείς. Χάρις στις περιστάσεις, στην τύχη και στην λεπτομερή παρατήρηση, ο Χάμερ ανακάλυψε τους θεμελιώδεις νόμους που εξηγούν το μηχανισμό της εμφάνισης όλων των καρκίνων και όλων των ασθενειών. Στην περίπτωση αυτού του γιατρού, μπορούμε πραγματικά να μιλήσουμε για νόμους, αφού οι επαληθεύσεις που έγιναν από τον ίδιο και από άλλους ερευνητές και θεραπευτές έδειξαν ότι όλοι ισχύουν στις 100% των περιπτώσεων, πράγμα το οποίο δεν είχε ποτέ συμβεί έως τότε στην ιστορία της ιατρικής.

Ο ατσαλένιος νόμος του καρκίνου που διατυπώθηκε από τον Ρίκε Γκέερτ Χάμερ είναι ο εξής: ” Όλοι οι καρκίνοι προκαλούνται και ενεργοποιούνται από έντονες και βίαιες εσωτερικές συγκρούσεις που τις βιώνουμε χωρίς να τις εκφράζουμε. Η φύση της εσωτερικής σύγκρουσης καθορίζει την περιοχή του εγκεφάλου που θα πληγεί και το όργανο στο οποίο θα εντοπισθεί η ασθένεια. ” Παρατήρησε λοιπόν ότι οι ασθενείς που είχαν καρκίνο των οστών, για παράδειγμα, είχαν όλοι βιώσει κάποιο σοκ, κάποιο στρες, κάποια έντονη και βίαιη (αιφνίδια) εσωτερική σύγκρουση κατά την οποία αισθάνθηκαν υποτιμημένοι. Επιπροσθέτως, παρατήρησε ότι σε όλους τους ασθενείς που είχαν προσβληθεί από τον ίδιο καρκίνο, είχε εμφανισθεί ένα σημάδι στην ίδια συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου τους. Έτσι, ανακάλυψε ότι σε κάθε τύπο στρες αντιστοιχούσε η ίδια συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου και το ίδιο συγκεκριμένο όργανο, πάντα το ίδιο.

Ο καρκίνος των οστών αντιστοιχεί στην εσωτερική σύγκρουση της υποτίμησης.

Ο καρκίνος των πνευμόνων στη έντονο φόβο του θανάτου.

Ο καρκίνος του αριστερού στήθους σε μια γυναίκα δεξιόχειρα, στη έντονη εσωτερική σύγκρουση σε σχέση με ένα παιδί (πραγματικό, εικονικό, φανταστικό ή συμβολικό).

Ο καρκίνος του δεξιού στήθους σε μια δεξιόχειρα γυναίκα αντιστοιχεί σε εσωτερική σύγκρουση γενικά με τον σύντροφο (σε μια γυναίκα αριστερόχειρα, οι αντιστοιχίες αντιστρέφονται).

Ο καρκίνος του προστάτη αντιστοιχεί στη σεξουαλική εσωτερική σύγκρουση (πραγματική ή συμβολική) σε σχέση με τα παιδιά ή τους απογόνους (ή την ικανότητα δημιουργίας). Και ούτω καθεξής, για όλους τους καρκίνους.

Αυτός ο νόμος έχει επιβεβαιωθεί εδώ και σχεδόν 20 χρόνια από εκατοντάδες θεραπευτές (εκπαιδευμένους από τον Χάμερ ή τους διαδόχους του), σε δεκάδες χιλιάδες ασθενείς, χωρίς εξαίρεση. Αυτό που είναι φανταστικό σε αυτήν την ανακάλυψη, είναι ότι ο μηχανισμός: «σύγκρουση – εγκέφαλος – όργανο» λειτουργεί και προς τις δύο κατευθύνσεις. Για να το πούμε και αλλιώς, όσο η εσωτερική σύγκρουση είναι ενεργή, η περιοχή του εγκεφάλου που δραστηριοποιείται δίνει διαταγή στη βιολογική διαδικασία να παραγάγει καρκινικά κύτταρα στο όργανο που διαλέχτηκε για να εκφράσει την ανισορροπία. Αντιθέτως, όταν το άτομο λύσει την εσωτερική του σύγκρουση (με οποιονδήποτε τρόπο και αν το κάνει αυτό) και βάλει τέλος στο έντονο στρες του, η ίδια περιοχή του εγκεφάλου αντιστρέφει το πρόγραμμα και δίνει αμέσως διαταγή στη βιολογική διαδικασία, να σταματήσει την παραγωγή καρκινικών κυττάρων και να καταστρέψει τον όγκο που έχει δημιουργηθεί στο όργανο …

Έτσι σήμερα, αρκετές χιλιάδες ιατρικοί φάκελοι θεραπειών έχουν σχηματιστεί και συγκεντρωθεί από τον γιατρό Χάμερ και τους διαδόχους του. Μέσα σε αυτούς τους φακέλους, απαριθμούνται πολλές αποθεραπείες τις οποίες η επίσημη ιατρική χαρακτηρίζει ως « αυθόρμητες, ανεξήγητες ή αξιοθαύμαστες» : έτσι, ανιχνεύσεις (με σκάνερ), αναλύσεις αίματος, ακτινογραφίες, υποβολές εκθέσεων που έγιναν σε νοσοκομεία, αποδεικνύουν ότι ασθενείς έχουν θεραπευθεί εντελώς από καρκίνους, λευχαιμίες, σκληρύνσεις κατά πλάκας, μυοπάθειες, διάφορες εκφυλιστικές ασθένειες, κωφώσεις, σοβαρές διαταραχές της όρασης, ψωριάσεις, αλλεργίες, κ.λπ., χωρίς να προσφύγουν στη χημειοθεραπεία, την ακτινοθεραπεία, τη χειρουργική επέμβαση ή άλλες κλασικές θεραπείες που ορίζονται από την ιατρική.

Οι σκέψεις και όχι τα γονίδια καθορίζουν την υγεία

Η βασική ιδέα του δρα Μπρους Λίπτον είναι ότι τα γονίδια αλλάζουν σε καθημερινή βάση σύμφωνα με το πώς σκεπτόμαστε. Πηγή: Supplied

Η δραστηριότητα των γονιδίων μπορεί να αλλάξει

Σύμφωνα με τον δρα Μπρους Λίπτον, η υγεία του σώματος επηρεάζεται από τις σκέψεις που κάνουμε καθημερινά και όχι από τα γονίδια.

ΑΝ, σύμφωνα με το καθιερωμένο μοντέλο, οι σκέψεις σου αντικατοπτρίζουν τη χημεία του σώματός σου και αν το νευρικό σου σύστημα διαβάζει και ερμηνεύει το περιβάλλον και μετά ελέγχει τη χημεία του αίματος, τότε μπορείς να αλλάξεις τη μοίρα των κυττάρων σου κυριολεκτικά, αλλάζοντας τη σκέψη σου.

Οι έρευνες του δρα Μπρους Λίπτον δείχνουν ότι αλλάζοντας την αντίληψή σου, το μυαλό σου μπορεί να αλλάξει τη δραστηριότητα των γονιδίων σου και να δημιουργήσει πάνω από 30.000 ποικιλίες προϊόντων από κάθε γονίδιο. Επειδή τα προγράμματα των γονιδίων βρίσκονται στον πυρήνα των κυττάρων, μπορεί κανείς να ξαναγράψει αυτά τα γενετικά προγράμματα αλλάζοντας την χημεία του αίματος.

Με απλά λόγια, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αλλάξουμε τον τρόπο που σκεπτόμαστε, αν θέλουμε να θεραπεύσουμε τον καρκίνο .

Ο ρόλος του μυαλού

Placebo

α) Το μέρος του εαυτού σας που δεν θέλει να πεθάνει (συνειδητός νους).

β) Το κομμάτι του εαυτού σας που επειδή “κουρδίστηκε” από τη γνωμάτευση του γιατρού πιστεύει ότι θα πεθάνει (υποσυνείδητος νους, στον οποίο καταγράφηκε η γνωμάτευση)

γ) Τις χημικές αντιδράσεις που παράγονται στο σώμα (μέσω της χημείας του εγκεφάλου), έτσι ώστε το σώμα να “συμμορφωθεί” με την πεποίθηση που έχει κυριαρχήσει, δηλαδή ότι θα πεθάνετε.

Στο πιο πάνω σύστημα βλέπουμε ότι οι χημικές αντιδράσεις του σώματος υπακούουν στα κελεύσματα του υποσυνείδητου νου. Το ερώτημα που προκύπτει είναι: Τι γίνεται με το μέρος του εαυτού που αρνείται να πεθάνει, τον συνειδητό νου; Δεν επηρεάζει καθόλου τη χημεία του σώματος;