ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΥΣΤΗΜΙΚΗΣ ΨΗΦΟΥ

Γράφει ο Λύκιος

Οι πολίτες αυτής της χώρας, προσέρχονται ενώπιον της κάλπης, προκειμένου να εκπληρώσουν το ύψιστο δικαίωμά τους, στο να επιλέξουν ποιος θα κυβερνήσει την χώρα. Στην σύγχρονη δημοκρατία, ο πολίτης έχει μια και μοναδική φορά κάθε τέσσερα χρόνια, να ασκήσει το  πολιτικό του δικαίωμα. Καθ΄όλη την διάρκεια της τετραετίας έχει μόνο υποχρεώσεις ως προς την πολιτεία, απολαμβάνοντας τα αποτελέσματα της ψήφου του.

Οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών, γίνονται όλο και πιο αυταρχικές και οι ατομικές ελευθερίες, τα ανθρώπινα δικαιώματα και η δημοκρατία, διαρκώς ελαττούνται.

Οι ελευθερίες και η δημοκρατία μειώνονται, στο όνομα της επιβολής "προστατευτικών" μέτρων για το καλό μας και για το καλό του πλανήτη! 

Η τεχνητή νοημοσύνη, έρχεται να διορθώσει τις ανθρώπινες αδυναμίες και να αποφασίζει "καλύτερα" από μας, για μας.

Οι κυβερνήσεις ασκούν την εξουσία τους με θεμιτούς και αθέμιτους τρόπους, αφού για το καλό μας, ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.

Το καλό μας το ορίζουν οι διορισμένοι κοινοτικοί υπάλληλοι της Ευρώπης και πίσω από αυτούς η ελίτ της Παγκόσμιας Νέας Τάξης.

Οι κυβερνήσεις εκτελούν τις έξωθεν εντολές, ακόμη και με τρόπο που αντιβαίνει τους νόμους και τις διατάξεις του Συντάγματος.

Διαθέτουν τον απόλυτο έλεγχο όλων των εξουσιών (εκτελεστική, νομοθετική, δικαστική) και ο διορισμένος απ΄τον Πρωθυπουργό Πρόεδρος της Δημοκρατίας, διαδραματίζει μόνο συμβολικό και διακοσμητικό ρόλο στα πολιτικά πράγματα.

Αφού λοιπόν η κυβέρνηση ασκεί απόλυτο έλεγχο σε όλες τις εξουσίες και κανένα θεσμικό όργανο δεν μπορεί να την ελέγξει, ο αρχηγός της, δηλαδή ο Πρωθυπουργός, ασκεί το πολίτευμα της εκλεγμένης μοναρχίας, αν θεωρήσουμε βέβαια ότι η εκλογική διαδικασία εκφράζει την λαϊκή βούληση, δηλαδή τις επιθυμίες των ψηφοφόρων. 

Επισήμως το πολίτευμα της χώρας είναι η "Προεδρευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία", αλλά στην πράξη δεν ισχύει καμία απ΄τις τρείς αυτές λέξεις.

-Δεν είναι "Προεδρευομένη", διότι ο Πρόεδρος δεν διαθέτει καμία απολύτως εξουσία και αποτελεί έναν τύποις "Αρχηγό Κράτους".

-Δεν είναι "Κοινοβουλευτική", διότι οι κυβερνητικές αποφάσεις ψηφίζονται ως νόμοι από την απόλυτη πλειοψηφία που διαθέτει στο Κοινοβούλιο, δυνάμει της "κομματικής πειθαρχίας" η οποία επιβάλλει στους βουλευτές της, το τι θα ψηφίζουν. Τα υπόλοιπα κόμματα του Κοινοβουλίου, δεν έχουν καμία δυνατότητα να προσβάλλουν ή να εμποδίσουν ένα νομοσχέδιο της κυβέρνησης, στο να γίνει νόμος του κράτους. Έτσι το Κοινοβούλιο έχει τυπικό και όχι ουσιαστικό ρόλο, στην θέσπιση των νόμων του κράτους.

-Δεν είναι ούτε "Δημοκρατία", διότι η κυβέρνηση δεν εφαρμόζει τις δημοκρατικές αρχές, όπως είναι η διάκριση των εξουσιών (ώστε ως ανεξάρτητες να ελέγχει η μία την άλλη), η συμμετοχική λήψη αποφάσεων, η λογοδοσία για πολιτικά εγκλήματα (αδιαφάνεια, πολιτική και ποινική ασυλία, διαφθορά)και βέβαια η δυνατότητα του πολίτη να προσφύγει κατά του κράτους, όταν παραβιάζει τους νόμους και το Σύνταγμα.

Είναι μοιραίο λοιπόν, όταν το πραγματικό πολίτευμα είναι η "Εκλεγμένη Μοναρχία", η εκάστοτε κυβέρνηση να εξυπηρετεί τους ολιγάρχες, τους ημέτερους και τους κομματικούς φίλους, οι οποίοι διαμορφώνουν μεταξύ τους ένα πελατειακό σύστημα αλληλοεξυπηρέτησης των ιδιωτικών τους συμφερόντων, κατά κανόνα σε βάρος του συλλογικού συμφέροντος της κοινωνίας.

Προκειμένου να διασφαλίσουν την διατήρηση της εξουσίας, ακόμη και αν εναλλάσσονται οι κυβερνήσεις μεταξύ τους, ελέγχουν όλους τους μηχανισμούς πληροφόρησης (ΜΜΕ και μέσα κοινωνικής δικτύωσης), ασκώντας προπαγάνδα και ελέγχοντας την πληροφορία που κυκλοφορεί, μετατρέποντάς τα σε συστημικά.

Τα πολιτικά κόμματα αποκτούν πρόσβαση στην πολιτική σκηνή, μόνο αν δηλώνουν πιστή συμμόρφωση με τις επιταγές που έχουν επιβληθεί απ΄την παγκόσμια εξουσιαστική ελίτ. Δηλαδή την αποδοχή της Παγκοσμιοποίησης, της πολυπολιτισμικότητας, της woke κουλτούρας, του διεμφυλισμού, της πολιτικής ορθότητας (politically correct), καθώς και της κλιματικής, της διατροφικής και της ενεργειακής κρίσης.

Ο Αφροκεντρισμός και η παραποίηση της Ελληνικής ιστορίας

 

Τον Φεβρουάριο του 1993 πραγματοποιήθηκε στο Κολλέγιο Wellesley της Μασσαχουσέττης μία ομιλία με προγραμματισμένο θέμα τον πολιτισμό της αρχαίας Αιγύπτου. Ο ομιλητής Yosef A. A. ben Jochannan είχε παρουσιαστεί από τους υπεύθυνους της εκδήλωσης ως “διακεκριμένος αιγυπτιολόγος”. Στην ομιλία του ο Jochannan υπεστήριξε ούτε λίγο ούτε πολύ ότι οι αρχαίοι Έλληνες έκλεψαν ουσιαστικά τον πολιτισμό τους από την Αίγυπτο, ότι ο φιλόσοφος Αριστοτέλης μετέβη μαζί με τον Μέγα Αλέξανδρο στην Αλεξάνδρεια και τη Βιβλιοθήκη της, την οποία ο Αριστοτέλης λεηλάτησε για να συγγράψει τα έργα του.

Κατά την ώρα των ερωτήσεων η καθηγήτρια κλασικών σπουδών Mary Lefkowitz ρώτησε τον ομιλητή γιατί ισχυρίστηκε κάτι τέτοιο τη στιγμή που η Αλεξάνδρεια απέκτησε την περίφημη βιβλιοθήκη της μετά τον θάνατο του Αριστοτέλη και άλλωστε ο Έλληνας φιλόσοφος ουδέποτε πήγε στην Αίγυπτο. Ο Jochannan αρνήθηκε να απαντήσει, εγκαλώντας την Lefkowitz για εμπάθεια και αρνητική στάση απέναντι στις απόψεις του μαύρου πληθυσμού. Μετά τη διάλεξη πολλοί σπουδαστές κατηγόρησαν με τη σειρά τους τη Lefkowitz για ρατσισμό και μονομερή αντίληψη της ιστορίας. Τι συμβαίνει στα αμερικανικά πανεπιστήμια;

Ο αφροκεντρισμός (afrocentrism ή afrocentricity) αποτελεί μία ιδεολογική κίνηση με ιστορικές και πολιτικές προεκτάσεις, η οποία εξαπλώθηκε σε πολλά πανεπιστήμια της αντίπερα όχθης του Ατλαντικού ιδίως από τη δεκαετία του ’90. Πρόκειται για ένα παρακλάδι του νέου ρεύματος της “πολιτικής ορθότητας” (politically correct) που σάρωσε την αμερικανική κοινωνία τα τελευταία δέκα έτη.

Ο βασικός πυρήνας των πεποιθήσεων του αφροκεντρισμού διαμορφώνεται ως εξής: Μητέρα του πολιτισμού – και ειδικότερα του Δυτικού – είναι η ήπειρος της Αφρικής και φορείς του πολιτισμού τα μαύρα αφρικανικά έθνη. Στην Αφρική είχαν αναπτυχθεί υψηλού επιπέδου κοινωνίες, πολύ προτού καταφέρουν να εμφανιστούν στο ιστορικό προσκήνιο τα λευκά έθνη. Η αρχαία Αίγυπτος δεν ήταν παρά η κορωνίδα του μαύρου αφρικανικού πολιτισμού και οι ίδιοι οι Αιγύπτιοι ήταν μαύροι (Νέγροι) από ανθρωπολογικής απόψεως.

Ο αφρικανικός πολιτισμός της Αιγύπτου επηρέασε καταλυτικά τον ελληνικό κόσμο και τη γένεση του κλασικού πολιτισμού, αφού οι αρχαίοι Έλληνες δανείστηκαν ή μάλλον έκλεψαν τη θρησκεία, την επιστήμη, τη φιλοσοφία, τα καλλιτεχνικά και διανοητικά τους επιτεύγματα, από τους αρχαίους Αιγυπτίους αλλά και τους Χαναανίτες και τους Φοίνικες. Επιφανείς μορφές του αρχαίου κόσμου, όπως ο Σωκράτης, η Κλεοπάτρα ή ο Ιησούς Χριστός, ήταν μαύροι. Αλλά και στη νεότερη εποχή μαύροι ήταν ο επιφανής μουσικός Ludwig van Beethoven και η αυτοκράτειρα Ιωσηφίνα της Αυστρίας. Εν γένει, ολόκληρος ο λευκός δυτικός πολιτισμός ή τουλάχιστον οι ευγενέστερες εκφάνσεις του, οφείλονται στους μαύρους πληθυσμούς της Αφρικής. Όσο εξωπραγματικά και αν ακούγονται όλα αυτά, πολλά μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας αλλά και ων λοιπών εκπαιδευτικών βαθμίδων στις Ηνωμένες Πολιτείες, τα έχουν υιοθετήσει πλήρως και τα έχουν συμπεριλάβει στο πρόγραμμα διδασκαλίας τους.

ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟΣ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟΣ: ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΟΣ Ή ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ Ο ΣΤΟΧΟΣ;

 

Υποχρέωση ή εξαναγκασμός στον εμβολιασμό για τον Covid-19:

Είναι μια αναγκαία ιατρική πράξη που αποσκοπεί στην προστασία της δημόσιας υγείας ή μια πολιτική πράξη, που χρησιμοποιεί ως πρόσχημα την πανδημία και στοχεύει στην επιβολή καθεστωτικών διατάξεων, για να μας οδηγήσει σε μια παγκόσμια δικτατορία;

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΩΝ 200 ΕΤΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ

 

 Στον απόηχο του εορτασμού των 200 χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση του 1821, διαπίστωσα πόσο υποκριτικός και υπονομευτικός ήταν αυτός ο εορτασμός, ο οποίος διοργανώθηκε από ανθρώπους που δεν πιστεύουν στο Έθνος και την ιστορική αλήθεια, ούτε στα σύμβολα και τις αξίες των Ελλήνων.

Θα ξεκινήσω από τα σύμβολα:

Στο Προεδρικό Μέγαρο, παρουσία των υψηλών προσκεκλημένων, τρείς "τενόροι" της μπάντας του Πολεμικού Ναυτικού, τραγούδησαν τον Εθνικό μας Ύμνο, με τρόπο που προσβάλλει τα σύμβολα του Έθνους, αφού παρήλλαξαν τον Ύμνο σαν να ήταν ένα μουσικό κομμάτι, που μπορεί κανείς να διασκευάσει ως "μουσική άποψη"! 

Ο Εθνικός Ύμνος δεν διασκευάζεται, δεν παραλλάσσεται, δεν τραγουδιέται με εναλλακτικό τρόπο, γιατί δεν είναι τραγουδάκι, αλλά παιάνας και σύμβολο του Έθνους. Κατά την ίδια έννοια, απαγορεύεται οποιαδήποτε παραλλαγή της Ελληνικής Σημαίας.

Επίσης, κατά την διάρκεια της Έπαρσης της Σημαίας στον βράχο της της Ακρόπολης, μια υψίφωνος της κακιάς ώρας, τραγούδησε εντελώς φάλτσα τον Εθνικό μας Ύμνο, έχοντας ανοιχτά τα χέρια, σαν να κάνει δέηση σε κάποιον αρχαίο θεό. Το κακόηχο αποτέλεσμα έγινε αντιληπτό απ΄όλους, γελοιοποιώντας την τελετή από την άθλια φωνή της και την γελοία εικόνα της. Ο Εθνικός Ύμνος τραγουδιέται πάντα σε στάση προσοχής. Δεν είναι τραγουδιστική συναυλία, για να κάνει θεατρινισμούς η κάθε τραγουδιάρα... 

Η τραγουδιάρα και οι "τενόροι", προσέβαλαν τα σύμβολα του Έθνους, με την κακογουστιά, την ανεπάρκεια και την  ασέβειά τους.

Τα σύμβολα προσέβαλαν επίσης η ΠτΔ, της οποίας η εμφάνιση υπήρξε κατώτερη των περιστάσεων (ως συνήθως) καθώς και η μόνιμη παρουσία δίπλα της του "πρώτου κυρίου", ο οποίος μοστράριζε δίπλα της ως "σύντροφος" της κυρίας Προέδρου...

 Ο γκόμενος ή η γκόμενα του κάθε πολιτικού, δεν είναι δημόσιο πρόσωπο, ώστε να παρευρίσκεται δίπλα του σε δημόσιες τελετές και ειδικά τόσο μεγάλης σπουδαιότητας.

Ο ερωτικός σύντροφος, δεν είναι ισότιμος με τον ή την σύζυγο.

Πώς απελευθερώθηκε η Καλαμάτα χωρίς να πέσει ούτε ένας πυροβολισμός!

 Οι Τούρκοι κάλεσαν τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη σε βοήθεια και αυτός εισέβαλε στην πόλη με επικεφαλής τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη...

Ένα πρωινό του Μαρτίου ο ιπποκόμος του Αρναούτογλου Σουλεϊμάν αγά, βοεβόδα της Καλαμάτας, πηγαίνοντας να ποτίσει τα άλογα σε πηγάδι έξω από την πόλη, ανακάλυψε ένα σπασμένο κιβώτιο γεμάτο πυρίτιδα και γύρω του πλήθος από ίχνη ανθρώπων και ζώων. Ανέφερε το γεγονός στον Αρναούτογλου και εκείνος συνέλαβε αμέσως όλους τους προκρίτους της Καλαμάτας. 

Την ίδια ημέρα, τούρκοι ανιχνευτές εντόπισαν ένα μεγάλο καραβάνι (250 υποζύγια) συνοδευόμενο από 250 ένοπλους άνδρες. Ήταν ο Νικηταράς και μετέφερε πυρομαχικά που είχε παραλάβει από την Καρδαμύλη. Ο Αρναούτογλου ρώτησε τους αιχμάλωτους πρόκριτους για το καραβάνι. Εκείνοι τού απάντησαν ότι ήταν χωρικοί που μετέφεραν ελαιόλαδο και αλάτι και ότι ήταν οπλισμένοι για να αποτρέψουν πιθανή ληστρική ενέργεια από τους κλέφτες. Ο Αρναούτογλου όμως δεν τους πίστεψε και ειδοποίησε τους Τούρκους της Καλαμάτας να ετοιμαστούν για να φύγουν. 

Με τους ολιγάριθμους άνδρες (150) που διέθετε δεν ήταν δυνατόν να υπερασπισθεί την πόλη. Όταν έμαθε όμως ότι τα περάσματα είχαν καταληφθεί από πολυάριθμες ομάδες κλεφτών, άλλαξε γνώμη και διέταξε να σταματήσουν οι προετοιμασίες για αναχώρηση. 

Οι επαναστάτες κατέλαβαν την πόλη χωρίς να ρίξουν ούτε έναν πυροβολισμό! 

Εν τω μεταξύ, πολλοί καπετάνιοι επικεφαλής των ομάδων τους, περικύκλωσαν την πόλη και μαθαίνουν για τη σύλληψη των προκρίτων. Τους στέλνουν, λοιπόν, ένα ψεύτικο απειλητικό γράμμα, με το οποίο απαιτούσαν μεγάλες ποσότητες τροφίμων και πυρομαχικών. Σε αντίθετη περίπτωση, η πόλη θα παραδιδόταν στις φλόγες. 

Οι πρόκριτοι έδωσαν το γράμμα στον Αρναούτογλου και όταν τον βεβαίωσε και ο Κύριλλος, ηγούμενος του μοναστηρίου του Αγίου Ηλία, ότι στα περίχωρα είχαν συγκεντρωθεί 2.000 κλέφτες, αποφυλάκισε τους προκρίτους. Αμέσως τους κάλεσε σε σύσκεψη για να αποφασίσουν τι θα πράξουν. 

Εκείνοι τού πρότειναν να ζητήσει τη βοήθεια του Πετρόμπεη, ο οποίος ήταν ηγεμόνας αναγνωρισμένος από την κεντρική διοίκηση. 

Ο δημοκρατικός και ο αντιδημοκρατικός πατριωτισμός

 

Του Γιώργου Καραμπελιά

Το πολιτικό σύστημα καθίσταται όλο και πιο εξόφθαλμα μονοπολικό καθώς η υπάρχουσα αντιπολίτευση αποδεικνύεται παντελώς ανίκανη να αποτελέσει, έστω στοιχειωδώς, μία εναλλακτική πρόταση. Πρόκειται για ένα δομικό και μη αναστρέψιμο ιστορικό γεγονός, καθώς μεταβαίνουμε από τη δικαιωματιστική, «επιτρεπτική», εθνομηδενιστική, καταναλωτικού χαρακτήρα, μεταπολιτευτική περίοδο, ιδιαίτερα στα χρόνια 1990-2010, σε μια νέα ιστορική εποχή, εθνοκεντρική, παραγωγική, με άξονα τις ατομικές και συλλογικές υποχρεώσεις. Ως εκ τούτου, η δικαιωματιστική Αριστερά – τύπου Σύριζα, η γελοιογραφία Βαρουφάκη και το βαρδινογιάννειο απολειφάδι του ΚΙΝΑΛ– είναι ανίκανη να αποτελέσει μια αυθεντική αντιπολίτευση στη Νέα Δημοκρατία.

Η μόνη πιθανή αντιπολίτευση θα μπορούσε να είναι εθνοκεντρικού τύπου, να ασκεί κριτική από θέσεις πατριωτικές στα αναρίθμητα ελλείμματα της Νέας Δημοκρατίας και της κυβέρνησης Μητσοτάκη και να προτάσσει προγραμματικά το αίτημα της επιβίωσης-αναγέννησης του ελληνισμού ως το κεντρικό διακύβευμα της περιόδου. Δηλαδή, να αναδεικνύει ως κυρίαρχα τα αιτήματα της δημογραφικής ανάταξης, της ενδογενούς παραγωγής και της πολιτισμικής αναγέννησης, της αντιμετώπισης του μεταναστευτικού, του τουρκικού επεκτατισμού, της αναδόμησης του εκπαιδευτικού συστήματος όχι μόνο σε αξιοκρατική, αλλά και σε ελληνότροπη κατεύθυνση. Και σε όλα αυτά τα ζητήματα, οι «τρύπες» της Νέας Δημοκρατίας είναι διακριτές διά γυμνού οφθαλμού. Τρύπες που απορρέουν από μια ιδεολογία άκριτης αποδοχής της παγκοσμιοποίησης και αποτυπώνονται εμβληματικά στις επιλογές της για τον εορτασμό των 200 χρόνων από την Επανάσταση του 1821.

Κατά συνέπεια, μόνο μέσα από μια κριτική πατριωτικού χαρακτήρα θα μπορούσε να αμφισβητηθεί το σημερινό μονοπολικό πολιτικό σύστημα. Και η ίδια η πραγματικότητα συνηγορεί ως προς αυτό καθώς, τα τελευταία χρόνια, τα μόνα ζητήματα που απέσπασαν μια ευρεία λαϊκή συναίνεση υπήρξαν το Μακεδονικό, το μεταναστευτικό, η αντιμετώπιση του τουρκικού επεκτατισμού και η προβολή της αντιστασιακής παράδοσης του ελληνισμού με αφορμή το 1821.

Ένας πολιτικός πόλος που, εκκινώντας από το κεκτημένο της δημοκρατικής και πατριωτικής παράδοσης του ελληνισμού, θα επιχειρούσε τη σύνθεσή τους σε αυτό που αποκαλούμε δημοκρατικό πατριωτισμό.

...Μα πιο πολλούς προδότες

«ΠΟΥΤΑΝΑ ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΘΑ ΙΣΙΩΣΕΙΣ ΠΟΤΕ»! (Θ. Κολοκοτρώνης! )

...Μα πιο πολλούς προδότες

θα ψάχνεις πάντα αρχηγούς

για να 'βρεις άσπρη ημέρα

κι άλλους δοτούς πολιτικούς

με λόγια του αγέρα .

Της ιστορίας είναι γραφτό

σε τούτο εδώ το χώμα

να είναι κύκλος αέναος ...

στης δυσωδίας τη βρώμα...

Το΄χει κατάρα αυτήν η γης

Ήρωες να γεννάει

κι ύστερα να φέρνει λόγιους ( πολιτικούς )

όνειρα να ξερνάει ( καταστρέφει )

Και πάλι να σου οι Ήρωες

να δίνουν μιαν ανάσα

εις στον λογίων τα δρώμενα

να πολεμούν απάσα...

Γιατί ως γνωστόν οι λόγιοι

ήσαν πάντα προδότες

και στο έργο των Ηρώων μας

ήτανε πάντα κιότες..

Γιατί οι Ήρωες με αίμα πάντα πάλευαν

να μας ελευθερώσουν

κι οι λόγιοι πάντα έπειθαν

να μας ...υποδουλώσουν...

Αέναος ο κύκλος αυτός,

γραμμένος όμως με αίμα..

εις στων λογίων το κούρσεμα,

με φάρο τους το ψέμα.

Ψέμα που πάντα πίστευαν

του τόπου αυτού οι κατοίκοι

και Ήρωες ξεπούλησαν

για μιας σταλιάς ..καπίκι.

Γιατί είναι γνωστό οι λόγιοι

πάντα μας λοιδορούσαν,

με προσλήψεις και επιδόματα

που πάντα επιδοτούσαν.

Γιατί πάντα κάποιοι στέκονταν

εις των λογίων τα λόγια,

που ικέτες ψάχναν κι έβρισκαν

γιατί ως γνωστόν τους έταζαν ...ανώγια και κατώγια.

Αυτό είναι το επίτευγμα

όταν πιστεύεις κιότες ,

γιατί γεννάει αυτήν η γή Ήρωες

μα...πιο πολλούς προδότες..

ΜΕ ΤΑ ΣΕΒΗ ΜΟΥ

Α Ρ Μ Α Γ Ε Δ ΩΝ 

Κορονοϊός και Θεία Κοινωνία σε μια χώρα καρναβάλι

Μάνος Χωριανόπουλος


Ο επιστήμονας, ο βουλευτής και κάθε ένας που εκφράζεται από θέση ευθύνης για ένα τόσο κρίσιμο ζήτημα όπως η επιδημία κορονοϊού, δεν μπορεί να το κάνει ως πιστός, αλλά εκ της θέσεώς του.

Το κράτος που θα ήταν θωρακισμένο για τον κορονοϊό, θυμίζει αυτό που είχε πει ο Μαχάτμα Γκάντι όταν του είχαν ζητήσει την άποψή του για τον Δυτικό πολιτισμό.

"Τι γνώμη έχω για το Δυτικό πολιτισμό; Νομίζω πως θα ήταν καλή ιδέα", είχε απαντήσει.

Και δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά διότι κράτος δεν είναι μόνο η κυβέρνηση, τα κόμματα, οι αρχές και οι Θεσμοί, αλλά και οι ίδιοι οι πολίτες, ως συμμέτοχοι. Η διαμάχη μεταξύ πολίτη και Πολιτείας, που στην περίπτωσή μας ξεκινά από την πρώτη μέρα ίδρυσης του νεοελληνικού κράτους, μπορεί να αποβεί καταστροφική σε περιπτώσεις όπως αυτή της εξάπλωσης μιας επιδημίας.

Από τη στιγμή λοιπόν, που έφτασε ο κορονοϊός και στην Ελλάδα έχουν μέχρι στιγμής συμβεί τα εξής:

Επιχειρησιακές προκλήσεις από τις τουρκικές “Υβριδικές” επιθέσεις στον Έβρο

Από Σάββας Δ. Βλάσσης

Οι μέθοδοι του κράτους – συμμορία που αναπτύσσονται από εχθές στο μέτωπο του Έβρου, με τις επιθέσεις κατά του ελληνικού φράκτη, δηλαδή σε κρατική υποδομή εντός ελληνικού εδάφους που εγείρει θέμα απαιτήσεως αποζημιώσεων, ασφαλώς δεν αιφνιδιάζουν. Αύξησαν όμως την πίεση επί των δυνάμεων της Ελληνικής Αστυνομίας και του Ελληνικού Στρατού που επιχειρούν στην περιοχή αμυνόμενες. Ας δούμε ορισμένα πράγματα που αποκαλύπτονται από πλευράς σημείων στα οποία μπορούν να γίνουν παρεμβάσεις για την αντιμετώπιση των νέων δεδομένων.

Κατ’ αρχάς η ανάπτυξη ειδικών δυνάμεων της τουρκικής αστυνομίας επί της μεθορίου, απέβλεπε στην αντιστάθμιση των εντυπώσεων από την εικόνα υπεροχής που ανέδειξε η παρουσία των ελληνικών δυνάμεων σε όλα τα επίπεδα. Στην πράξη όμως, οι επιπλέον τουρκικές δυνάμεις ενίσχυσαν τις προσπάθειες καταστροφής των σύγχρονων “τειχών”, που αντιπροσωπεύει ο φράκτης στην περιοχή των Καστανιών. Για τον σκοπό αυτό, οργανώνονται, ακόμη και διά της βίας, ομάδες λαθρομεταναστών που εντείνουν τις επιθέσεις τους, όπως έχουμε περιγράψει από τις προηγούμενες ημέρες, καλυπτόμενες από φραγμό βομβίδων με χημικά που εκτοξεύονται μαζικά και αλόγιστα από τους Τούρκους αστυνομικούς και “ασφαλίτες” με πολιτική περιβολή.

Επιχειρησιακές προκλήσεις

Σήμερα δε, ήταν χαρακτηριστική η επιστράτευση και τεθωρακισμένου οχήματος της τουρκικής αστυνομίας, που αποπειράθηκε με σκοινί να αποκολλήσει μέρος του φράκτη! Το σχετικό βίντεο λειτουργεί μεν δυσφημιστικώς για τον τουρκικό κρατικό μηχανισμό αλλά φωτίζει τις δυσκολίες με τις οποίες βρίσκεται αντιμέτωπη η ελληνική άμυνα σε αυτόν τον Υβριδικό Πόλεμο.

Τέτοιες απόπειρες αναδεικνύουν την ανάγκη για διανομή ειδικών εργαλείων, όπως επαναφορτιζόμενοι γωνιακοί τροχοί για το κόψιμο αλυσίδων. Τέτοιους τροχούς διαθέτουν τα οχήματα της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας και είναι προφανής η ανάγκη χορηγήσεως ενός αριθμού στις δυνάμεις επί της μεθορίου, για την αντιμετώπιση πιθανών αναλόγων προσπαθειών στο μέλλον. Με τους τροχούς, μπορούν να κοπούν άμεσα αλυσίδες με γάντζους που θα τραβούν τουρκικά οχήματα.

Το μήνυμα των παιδιών της Αστυνομίας από τον Έβρο: “Δεν θα περάσουν”

Από Σάββας Δ. Βλάσσης

Πλήρης αποφασιστικότητα, ενθουσιασμός και επαγγελματισμός, είναι τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά του προσωπικού της Ελληνικής Αστυνομίας που αντιμετωπίζει την οργανωμένη τουρκική επίθεση βάσει συγκεκριμένου επιχειρησιακού σχεδίου στον Έβρο.

Το “παιχνίδι” κρίθηκε σε πολύ μεγάλο βαθμό το πρώτο βράδυ της Παρασκευής προς Σάββατο, που έγινε και η πρώτη “δοκιμή” της ασπίδας που αναπτύχθηκε στα σύνορα στον Έβρο από τον Ελληνικό Στρατό και την Ελληνική Αστυνομία. Η ευαίσθητη περιοχή όπου η μεθόριος βρίσκεται σε χερσαίο έδαφος, στις Καστανιές έναντι Αδριανουπόλεως, δέχθηκε όπως ήταν φυσικό την μεγαλύτερη πίεση το πρώτο κρίσιμο βράδυ που οι ορδές των λαθρομεταναστών επεδίωξαν να παραβιάσουν τα σύνορα. Στο σημείο είχε διαταχθεί να αμυνθεί η Β-521 Διμοιρία της ΥΑΤ, μια από τις αποτελεσματικότερες και φημισμένες διμοιρίες της Υπηρεσίας, η οποία εφαρμόζοντας πιστά τις τακτικές και διαδικασίες στις οποίες είναι εκπαιδευμένη, κατάφερε όχι μόνο να αναχαιτίσει τους επιτιθέμενους αλλά και να “αντεπιτεθεί”, με αποτέλεσμα να “χάσουν την ισορροπία τους” και να αποτραβηχτούν οριστικώς. Εφαρμόζοντας την τακτική να μην αφήνεις χώρο στον αντίπαλο, τα 18 παιδιά της Διμοιρίας εισήλθαν στην “ουδέτερη ζώνη” από την τουρκική πλευρά και με χρήση δακρυγόνων απώθησαν οριστικώς τον όχλο, που αποτραβήχτηκε εντελώς. Με την υποστήριξη συναδέλφων από τοπικές υπηρεσίες και την Πιερία, κερδήθηκε ίσως η πιο σημαντική μάχη της πρώτης βραδιάς.

Συγκεκριμένος τουρκικός σχεδιασμός

Η πιο σοβαρή διαπίστωση από τους αξιωματικούς της ΕΛΑΣ, είναι ότι η κατάσταση εξελίσσεται βάσει συγκεκριμένου επιχειρησιακού σχεδίου που εφαρμόζει η τουρκική Χωροφυλακή σε συνεργασία με τις μυστικές υπηρεσίες. Το μέτωπο είναι μεγάλο και είναι σαφές ότι οι Τούρκοι επιτηρούν την μεθόριο με drone, εντοπίζοντας τα σημεία που υπάρχει μικρή ελληνική παρουσία και καθοδηγώντας αμέσως τους λαθρομετανάστες εκεί. Μόνο έτσι, έχουν επιτευχθεί κάποιες είσοδοι λαθραίων.

Το οριστικό τέλος της ΧΡΩΠΕΙ: Πέθανε ο Σωτήρης Σοφιανόπουλος

Σε ηλικία 82 ετών έφυγε από τη ζωή ο «ΕΙΠΩΡΧ», όπως ήταν γνωστός στους αγώνες αυτοκινήτου

Σε ηλικία 82 ετών έφυγε σήμερα από την ζωή ο διαπρεπής επιστήμων, επιχειρηματίας  και πολιτικός Σωτήρης Σοφιανόπουλος, γνωστός στους αγώνες αυτοκινήτου με το ψευδώνυμο «ΕΙΠΩΡΧ» προερχόμενο από αναγραμματισμό της «ΧΡΩΠΕΙ», μεγάλης ελληνικής βιομηχανίας έως τα μέσα της δεκαετίας του ’80.

Ο Σωτήρης Σοφιανόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1938, τελείωσε το Γυμνάσιο Αναβρύτων και σπούδασε χημικός στα Πανεπιστήμια της Θεσσαλονίκης και του Ντάρμστατ. Εργάστηκε και ήταν ο τελευταίος ιδιοκτήτης της «Χρωματουργίας Πειραιώς» γνωστότερης και σαν «ΧΡΩΠΕΙ», που εξελίχθηκε σαν κλάδος της χημικής βιομηχανίας ύστερα από την εργαστηριακή ανακάλυψη της ανιλίνης, παραγώγου του άνθρακα, υλικού που χρησιμοποιήθηκε για την παραγωγή συνθετικών χρωστικών υλών, οι οποίες υποκατέστησαν τα φυσικά χρώματα κυρίως στην κλωστοϋφαντουργία.

Στην συνέχεια και υπό την εμπνευσμένη ηγεσία του εκλιπόντος, η εταιρία απέκτησε παγκόσμιες πατέντες για παυσίπονα όπως Kalmol, Algon κ.α. Ειδικεύτηκε στην αναπτυξιακή έρευνα και τεχνολογία, ενώ - μεταξύ άλλων - κατασκεύασε τα πρώτα ελληνικά όπλα μετά το 1974. Είχε μάλιστα αρχίσει και την κατασκευή βαλλιστικών πυραύλων αλλά για διαφόρους λόγους η παραγωγή σταμάτησε. Στα εργαστήρια της η ΧΡΩΠΕΙ συνέθεσε και το προωθητικό υγρό πυραύλων Υδραζίνη, ενώ στα ναυπηγεία Αυλίδος κατασκεύασε τορπιλακάτους, μια ακόμα προσπάθεια που σταμάτησε για …άγνωστους λόγους.

Η ΧΡΩΠΕΙ για λογαριασμό του Υπουργείου Εθνικής Αμύνης έφερε σε πέρας υλικό εφαρμοσμένης έρευνας υψηλοτάτης τεχνολογίας με άκρως απόρρητη σύμβαση, το οποίο χαρακτηρίστηκε εθνικό θέμα υψίστης ασφάλειας, αλλά ποτέ δεν προσκλήθηκε στις δοκιμές. Το 1972 απέδειξε ότι η σόγια ευδοκιμεί στη χώρα μας αλλά οι προσπάθειες για βιομηχανική εκμετάλλευση και πάλι ναυάγησαν… Κατασκεύασε το πρώτο εργοστάσιο παρασκευής πρωτεϊνούχων αλεύρων υψηλής περιεκτικότητας σε οξέα. Την τεχνολογία ζήτησε εκτός των άλλων κρατών και η Βουλγαρία με ανταλλαγή τεχνολογίας παραγωγής κιτρικού οξέος, αλλά το κράτος δεν επέτρεψε τη συνεργασία αυτή και διέταξε το κλείσιμο του εργοστασίου.

“Θα παραδοθούμε αμαχητί με υπερήφανο συμβιβασμό που θα βαφτίσουμε “νίκη”;

Γράφει ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΑΘΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Έτοιμοι για “επίλυση ” διαφορών , όχι υποχρεωτικά συμφέρουσα για την πλευρά μας .
Νουθεσίες, δημοσκοπήσεις, “στρώνουν το χαλί ” , παρά τα αντιθέτως λεγόμενα των αρμοδίων μας.
Οι δε “φωνές της λογικής ” στις επάλξεις αναφέρουν : ” μα τι θέλετε, πόλεμο ;”
Όχι, θέλουμε να παραδοθούμε αμαχητί με υπερήφανο συμβιβασμό που θα παρουσιαστεί  ως ” νίκη” , όπως “νικήσαμε στην ΕΕ με τα μνημόνια ” , όπως “νικήσαμε στο Μακεδονικό ” , ενώ έρχονται ” νίκες σε Αιγαίο, Θράκη, Κύπρο , μεταναστευτικό κ.ά “.
Μας διαφεύγει όμως το ιστορικό διαχρονικό γεγονός πως ο Γείτονας όταν πάρει ένα, θέλει δύο και μετά τρία , τέσσερα ….. χωρίς όριο.

“Μα θα μας βοηθήσουν οι συμμαχίες μας”  λένε πάλι οι φωνές της λογικής, ξεχνώντας πως οι σύμμαχοί μας είναι και σύμμαχοι των Γειτόνων , που κοιτούν πρωτίστως τα συμφέροντά τους και τις ίσες αποστάσεις.

“Έστω, έχουμε όμως τους Γάλλους” αντιτείνουν !!
Ξεχνούν το ότι μας στηρίζουν  συγκυριακά. Οι Γάλλοι, αφού έκαναν κοινές ασκήσεις με Τουρκικά πλοία, τώρα κάνουν και με Ελληνικά με σκοπό τη δήλωση παρουσίας τους στην Ανατολική Μεσόγειο. Μια παρουσία που στοχεύει πρωτίστως τις ΗΠΑ, τη Γερμανία, την Ιταλία, τη Τουρκία, την Αίγυπτο, το Ισραήλ, τη Λιβύη, που δεν ” έπαιξαν μπάλα” με τη Γαλλία στη Συρία και εν γένει την Ανατολική Μεσόγειο, οπότε η Γαλλία τους κάνει ” κοντρούλες”/ ” ναζάκια”.
Μια καλή ευκαιρία για τη Γαλλία να μας “πουλήσει ” ( αρχικά με leasing) φρεγάτες της.

Από την άλλη, αν η Ελλάδα, κινηθεί τάχα μου δυναμικά , όλοι οι ” σύμμαχοί μας ” θα σπεύσουν να μας” τραβήξουν τ’ αυτί ” επαναφέροντάς μας στην τάξη και το ” διεθνές δίκαιο”. Κάτι που δεν κάνουν  ποτέ προς την Τουρκία.

Κοινώς, μπλέξαμε, όντας μια χώρα σε οικονομική αδυναμία ( που μας προξένησαν οι σύμμαχοί μας με τη λογική: Να σε κάψω Γιάννη, να σ’ αλείψω λάδι ) , με κοινή γνώμη που κατά 62% φοβάται και με στρατιωτικούς συμμάχους που μας έχουν μόνο για βάσεις τους , έλεγχο και φιλικό χτύπημα στην πλάτη.

Κατά τα λοιπά εμείς:  Yolo , ροζ συννεφάκηδες, θα πέσει το μάνα εξ ουρανού, θα μας σώσουν οι τρίτοι, κομματοκρατία, διχόνοια κλπ.

Τραγικό, αν σκεφτεί κάποιος πως έχουμε εξαιρετικές προσωπικότητες/ μονάδες, που όμως δεν κάνουμε ομάδα, δεν βάζουμε γκολ, αντιθέτως τρώμε γκολ .

Δεν είμαι απαισιόδοξος.  Ρεαλιστής είμαι και ψάχνω λύσεις για να μην χάσω αμαχητί, όπως χάνω τα τελευταία  45 χρόνια.

ΠΗΓΗ

100 χρόνια από την γενοκτονία των Ποντίων

Μην ξεχνάμε...

Σαράντος Καργάκος - Παλικάρι μέχρι τέλους

 Ο ιστορικός και συγγραφέας Σαράντος Καργάκος «έφυγε» σε ηλικία 82 ετών νικημένος από τον καρκίνο

Δυο χρόνια κράτησε η παλικαρίσια μάχη του διαπρεπούς ιστορικού και φιλολόγου Σαράντου Καργάκου με τον καρκίνο, αλλά ακόμη και όταν ήταν στο κρεβάτι του πόνου δεν έπαψε στιγμή να πιστεύει ότι πολύ σύντομα θα ανακάμψει. Ο ιστορικός και συγγραφέας, που αρθρογραφούσε επί σειρά ετών στην εφημερίδα «Εστία»και από τον Απρίλιο του 2018 συνεργαζόταν με την εφημερίδα «δημοκρατία», άφησε την τελευταία πνοή του σε ηλικία 82 ετών το βράδυ της περασμένης Κυριακής.

 «Οταν τον ρωτούσαν αν έχεις πόνους, εκείνος έλεγε πως ο μοναδικός πόνος που είχε ήταν ότι με όλη αυτή την κατάσταση στενοχωρούσε εμένα και τη νοσηλεύτριά του...» λέει η σύζυγός του Ιωάννα Κώττα και συνεχίζει: «Ενας ξαφνικός πόνος τον έφερε στο νοσοκομείο και έτσι το μάθαμε. Από τότε έως σήμερα, εκτός από ένα διήμερο, δεν χρειάστηκε να νοσηλευθεί ποτέ... Προχθές το βράδυ που “έφυγε” από κοντά μας ήταν στο σπίτι μας. Περιστοιχισμένος από την οικογένειά του. Δεν τον αφήσαμε λεπτό».

Ο Σαράντος Καργάκος διαγνώστηκε στις 12 Ιανουαρίου 2017 με καρκίνο, που τον τελευταίο καιρό είχε κάνει μετάσταση στο συκώτι. Η κατάσταση της υγείας του επιδεινώθηκε μετά την Πρωτοχρονιά, ενώ τις τελευταίες ημέρες είχε πέσει σε ηπατικό κώμα.

«Δυσκολευόταν ακόμη και στα κείμενα. Δεν μπορούσε να τα γράψει και γι' αυτό μου τα υπαγόρευε... Στις τελευταίες του στιγμές συνήθιζα να του διαβάζω στιγμιότυπα από τα ημερολόγια που κρατούσα από τα ταξίδια μας όλα αυτά τα χρόνια. Του άρεσε να ξαναθυμάται τα μέρη τα οποία είχαμε επισκεφθεί. Την Αιθιοπία, την Αρμενία, τη Γεωργία, το Αζερμπαϊτζάν, αλλά και τόσα πολλά ακόμη όμορφα μέρη που είχαμε δει μαζί».

Ο χαμός του Σαράντου Καργάκου αφήνει δυσαναπλήρωτο κενό στον χώρο των γραμμάτων, της διανόησης και της πνευματικής ζωής του τόπου, καθώς ήταν από τους σημαντικότερους ιστορικούς, συγγραφείς και φιλολόγους της εποχής μας. Γεννημένος το 1937 στο Γύθειο, εγκαταστάθηκε την περίοδο του Εμφυλίου στην Αθήνα μαζί με την οικογένειά του. Αν και εργαζόταν από μαθητής, σπούδασε Κλασική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου είχε εισαχθεί τρίτος. Από τα φοιτητικά του χρόνια άρχισε να αρθρογραφεί σε εφημερίδες και περιοδικά, ενώ πρωταγωνίστησε στο φοιτητικό κίνημα των ετών 1961-1963 και ήταν εισηγητής του 15% για την Παιδεία.

Για περισσότερα από 35 χρόνια εργάστηκε στα μεγαλύτερα αθηναϊκά ιδιωτικά εκπαιδευτήρια και σε κορυφαίους φροντιστηριακούς οργανισμούς. Ηταν ιδρυτικό μέλος του «Ηράκλειτου» και του «Αριστοτέλη», ενώ ανάμεσα στα πιο γνωστά και δημοφιλή βιβλία του ήταν τα «Μαθήματα εκθέσεων» που γαλούχησαν και διαπαιδαγώγησαν γενιές και γενιές.

ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΜΠΗΚΑΝ, ΠΕΡΠΑΤΗΣΑΝ ΚΑΙ ΚΑΤΟΥΡΗΣΑΝ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΤΕΛΕΙΑ ΠΑΓΙΔΑ ΣΥΛΛΗΨΗΣ!

Άλλη μια μεγάλη δικαίωση για το ΝΟΙΑΖΟΜΑΙ, που από την πρώτη στιγμή και συγκεκριμένα στις 3 Μαρτίου 2018, υποστήριξε με άρθρο του (δείτε εδώ) ότι είχε στηθεί τουρκική παγίδα με πατημασιές πάνω στο χιόνι, προκειμένου να συλληφθούν Έλληνες Στρατιωτικοί, για να ανταλλαγούν με τους 8 Τούρκους Στρατιωτικούς που είχαν ζητήσει άσυλο στην Ελλάδα το 2016!

Από τη δημοσίευσή μας στις 3-3-2018 – Η περιοχή σύλληψης με τα ίχνη και βαθιά μέσα στα δέντρα η συνοριογραμμή

Όπως προκύπτει τώρα από την ελεύθερη κατάθεση των δύο παλικαριών μας στον Γενικό Επιθεωρητή Στρατού και αναφέρει σχετικά η Real News, επιβεβαιώνεται ότι:

Ελληνική Πολεμικὴ Βιομηχανία

Η κατασκευή των πρώτων Ελληνικών φορητών Όπλων και βαλλιστικών Πυραύλων από την ΧΡΩ.ΠΕΙ. Η θωράκιση της χώρας αξιοποιώντας την εγχώρια πολεμική βιομηχανία που… δεν έγινε.

-η πολεμική βιομηχανία στην ΧΡΩ.ΠΕΙ.

-η κατασκευή φορητού οπλισμού από Ελληνική βιομηχανία

-η κατασκευή βαλλιστικών πυραύλων, το όραμα που έγινε πραγματικότητα αλλά προδόθηκε

-ο λησμονημένος εφευρέτης των τηλεκατευθυνόμενων πυραύλων Ευάγγελος Αρτέμης  

Ο εθνικός μας ιστορικός Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος γράφει στο μνημειώδες έργο του ότι πρέπει να μελετούμε την ιστορία μας για να μαθαίνουμε από τα λάθη του παρελθόντος ώστε να τα αποφεύγουμε στο παρόν και να μην τα επαναλάβουμε στο μέλλον.

Τα τελευταία χρόνια – με την ένταση των γεγονότων – θα λέγαμε τους τελευταίους μήνες και ημέρες, η τουρκική προκλητικότητα έχει ξεπεράσει τα όρια. Οι κυβερνώντες τα τελευταία 40-45 χρόνια απέτυχαν -ηθελημένα ή όχι το κρίνει ο καθένας μας – να εκφράσουν το φρόνημα του Έλληνα για την ελευθερία και ακεραιότητα της πατρίδος μας.

Τραγικές αποδείξεις η εισβολή και κατοχή της Κύπρου, η άρση του εμπολέμου με την Αλβανία από τον πρώην Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Κάρολο Παπούλια τον Αύγουστο του 1987 επί Ανδρέα Παπανδρέου αφήνοντας στην μοίρα του το κομμάτι του Ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου, η πλαδαρή στάση – όλων των κυβερνήσεων στον αλυτρωτισμό των Σκοπιανών, ο τραγικός χειρισμός – ενδοτισμός στα Ίμια – που συνεχίζεται μέχρι σήμερα με την απαγόρευση (!) του ‘’ελληνικού’’ κράτους σε οποιονδήποτε Έλληνα να ανέβει στις δυο βραχονησίδες, τις απειράριθμες παραβάσεις και παραβιάσεις του εθνικού εναέριου και θαλάσσιου χώρου της ιερής Πατρίδας μας και τόσα άλλα.

Οι προφάσεις εν αμαρτίαις των πολιτικών – κυβερνώντων – για τον ενδοτισμό – πολλές και τουλάχιστον ανόητες αν όχι προδοτικές. Τοποθετήσεις του τύπου: ‘’είμαστε μια μικρή χώρα’’, ‘’δεν έχουμε εγχώρια πολεμική βιομηχανία’’, ‘’οι εξοπλισμοί είναι μονόδρομος από το εξωτερικό και δεν έχουμε τα οικονομικά μέσα’’ και λοιπά – που καταπίνουν αμάσητα τα μμε σε ρόλο προπαγανδιστή – είναι κάποιες μόνον που έχουμε ακούσει την περίοδο μετά τα Ίμια.

Σκοπός του παρόντος άρθρου μας είναι να μελετήσουμε κάποιες – αν θέλετε 1-2 ιστορίες – από τις απειράριθμες επιστημονικές και επιχειρηματικές προσπάθειες [1] που έλαβαν χώρα στην πατρίδα μας από Έλληνες οραματιστές και φιλοπάτριδες που θέλησαν να θωρακίσουν την άμυνα της χώρας μας με σύγχρονη – τότε – πολεμική βιομηχανία. Οι υπογραμμίσεις είναι δικές μας ενώ στο τέλος του κειμένου υπάρχει Παράρτημα όπου αναπτύσσονται οι αριθμημένες σημειώσεις.  

Πολεμική Βιομηχανία στην ΧΡΩ.ΠΕΙ.

Η προσπάθεια για την δημιουργία πολεμικής βιομηχανίας στην ΧΡΩ.ΠΕΙ. (1) ξεκίνησε τον Αύγουστο του 1974. Γράφει – σε σχετική του επιστολή [2] – ο ιδιοκτήτης και διευθύνων σύμβουλος της ΧΡΩ.ΠΕΙ. χημικός Σωτήρης Σοφιανόπουλος προς την εφημερίδα ‘’Το Βήμα’’ το Νοέμβριο του 1981:

‘’Άρχισε η προσπάθεια τον Αύγουστο του 1974 μετά το Κυπριακό. Επίστευα τότε και εγώ ότι πράγματι δεν είχαμε όπλα να πολεμήσουμε. Τώρα βλέπω ότι είχαμε και παρά είχαμε. Απλώς η κρατική μηχανή για πολλοστή φορά έλεγε ψέματα στον λαό για να δικαιολογήσει την στάση της έναντι της Τουρκίας κατ’ εντολή των δήθεν συμμάχων μας ως συνέβη και το 1922 (βλέπε Theodor Hertzel [3] απόφαση του Σιωνιστικού συνεδρίου Βασιλείας 1899 και δηλώσεις του Balfoor Υπουργού Εξωτερικών Μεγάλης Βρετανίας 1920 έχουσα σχέση με Κύπρο – Παλαιστίνη και Σινά).

Είχε δοθεί έγκριση αρ.145/3/5.1.77 της νομισματικής επιτροπής για δάνειο 100.000.000 δρχ. για όπλα και πυραύλους βαλλιστικούς, ακτίνας δράσεως σε α’ φάση 50 Km (κατασκευαστικά σχέδια στην κυριότητά μας),απόφαση Υπουργού Οικονομικών αρ.16715/70, ημερομηνία 22.2.1977.

Θα βοηθούσε οικονομικά και πολιτικά την χώρα μας και οικονομικά την ΧΡΩ.ΠΕΙ. διότι εξεδηλώθει αμέσως ενδιαφέρον από τον Αραβικό κόσμο και με γράμματα μάλιστα (εις την διάθεση οποιουδήποτε) για παραγγελίες 200.000 όπλων αξίας 2 δισεκατομμυρίων δραχμών (2.000.000.000) τον Απρίλιο του 1975. Η επένδυση δεν ολοκληρώθηκε:

α. διότι μάς ενέπαιξε τόσο το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης (υπουργός κ. Αβέρωφ και υπουργός Ζαΐμης) ως και ολόκληρος η τότε κυβέρνηση (όλος ο φάκελος που αποδεικνύει το ισχυρισμό μου εις την διάθεση οποιουδήποτε).

Το πυροβόλο όπλο [4] της ΧΡΩ.ΠΕΙ. διαμετρήματος 7,62*39mm

β. διότι η Εθνική Τράπεζα παρ’ όλην την έγκριση της Νομισματικής Επιτροπής και την εγγύηση του ελληνικού δημοσίου και με καθαρά θέση της ΧΡΩ.ΠΕΙ. τότε, άνω των 2.500.000.000, δεν έδωσε τα χρήματα παρά μόνον μέρος αυτών κατόπιν εντολής προφανώς και η επένδυση παρέμεινε και παραμένει ημιτελής. Υπενθυμίζω ότι η τότε κυβέρνηση υπέγραψε μόλις τον Νοέμβριο του 1977 για το εργοστάσιο του Αιγίου με ξένον οίκο και μας αγνόησε παντελώς παρ’ όλο που εμείς είχαμε αρχίσει τον Αύγουστο του 1974 και προσφερθήκαμε αφιλοκερδώς να συμμετέχουμε σε διαπραγματεύσεις όπως και άλλες βιομηχανίες της πατρίδος μας π.χ. Καλυκοποιείο [5] (δεν μπορεί τον πατριωτισμό να τον μονοπωλούν ορισμένοι μόνον. Υπάρχουν και άλλοι πατριώτες και ας μην το διαφημίζουν). Υπήρχε δε η δυνατότητα να χρησιμοποιηθούν οι εγκαταστάσεις των ΧΡΩ.ΠΕΙ. σαν υποκατασκευαστές για την Ε.Β.Ο. αλλά ούτε αυτό έγινε. Υπάρχουν δε και πολλά άλλα επ’ αυτού’’.

Η άλωση της Κωνσταντινούπoλης

 «ΕΑΛΩ Η ΠΟΛΙΣ – ΠΑΡΘΕΝ Η ΡΩΜΑΝΙΑ»

Στην ελληνική ιστορία κανένα άλλο γεγονός δεν προκάλεσε τόση θλίψη και απογοήτευση όσο η άλωση της Πόλης (29 Μαΐου 1453). Η αποφράς αυτή ημέρα συνοδεύτηκε από ένα πλήθος θρύλων, θρήνων και παραδόσεων που αντανακλούν το μέγεθος της απώλειας. Όλα αυτά αποκρυσταλλώνουν με ενάργεια την ψυχική συντριβή που βίωσαν όχι μόνο οι Έλληνες εκείνης της εποχής αλλά και οι μεταγενέστεροι.

            «Θρήνος, κλαυθμός και οδυρμός και στεναγμός/ και λύπη, / θλίψις απαραμύθητος έπεσεν τοις Ρωμαίοις».

            Οι θρήνοι αυτοί πέρα από τον ιστορικό τους χαρακτήρα (μαρτυρίες) μας βοηθούν να προβληματιστούμε για το εύρος των εθνικών συνεπειών της Άλωσης αλλά περισσότερο για τη συναισθηματική σχέση των Ελλήνων προς το γεγονός αυτό.

            Το Βυζάντιο (Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία) πληθυσμιακά υπήρξε μια πολυεθνική αυτοκρατορία και απλωνόταν σε δυο ηπείρους (Ευρώπη – Ασία) και για κάποιο χρονικό διάστημα σε τρεις (Αφρική). Σήμερα πολλοί λαοί – ιδιαίτερα Βαλκάνιοι – επιθυμούν και διακηρύσσουν ότι είναι οι συνεχιστές του Βυζαντίου (πολιτικά ή πολιτισμικά).

             Ωστόσο, κανένας λαός παρά «μόνο οι Νεοέλληνες έχουν με την Πόλη (Κων/λη) και την Αγία Σοφιά σχέση φορτισμένη με συγκίνηση και νοσταλγία» (Αρβελέρ «Πόσο Ελληνικό είναι το Βυζάντιο;»)*. Κι αυτό διαφαίνεται καθαρά όχι μόνο από τους θρήνους (προφορικούς και γραπτούς) που ακολούθησαν αλλά κι από τους θρύλους που γεννήθηκαν για το γεγονός της άλωσης αλλά και για την ελπίδα επανάκτησή της. Ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς, τα τηγανισμένα ψάρια, ο παπάς της Αγίας – Σοφιάς (ημιτελής λειτουργία) και πολλά άλλα καταδεικνύουν το βαθύ πόνο  των Ελλήνων αλλά και τη βαθιά επιθυμία για την απελευθέρωση της πόλης, που εκφράστηκε εναργέστατα με το:

            «Σώπασε, κυρά Δέσποινα, μην κλαις και μη δακρύζης, πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα ‘ναι».

            Κάποιοι υποστηρίζουν πως το Βυζάντιο δεν ήταν Ελληνικό παρά μια εκδοχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αφού και ο τελευταίος αυτοκράτορας υπέγραφε ως αυτοκράτωρ Ρωμαίων. Εξάλλου κατά την περίοδο της Βυζαντινής αυτοκρατορίας οι Βυζαντικοί αρέσκονταν να ονομάζονται Ρωμαίοι, χρησιμοποιώντας τη λέξη «Έλλην» για τους ειδωλολάτρες – Εθνικούς.

            Ωστόσο οι Βυζαντινοί, αν και απέφυγαν τη λέξη «Έλλην» θεωρούσαν εαυτούς – ένιωθαν κληρονόμοι του κλασικού ελληνικού παρελθόντος αφού η πνευματική ζωή ήταν εμπλουτισμένη από το αρχαιοελληνικό πνεύμα, όσο κι αν αυτό πολεμήθηκε από την εκκλησία. Εξάλλου η ελληνική γλώσσα από ένα χρονικό σημείο και μετά (6^ος – 7^ος αιώνας) αρχίζει να κυριαρχεί στη διοίκηση και στους νόμους «νεαρές». Πολλοί υποστήριξαν πως το «λογισμικό» των Βυζαντινών ήταν καθαρά Ελληνικό, όσο κι αν κάποιοι το αρνούνταν ή το απέκρυπταν.

            Σχετικά ο Γεννάδιος Σχολάριος (πρώτος Πατριάρχης) μετά την άλωση της πόλης) δήλωνε εμφαντικά: «           Έλλην ων τη φωνή, ουκ αν ποτε φαίην Έλλην είναι, δια το μη φρονείν ως εφρόνουν ποτέ οι Έλληνες αλλ’ από της ιδίας μάλιστα θέλω ονομάζεσθαι δόξης. Και ει τις έροιτό με τις ειμί, αποκρινούμαι χριστιανός είναι». Όσο κι αν αυτή η ομολογία ξαφνιάζει, υποδηλώνει το κλίμα που επικρατούσε παραμονές της άλωσης.

Η τελευταία ευκαιρία της Μεράλ

Όπως ακριβώς οι αρχαίοι ημών παρουσιάζανε κωμωδία μετά την τραγική τριλογία, ώστε να ξαλλεγράρει το φιλοθεάμον κοινόν απ’ το κλάμμα που έριχνε με τα παθήματα του Ορέστη καί του Οιδίποδα, έτσι καί η αφεντιά μου σκέφτηκα να παρουσιάσω ένα κωμικό αρθράκι. Θέμα; Οι πωλητικοί της τουρκίτσας!

Νά, πάρε γιά παράδειγμα αυτόν τον Μπαχτσελή. Λέει εκεί τα δικά του, αλλά δεν βρέθηκε κανένας να του πεί: «- Γέρο, ό,τι κάνατε καί κάνετε εις βάρος της Ελλάδας, το κάνατε καί το κάνετε με ξένες πλάτες! Άντε στα Καπή τώρα, να σ’ αλλάξουν πάνα ακράτειας!» Ή εκείνον τον Γιλντιρίμ (σημαίνει «κεραυνός») – να του πούν ότι αν αυτός είναι κεραυνός, οι Έλληνες είμαστε αλεξικέραυνα!

Έλα, όμως, που το άρθρο μου βγήκε σοβαρό… Δώστε βάση.

α. Τα προεκλογικά καί τ’ ανθρωπολογικά της τουρκίτσας

Στην -προεκλογική- τουρκίτσα, όλοι ανεξαιρέτως οι υποψήφιοι έχουν έναν κοινό παρονομαστή στο εκλογικό τους πρόγραμμα: Graecia delenda est! Η Ελλάδα καταστρεπτέα εστί. (‘Ντάξ’, δεν το λένε έτσι. Λένε διάφορα «Γιουνανιστάν’ ντά!», καί τέτοια. Αλλά το νόημα είναι το ίδιο.) Έφαγαν κόλλημα, σαν τον Κάτωνα με την Καρχηδόνα. Κι επειδή όλοι καταλαβαίνουμε πως μπήκαμε σε φάση «τελικής ευθείας», καταλαβαίνουμε επίσης ότι, όποιος καί να βγεί, δεν θα διστάσει να (προσπαθήσει να) υλοποιήσει αυτή τη συγκεκριμένη προεκλογική υπόσχεση. Όπου καί κορυφώνονται τα διάφορα που λέγαν οι τουρκαλάδες κατά καιρούς, ότι: «- Αυτά» (τα Ελληνικά εδάφη, δηλαδή) «είναι δικά μας!» Ή τα διάφορα άλλα κεχαριτωμένα που λέγανε (στα σοβαρά τους), πχ ότι ο Όμηρος είναι …Τούρκος, με πραγματικό όνομα «Ομέρ Ογλού Μεχμέτ»! (Τον Αγαμέμνονα, πώς τον ξεχάσατε, ωρέ; Αφού είναι …αγάς Μέμνων! Lol!!!)

Όμως, κι ενώ τα σκεφτόμουνα αυτά καί γελούσα, εκεί ακριβώς μου ήρθε η επιφοίτηση.

Παρά το ότι γνωρίζω πάρα πολλά γιά τον οικουμενικό Ελληνισμό που σήμερα βρίσκεται σε αδράνεια ύπνου, δηλαδή γιά τους όπου Γής Ελληνογενείς, ωστόσο στην υπεράσπιση της πατρίδας μου από χαρακτήρα τηρώ το δόγμα των καουμπόηδων: πρώτα πυροβολώ, καί μετά κάνω ερωτήσεις. Μ’ άλλα λόγια, αν μου επιτεθεί «Τούρκος», δεν θα κοιτάξω πρώτα ούτε αν είναι Ελληνογενής, ούτε αν είναι κρυπτοχριστιανός. Θα τη φάει στο δόξα πατρί, κι ας πρόσεχε. Ας λιποτακτούσε, πρίν συναντηθούμε! Επίσης, σε καμμία περίπτωση δεν υποστηρίζω «συνομοσπονδία» με την τουρκίτσα, ή διάφορα άλλα παρεμφερή «ειρηνιστικά» καί φαναριώτικα ξερατά.

Τί υποστηρίζω – ειδικά γιά όσους «τούρκους» λέει ο Πατροκοσμάς πως θα επιζήσουν των επερχομένων γεγονότων καί θα βαφτιστούν; Θα σας πω παρακάτω.

Παρ’ όλ’ αυτά, τώρα που δεν φτάσαμε ακόμη στο τέρμα, πρέπει να πούμε δυό λόγια περί «Τούρκων».

Λοιπόν, στη σημερινή τουρκίτσα, εκτός απ’ τους αυθεντικούς Μογγολογενείς τουρκαλάδες, τις άλλες εθνότητες (Αρμένηδες, Κούρδους, ακόμη καί Σεφαραδίτες ιουδαίους), καί τα υβρίδια (παιδιά μεικτών γάμων), υπάρχει ένα τεράστιο στρώμα ανθρώπων καθαρής Ελληνικής καταγωγής. Το οποίο, γιά την ακρίβεια, διαιρείται σε υποστρώματα:

• Τους Πελασγούς, οι οποίοι -ξεκινώντας από το 3,500 πΧ με «επίσημη» χρονολόγηση των αρχαιολόγων- κατά κύματα έφυγαν απ’ την Ελλάδα (το πρώτο κύμα εκδιώχθηκε), καί πήγαν απέναντι, στη Μ. Ασία / Ιωνία.
• Τους Έλληνες, που επίσης κατά κύματα αποίκισαν τα εδάφη της σημερινής τουρκίτσας – σε μεταγενέστερους αιώνες.
• Τους Έλληνες των Ελληνιστικών καί Ρωμαϊκών χρόνων, που επίσης διάλεξαν γιά μόνιμη εγκατάσταση το έδαφος της Μ. Ασίας.
• Τους Έλληνες, που έκαναν το ίδιο επί Βυζαντίου. Αυτοί, μαζί με τους προηγούμενους, αποτελούν το σύνολο των Ελλήνων που κατακτήθηκαν κι εξισλαμίστηκαν βιαίως από τις ορδές του Μεχμέτ Β’ «Πορθητή».
• Τους Έλληνες, που απήχθησαν μετά το 1500 ως γενίτσαροι καί μεγάλωσαν εκεί.

Μέχρι σήμερα, το κομμάτι αυτών των Ελλήνων με φανερή εθνική καί θρησκευτική ταυτότητα, είναι γνωστό ως «Ρούμ Ορτοντόξ». Το υπόλοιπο (μέγιστου ποσοστού) κομμάτι παραμένει «μασκαρεμένο» υπό την υπηκοότητα του «Τούρκου» (καί θρήσκευμα εκκοσμικευμένον μωαμεθανισμό).

Όλα καλά, λοιπόν; Τηρούμε βάσιμες ελπίδες ότι μιά μέρα όλοι αυτοί «θα ξαναγυρίσουν στην αγκαλιά της Μητέρας» μπλά-μπλά-μπλά…;

Δυστυχώς, όχι.

Γιατί;