22ο ΑΝΑΨΥΚΤΗΡΙΟ-ΣΤΟΧΑΣΤΗΡΙΟ

Η φωτογραφία αυτή, προέρχεται από το δράμα των ανθρώπων που βίωσαν την φονική πυρκαγιά στο Μάτι Αττικής και δείχνει ανθρώπους που μέσα στην αγωνία προσπαθούν να επιβιώσουν από τον τοξικό καπνό, το θερμικό κύμα και τις φλόγες. Περίπου 100 άτομα κάηκαν ή πνίγηκαν...

Ο Καταχθόνιος Δαίμων, συλλυπείται τις οικογένειες των θυμάτων και οργίζεται για την ανευθυνότητα των υπευθύνων.

Τους κανόνες τους ξέρετε, ξεδιπλώστε τις σκέψεις σας ελεύθερα...

Η λύση για τις πυρκαγιές και την κλιματική αλλαγή

Η πρόταση…Η αποκατάσταση των καμένων εκτάσεων με βελανιδιές μπορεί να βελτιώσει αισθητά το μικροκλίμα μιας περιοχής, να περιορίσει τις πυρκαγιές και να κάνει το έργο της πυρόσβεσης πιο εύκολο. Πρόκειται για λύση που αφορά όλη τη νότια Ευρώπη ενώ στην Ελλάδα το ενδιαφέρον εστιάζεται ειδικά στην Αττική, στα νησιά του Αιγαίου και στην Πελοπόννησο.

Γιατί οι βελανιδιές;

1. Καίγονται πιο αργά. Τα περισσότερα είδη βελανιδιάς, εκτός από το πουρνάρι, καίγονται πιο δύσκολα από τα πεύκα που επικρατούν στα δάση της Αττικής. Οι αναδασώσεις με πεύκα και γενικότερα με τα κωνοφόρα οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην ερημοποίηση και την καταστροφή αφού αρπάζουν φωτιά πολύ εύκολα σε αντίθεση με την βελανιδιά που είναι πολύ πιο βραδυφλεγής.
2. Φυτρώνουν παντού. Η βελανιδιά είναι από τα λιγοστά πλατύφυλλα δέντρα που μπορούν να φυτρώσουν πάνω σε καθαρά βραχώδεις περιοχές. Αυτό αποδεικνύεται από την παρουσία της περιοχές όπως το Ξηρόμερο της Αιτωλοακαρνανίας αλλά και στις Κυκλάδες όπως Τζια, Κύθνος, Τήνος ή Νάξος.
3. Αποθηκεύουν νερό. Χάρη στο τεράστιο ριζικό σύστημα που αναπτύσσει, η βελανιδιά λειτουργεί σαν μια μεγάλη αποθήκη νερού. Με την διαπνοή των φύλλων αυξάνει την υγρασία στο περιβάλλον και ταυτόχρονα ψύχει την ατμόσφαιρα. Έτσι, σε μεγάλες εκτάσεις γύρω από την Αττική θα μπορούσε μακροπρόθεσμα να λειτουργήσει ως το τέλειο κλιματιστικό για το λεκανοπέδιο.
4. Φέρνουν βροχές. Όπως το νερό φέρνει νερό, έτσι και οι μεγάλες εκτάσεις με Δρυοδάση φέρνουν βροχή. Μπορούν, έτσι, να παίξουν σημαντικό ρόλο στον κύκλο του νερού αυξάνοντας τις βροχοπτώσεις στην Αττική και εμπλουτίζοντας τον υδροφόρο ορίζοντα. Μιλάμε, άρα, για μία άμεση βελτίωση του μικροκλίματος ως λύση στην κλιματική αλλαγή. Έτσι, δεν διορθώνεται απλώς μία συνέπεια της κλιματικής αλλαγής αλλά ανεβαίνουμε στην κορυφή της πυραμίδας και λύνουμε το μεγάλο αυτό πρόβλημα που ξεκινάει με την αύξηση της θερμοκρασίας.
5. Ευνοούν την βιοποικιλότητα. Η βελανιδιά δημιουργεί πολύ πλούσια οικοσυστήματα. Επιτρέπει και ευνοεί την μεγάλη ποικιλία φυτών και δέντρων στην περιοχή της. Σφενδάμια, κουτσουπιές, φράξοι και πολλά άλλα φυτρώνουν με ευκολία αν έχει δουλευτεί το έδαφος από τις βελανιδιές. Χάρη στα πεσμένα φύλλα του φθινοπώρου που με την πάροδο των χρόνων δημιουργούν ένα πλούσιο χούμους που ακόμη και σε πετρώδεις περιοχές ευνοούν την εγκατάσταση και άλλων φυτών. Αντίθετα, οι πευκώνες δημιουργούν πολύ φτωχά οικοσυστήματα αφήνοντας ελάχιστα άλλα φυτά να φυτρώσουν στις περιοχές τους.
6. Ξαναφυτρώνουν αν καούν. Ακόμα και σε περίπτωση πυρκαγιάς, η βελανιδιά μπορεί χάρη στο βαθύ της ριζικό σύστημα να βγάλει νέους βλαστούς χωρίς να έχει ανάγκη από τεχνητή αναδάσωση.
7. Ο μύθος… Λένε για την βελανιδιά ότι μεγαλώνει αργά. Είναι μύθος. Σε συγκεκριμένο τεστ που έγινε στον Υμηττό υπάρχουν βελανιδιές που έχουν το τριπλάσιο μέγεθος από πεύκα της ίδιας ηλικίας.

Το παρελθόν της βελανιδιάς στην Αττική…

Τα δάση βελανιδιάς της Αττικής σε ένα μεγάλο ποσοστό καταστράφηκαν από την ανθρώπινη παρέμβαση. Ο βασικός εχθρός της βελανιδιάς είναι ο άνθρωπος και αυτό γιατί το ξύλο της είναι το πιο χρήσιμο στη λεκάνη της Μεσογείου και καλύπτει τις ανάγκες μας σε επίπεδο ναυπηγικής, επιπλοποιίας, οικοδομής, καυσόξυλου και ξυλοκάρβουνου εδώ και αιώνες.. Έχουν μείνει μερικά τμήματα από την χνοώδη βελανιδιά και από την αιγίλωψ στην περιοχή της Πάρνηθας Στο Θριάσιο πεδίο ανάμεσα από τις εγκαταστάσεις επιχειρήσεων υπάρχουν αρκετές ήμερες βελανιδιές το ίδιο και στα μεσόγεια. Δεν είναι όμως αρκετές για να σώσουν την Αττική. Χρειάζεται πάλι η ανθρώπινη παρέμβαση αλλά προς την σωστή πια κατεύθυνση. Αναδασώσεις συστηματικές για να εκτοπιστεί σταδιακά το πεύκο από το λεκανοπέδιο.

Γιατί ο τυφωνικός σατανισμός είναι ενάντια στην αστυνομία

Η Αστυνομία είναι η υπηρεσία του κράτους και ο εκπρόσωπος της κοινωνικά καλλιεργημένης ηθικής, που με την εξουσία αποτρέπει κάθε «επικίνδυνο» κίνημα από τα δικά της συμφέροντα, αποτρέπει τυχόν εξεγέρσεις, διαμαρτυρίες και επαναστάσεις ή οποιαδήποτε ζημιά και σαμποτάζ στους στόχους της Σατανιστικής Μαγείας,διασφαλίζει τον νόμο, ο δικός τους νόμο, ο οποίος κόβεται και ράβεται από μόνος του, διατηρεί την ομαλή λειτουργία του ευρωπαϊκού πολιτισμού και πάντα χτυπά το «μαύρο πρόβατο».

Για ένα μισθό, αναδιπλώνει αξίες και ιδανικά και για μερικά ψίχουλα και μονίμως αγωνίζονται ενάντια σε εκείνους που είναι ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ για το σύστημα.

Οι αληθινοί Σατανιστές: ούτε ψευδο-σατανιστές είναι, ούτε σατανοθεϊστές.

Όποιος, υποστηρίζει τις υπηρεσίες επιβολής του νόμου και την αστυνομία, είναι κάποιος που στερείται ενός επαναστατικού πνεύματος και δεν έχει καμία σχέση με την αντινομική-αντιεξουσιαστική πτυχή του LHP*.

Απόσπασμα από δημοσίευση στο Facebook, της οργάνωσης ΝΑΟS.


* Left Hand Path: Αριστερή Ατραπός- Σατανισμός

Μετάφραση και πηγή από https://www.facebook.com/noeton.org/

Είναι αντιληπτή πλέον η προέλευση αυτών των ιδεών των αντιεξουσιαστικών και αναρχικών κινημάτων. Είναι σαφώς κατασκευάσματα της Αριστερής Ατραπού, δηλαδή του Εωσφορισμού-Σατανισμού. Ας μην απορούμε λοιπόν, προς τα που επιδιώκουν να κατευθύνουν την κοινωνία, όλα αυτά τα κινήματα που στηρίζει η αριστερά και η νέα τάξη πραγμάτων.
ΛΥΚΙΟΣ.

Ελληνική Πολεμικὴ Βιομηχανία

Η κατασκευή των πρώτων Ελληνικών φορητών Όπλων και βαλλιστικών Πυραύλων από την ΧΡΩ.ΠΕΙ. Η θωράκιση της χώρας αξιοποιώντας την εγχώρια πολεμική βιομηχανία που… δεν έγινε.

-η πολεμική βιομηχανία στην ΧΡΩ.ΠΕΙ.

-η κατασκευή φορητού οπλισμού από Ελληνική βιομηχανία

-η κατασκευή βαλλιστικών πυραύλων, το όραμα που έγινε πραγματικότητα αλλά προδόθηκε

-ο λησμονημένος εφευρέτης των τηλεκατευθυνόμενων πυραύλων Ευάγγελος Αρτέμης  

Ο εθνικός μας ιστορικός Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος γράφει στο μνημειώδες έργο του ότι πρέπει να μελετούμε την ιστορία μας για να μαθαίνουμε από τα λάθη του παρελθόντος ώστε να τα αποφεύγουμε στο παρόν και να μην τα επαναλάβουμε στο μέλλον.

Τα τελευταία χρόνια – με την ένταση των γεγονότων – θα λέγαμε τους τελευταίους μήνες και ημέρες, η τουρκική προκλητικότητα έχει ξεπεράσει τα όρια. Οι κυβερνώντες τα τελευταία 40-45 χρόνια απέτυχαν -ηθελημένα ή όχι το κρίνει ο καθένας μας – να εκφράσουν το φρόνημα του Έλληνα για την ελευθερία και ακεραιότητα της πατρίδος μας.

Τραγικές αποδείξεις η εισβολή και κατοχή της Κύπρου, η άρση του εμπολέμου με την Αλβανία από τον πρώην Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Κάρολο Παπούλια τον Αύγουστο του 1987 επί Ανδρέα Παπανδρέου αφήνοντας στην μοίρα του το κομμάτι του Ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου, η πλαδαρή στάση – όλων των κυβερνήσεων στον αλυτρωτισμό των Σκοπιανών, ο τραγικός χειρισμός – ενδοτισμός στα Ίμια – που συνεχίζεται μέχρι σήμερα με την απαγόρευση (!) του ‘’ελληνικού’’ κράτους σε οποιονδήποτε Έλληνα να ανέβει στις δυο βραχονησίδες, τις απειράριθμες παραβάσεις και παραβιάσεις του εθνικού εναέριου και θαλάσσιου χώρου της ιερής Πατρίδας μας και τόσα άλλα.

Οι προφάσεις εν αμαρτίαις των πολιτικών – κυβερνώντων – για τον ενδοτισμό – πολλές και τουλάχιστον ανόητες αν όχι προδοτικές. Τοποθετήσεις του τύπου: ‘’είμαστε μια μικρή χώρα’’, ‘’δεν έχουμε εγχώρια πολεμική βιομηχανία’’, ‘’οι εξοπλισμοί είναι μονόδρομος από το εξωτερικό και δεν έχουμε τα οικονομικά μέσα’’ και λοιπά – που καταπίνουν αμάσητα τα μμε σε ρόλο προπαγανδιστή – είναι κάποιες μόνον που έχουμε ακούσει την περίοδο μετά τα Ίμια.

Σκοπός του παρόντος άρθρου μας είναι να μελετήσουμε κάποιες – αν θέλετε 1-2 ιστορίες – από τις απειράριθμες επιστημονικές και επιχειρηματικές προσπάθειες [1] που έλαβαν χώρα στην πατρίδα μας από Έλληνες οραματιστές και φιλοπάτριδες που θέλησαν να θωρακίσουν την άμυνα της χώρας μας με σύγχρονη – τότε – πολεμική βιομηχανία. Οι υπογραμμίσεις είναι δικές μας ενώ στο τέλος του κειμένου υπάρχει Παράρτημα όπου αναπτύσσονται οι αριθμημένες σημειώσεις.  

Πολεμική Βιομηχανία στην ΧΡΩ.ΠΕΙ.

Η προσπάθεια για την δημιουργία πολεμικής βιομηχανίας στην ΧΡΩ.ΠΕΙ. (1) ξεκίνησε τον Αύγουστο του 1974. Γράφει – σε σχετική του επιστολή [2] – ο ιδιοκτήτης και διευθύνων σύμβουλος της ΧΡΩ.ΠΕΙ. χημικός Σωτήρης Σοφιανόπουλος προς την εφημερίδα ‘’Το Βήμα’’ το Νοέμβριο του 1981:

‘’Άρχισε η προσπάθεια τον Αύγουστο του 1974 μετά το Κυπριακό. Επίστευα τότε και εγώ ότι πράγματι δεν είχαμε όπλα να πολεμήσουμε. Τώρα βλέπω ότι είχαμε και παρά είχαμε. Απλώς η κρατική μηχανή για πολλοστή φορά έλεγε ψέματα στον λαό για να δικαιολογήσει την στάση της έναντι της Τουρκίας κατ’ εντολή των δήθεν συμμάχων μας ως συνέβη και το 1922 (βλέπε Theodor Hertzel [3] απόφαση του Σιωνιστικού συνεδρίου Βασιλείας 1899 και δηλώσεις του Balfoor Υπουργού Εξωτερικών Μεγάλης Βρετανίας 1920 έχουσα σχέση με Κύπρο – Παλαιστίνη και Σινά).

Είχε δοθεί έγκριση αρ.145/3/5.1.77 της νομισματικής επιτροπής για δάνειο 100.000.000 δρχ. για όπλα και πυραύλους βαλλιστικούς, ακτίνας δράσεως σε α’ φάση 50 Km (κατασκευαστικά σχέδια στην κυριότητά μας),απόφαση Υπουργού Οικονομικών αρ.16715/70, ημερομηνία 22.2.1977.

Θα βοηθούσε οικονομικά και πολιτικά την χώρα μας και οικονομικά την ΧΡΩ.ΠΕΙ. διότι εξεδηλώθει αμέσως ενδιαφέρον από τον Αραβικό κόσμο και με γράμματα μάλιστα (εις την διάθεση οποιουδήποτε) για παραγγελίες 200.000 όπλων αξίας 2 δισεκατομμυρίων δραχμών (2.000.000.000) τον Απρίλιο του 1975. Η επένδυση δεν ολοκληρώθηκε:

α. διότι μάς ενέπαιξε τόσο το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης (υπουργός κ. Αβέρωφ και υπουργός Ζαΐμης) ως και ολόκληρος η τότε κυβέρνηση (όλος ο φάκελος που αποδεικνύει το ισχυρισμό μου εις την διάθεση οποιουδήποτε).

Το πυροβόλο όπλο [4] της ΧΡΩ.ΠΕΙ. διαμετρήματος 7,62*39mm

β. διότι η Εθνική Τράπεζα παρ’ όλην την έγκριση της Νομισματικής Επιτροπής και την εγγύηση του ελληνικού δημοσίου και με καθαρά θέση της ΧΡΩ.ΠΕΙ. τότε, άνω των 2.500.000.000, δεν έδωσε τα χρήματα παρά μόνον μέρος αυτών κατόπιν εντολής προφανώς και η επένδυση παρέμεινε και παραμένει ημιτελής. Υπενθυμίζω ότι η τότε κυβέρνηση υπέγραψε μόλις τον Νοέμβριο του 1977 για το εργοστάσιο του Αιγίου με ξένον οίκο και μας αγνόησε παντελώς παρ’ όλο που εμείς είχαμε αρχίσει τον Αύγουστο του 1974 και προσφερθήκαμε αφιλοκερδώς να συμμετέχουμε σε διαπραγματεύσεις όπως και άλλες βιομηχανίες της πατρίδος μας π.χ. Καλυκοποιείο [5] (δεν μπορεί τον πατριωτισμό να τον μονοπωλούν ορισμένοι μόνον. Υπάρχουν και άλλοι πατριώτες και ας μην το διαφημίζουν). Υπήρχε δε η δυνατότητα να χρησιμοποιηθούν οι εγκαταστάσεις των ΧΡΩ.ΠΕΙ. σαν υποκατασκευαστές για την Ε.Β.Ο. αλλά ούτε αυτό έγινε. Υπάρχουν δε και πολλά άλλα επ’ αυτού’’.

Η άλωση της Κωνσταντινούπoλης

 «ΕΑΛΩ Η ΠΟΛΙΣ – ΠΑΡΘΕΝ Η ΡΩΜΑΝΙΑ»

Στην ελληνική ιστορία κανένα άλλο γεγονός δεν προκάλεσε τόση θλίψη και απογοήτευση όσο η άλωση της Πόλης (29 Μαΐου 1453). Η αποφράς αυτή ημέρα συνοδεύτηκε από ένα πλήθος θρύλων, θρήνων και παραδόσεων που αντανακλούν το μέγεθος της απώλειας. Όλα αυτά αποκρυσταλλώνουν με ενάργεια την ψυχική συντριβή που βίωσαν όχι μόνο οι Έλληνες εκείνης της εποχής αλλά και οι μεταγενέστεροι.

            «Θρήνος, κλαυθμός και οδυρμός και στεναγμός/ και λύπη, / θλίψις απαραμύθητος έπεσεν τοις Ρωμαίοις».

            Οι θρήνοι αυτοί πέρα από τον ιστορικό τους χαρακτήρα (μαρτυρίες) μας βοηθούν να προβληματιστούμε για το εύρος των εθνικών συνεπειών της Άλωσης αλλά περισσότερο για τη συναισθηματική σχέση των Ελλήνων προς το γεγονός αυτό.

            Το Βυζάντιο (Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία) πληθυσμιακά υπήρξε μια πολυεθνική αυτοκρατορία και απλωνόταν σε δυο ηπείρους (Ευρώπη – Ασία) και για κάποιο χρονικό διάστημα σε τρεις (Αφρική). Σήμερα πολλοί λαοί – ιδιαίτερα Βαλκάνιοι – επιθυμούν και διακηρύσσουν ότι είναι οι συνεχιστές του Βυζαντίου (πολιτικά ή πολιτισμικά).

             Ωστόσο, κανένας λαός παρά «μόνο οι Νεοέλληνες έχουν με την Πόλη (Κων/λη) και την Αγία Σοφιά σχέση φορτισμένη με συγκίνηση και νοσταλγία» (Αρβελέρ «Πόσο Ελληνικό είναι το Βυζάντιο;»)*. Κι αυτό διαφαίνεται καθαρά όχι μόνο από τους θρήνους (προφορικούς και γραπτούς) που ακολούθησαν αλλά κι από τους θρύλους που γεννήθηκαν για το γεγονός της άλωσης αλλά και για την ελπίδα επανάκτησή της. Ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς, τα τηγανισμένα ψάρια, ο παπάς της Αγίας – Σοφιάς (ημιτελής λειτουργία) και πολλά άλλα καταδεικνύουν το βαθύ πόνο  των Ελλήνων αλλά και τη βαθιά επιθυμία για την απελευθέρωση της πόλης, που εκφράστηκε εναργέστατα με το:

            «Σώπασε, κυρά Δέσποινα, μην κλαις και μη δακρύζης, πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα ‘ναι».

            Κάποιοι υποστηρίζουν πως το Βυζάντιο δεν ήταν Ελληνικό παρά μια εκδοχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αφού και ο τελευταίος αυτοκράτορας υπέγραφε ως αυτοκράτωρ Ρωμαίων. Εξάλλου κατά την περίοδο της Βυζαντινής αυτοκρατορίας οι Βυζαντικοί αρέσκονταν να ονομάζονται Ρωμαίοι, χρησιμοποιώντας τη λέξη «Έλλην» για τους ειδωλολάτρες – Εθνικούς.

            Ωστόσο οι Βυζαντινοί, αν και απέφυγαν τη λέξη «Έλλην» θεωρούσαν εαυτούς – ένιωθαν κληρονόμοι του κλασικού ελληνικού παρελθόντος αφού η πνευματική ζωή ήταν εμπλουτισμένη από το αρχαιοελληνικό πνεύμα, όσο κι αν αυτό πολεμήθηκε από την εκκλησία. Εξάλλου η ελληνική γλώσσα από ένα χρονικό σημείο και μετά (6^ος – 7^ος αιώνας) αρχίζει να κυριαρχεί στη διοίκηση και στους νόμους «νεαρές». Πολλοί υποστήριξαν πως το «λογισμικό» των Βυζαντινών ήταν καθαρά Ελληνικό, όσο κι αν κάποιοι το αρνούνταν ή το απέκρυπταν.

            Σχετικά ο Γεννάδιος Σχολάριος (πρώτος Πατριάρχης) μετά την άλωση της πόλης) δήλωνε εμφαντικά: «           Έλλην ων τη φωνή, ουκ αν ποτε φαίην Έλλην είναι, δια το μη φρονείν ως εφρόνουν ποτέ οι Έλληνες αλλ’ από της ιδίας μάλιστα θέλω ονομάζεσθαι δόξης. Και ει τις έροιτό με τις ειμί, αποκρινούμαι χριστιανός είναι». Όσο κι αν αυτή η ομολογία ξαφνιάζει, υποδηλώνει το κλίμα που επικρατούσε παραμονές της άλωσης.

Αυτός είναι ο λόγος που τα σημερινά παιδιά έχουν μικρότερη διάρκεια συγκέντρωσης

Όσοι είναι εκπαιδευτικοί σίγουρα θα έχουν παρατηρήσει τα τελευταία χρόνια δραματική επιδείνωση της αδυναμίας συγκέντρωσης προσοχής των μαθητών. Οι μαθητές φαίνεται ότι ολοένα και περισσότερο δυσκολεύονται να μείνουν συγκεντρωμένοι σε ένα πράγμα και ότι η προσοχή τους είναι πολύ εύκολο να διαταραχθεί από οποιοδήποτε μικρό ή μεγάλο περισπασμό. Να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν αναφερόμαστε στο μικρό ποσοστό παιδιών που έχουν ΔΕΠΥ (Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας). Μιλάμε για το σύνολο των μαθητών.

Μειώνεται δραματικά η ικανότητα συγκέντρωσης των παιδιών

Καταρχάς να πούμε ότι η αδυναμία συγκέντρωσης προσοχής (short attention span) δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο και δεν αφορά μόνο τα παιδιά. Το ίδιο ακριβώς πρόβλημα παρατηρείται τη σημερινή εποχή και στους ενήλικες.

Τα αποτέλεσματα της έρευνας

Σε σχετική έρευνα που έγινε το 2015 στον Καναδά(έλαβαν μέρος 2100 άτομα) διαπιστώθηκε ότι ενώ το έτος 2000 η μέση δυνατή ανθρώπινη συγκέντρωση ήταν 12 δευτερόλεπτα, στις μέρες μας έχει μειωθεί στα 8 δευτερόλεπτα. Δηλαδή μέσα σε ελάχιστα χρόνια οι άνθρωποι έχουν απολέσει το ένα τρίτο (1/3) της διάρκειας της συγκέντρωσής τους. Μάλιστα για να διασκεδάσουν λίγο τις εντυπώσεις οι υπεύθυνοι των ερευνών ανακοίνωσαν ότι οι άνθρωποι πλέον έχουν μικρότερη διάρκεια συγκέντρωσης ακόμα και τα χρυσόψαρα( τα οποία ακολουθεί η φήμη ως το είδος με τη μικρότερη διάρκεια συγκέντρωσης, μόλις 9 δευτερολέπτων ). Τα αποτελέσματα της έρευνας φυσικά δεν ευχαρίστησαν και πολύ την Microsoft γιατί φωτογράφιζαν ως ηθικό αυτουργό του προβλήματος τη χωρίς μέτρο χρήση των υπολογιστών, των Smartphones, των tablets και πάνω από όλα το σερφάρισμα στο διαδίκτυο και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια. Η Microsoft προσπάθησε να προλάβει τις τυχόν αντιδράσεις δηλώνοντας ότι η απώλεια μέρος της συγκέντρωσης του ανθρώπου αντισταθμίζεται από την αύξηση της ικανότητας για multitasking (να κάνει ταυτόχρονα πολλές εργασίες). Είναι όμως αυτό αληθές; Αν μιλάμε για εργασίες στους υπολογιστές πιθανόν η Microsoft να έχει δίκιο αλλά αν μιλάμε για οποιεσδήποτε άλλες εργασίες μάλλον έχει συμβεί το ακριβώς αντίθετο από αυτό που ισχυρίζεται.

Ένα ακόμα αξιοσημείωτο αποτέλεσμα της παραπάνω έρευνας που έγινε στον Καναδά είναι ότι στις νεαρές ηλικίες (15-25 ετών) το 77% των ερωτηθέντων απάντησε ότι όταν δεν υπάρχει κάτι άλλο που να τραβάει την προσοχή τους, το πρώτο πράγμα που τους έρχεται στο μυαλό είναι να ασχοληθούν με το κινητό τους. Αυτό φαντάζομαι είναι κάτι που όλοι το έχουμε διαπιστώσει για τους σημερινούς νέους που είναι μόνιμα με το κινητό τηλέφωνο στο χέρι. Στο χέρι και όχι στο αυτί όπως ήταν οι νέοι της ακριβώς προηγούμενης γενιάς .

Η τελευταία ευκαιρία της Μεράλ

Όπως ακριβώς οι αρχαίοι ημών παρουσιάζανε κωμωδία μετά την τραγική τριλογία, ώστε να ξαλλεγράρει το φιλοθεάμον κοινόν απ’ το κλάμμα που έριχνε με τα παθήματα του Ορέστη καί του Οιδίποδα, έτσι καί η αφεντιά μου σκέφτηκα να παρουσιάσω ένα κωμικό αρθράκι. Θέμα; Οι πωλητικοί της τουρκίτσας!

Νά, πάρε γιά παράδειγμα αυτόν τον Μπαχτσελή. Λέει εκεί τα δικά του, αλλά δεν βρέθηκε κανένας να του πεί: «- Γέρο, ό,τι κάνατε καί κάνετε εις βάρος της Ελλάδας, το κάνατε καί το κάνετε με ξένες πλάτες! Άντε στα Καπή τώρα, να σ’ αλλάξουν πάνα ακράτειας!» Ή εκείνον τον Γιλντιρίμ (σημαίνει «κεραυνός») – να του πούν ότι αν αυτός είναι κεραυνός, οι Έλληνες είμαστε αλεξικέραυνα!

Έλα, όμως, που το άρθρο μου βγήκε σοβαρό… Δώστε βάση.

α. Τα προεκλογικά καί τ’ ανθρωπολογικά της τουρκίτσας

Στην -προεκλογική- τουρκίτσα, όλοι ανεξαιρέτως οι υποψήφιοι έχουν έναν κοινό παρονομαστή στο εκλογικό τους πρόγραμμα: Graecia delenda est! Η Ελλάδα καταστρεπτέα εστί. (‘Ντάξ’, δεν το λένε έτσι. Λένε διάφορα «Γιουνανιστάν’ ντά!», καί τέτοια. Αλλά το νόημα είναι το ίδιο.) Έφαγαν κόλλημα, σαν τον Κάτωνα με την Καρχηδόνα. Κι επειδή όλοι καταλαβαίνουμε πως μπήκαμε σε φάση «τελικής ευθείας», καταλαβαίνουμε επίσης ότι, όποιος καί να βγεί, δεν θα διστάσει να (προσπαθήσει να) υλοποιήσει αυτή τη συγκεκριμένη προεκλογική υπόσχεση. Όπου καί κορυφώνονται τα διάφορα που λέγαν οι τουρκαλάδες κατά καιρούς, ότι: «- Αυτά» (τα Ελληνικά εδάφη, δηλαδή) «είναι δικά μας!» Ή τα διάφορα άλλα κεχαριτωμένα που λέγανε (στα σοβαρά τους), πχ ότι ο Όμηρος είναι …Τούρκος, με πραγματικό όνομα «Ομέρ Ογλού Μεχμέτ»! (Τον Αγαμέμνονα, πώς τον ξεχάσατε, ωρέ; Αφού είναι …αγάς Μέμνων! Lol!!!)

Όμως, κι ενώ τα σκεφτόμουνα αυτά καί γελούσα, εκεί ακριβώς μου ήρθε η επιφοίτηση.

Παρά το ότι γνωρίζω πάρα πολλά γιά τον οικουμενικό Ελληνισμό που σήμερα βρίσκεται σε αδράνεια ύπνου, δηλαδή γιά τους όπου Γής Ελληνογενείς, ωστόσο στην υπεράσπιση της πατρίδας μου από χαρακτήρα τηρώ το δόγμα των καουμπόηδων: πρώτα πυροβολώ, καί μετά κάνω ερωτήσεις. Μ’ άλλα λόγια, αν μου επιτεθεί «Τούρκος», δεν θα κοιτάξω πρώτα ούτε αν είναι Ελληνογενής, ούτε αν είναι κρυπτοχριστιανός. Θα τη φάει στο δόξα πατρί, κι ας πρόσεχε. Ας λιποτακτούσε, πρίν συναντηθούμε! Επίσης, σε καμμία περίπτωση δεν υποστηρίζω «συνομοσπονδία» με την τουρκίτσα, ή διάφορα άλλα παρεμφερή «ειρηνιστικά» καί φαναριώτικα ξερατά.

Τί υποστηρίζω – ειδικά γιά όσους «τούρκους» λέει ο Πατροκοσμάς πως θα επιζήσουν των επερχομένων γεγονότων καί θα βαφτιστούν; Θα σας πω παρακάτω.

Παρ’ όλ’ αυτά, τώρα που δεν φτάσαμε ακόμη στο τέρμα, πρέπει να πούμε δυό λόγια περί «Τούρκων».

Λοιπόν, στη σημερινή τουρκίτσα, εκτός απ’ τους αυθεντικούς Μογγολογενείς τουρκαλάδες, τις άλλες εθνότητες (Αρμένηδες, Κούρδους, ακόμη καί Σεφαραδίτες ιουδαίους), καί τα υβρίδια (παιδιά μεικτών γάμων), υπάρχει ένα τεράστιο στρώμα ανθρώπων καθαρής Ελληνικής καταγωγής. Το οποίο, γιά την ακρίβεια, διαιρείται σε υποστρώματα:

• Τους Πελασγούς, οι οποίοι -ξεκινώντας από το 3,500 πΧ με «επίσημη» χρονολόγηση των αρχαιολόγων- κατά κύματα έφυγαν απ’ την Ελλάδα (το πρώτο κύμα εκδιώχθηκε), καί πήγαν απέναντι, στη Μ. Ασία / Ιωνία.
• Τους Έλληνες, που επίσης κατά κύματα αποίκισαν τα εδάφη της σημερινής τουρκίτσας – σε μεταγενέστερους αιώνες.
• Τους Έλληνες των Ελληνιστικών καί Ρωμαϊκών χρόνων, που επίσης διάλεξαν γιά μόνιμη εγκατάσταση το έδαφος της Μ. Ασίας.
• Τους Έλληνες, που έκαναν το ίδιο επί Βυζαντίου. Αυτοί, μαζί με τους προηγούμενους, αποτελούν το σύνολο των Ελλήνων που κατακτήθηκαν κι εξισλαμίστηκαν βιαίως από τις ορδές του Μεχμέτ Β’ «Πορθητή».
• Τους Έλληνες, που απήχθησαν μετά το 1500 ως γενίτσαροι καί μεγάλωσαν εκεί.

Μέχρι σήμερα, το κομμάτι αυτών των Ελλήνων με φανερή εθνική καί θρησκευτική ταυτότητα, είναι γνωστό ως «Ρούμ Ορτοντόξ». Το υπόλοιπο (μέγιστου ποσοστού) κομμάτι παραμένει «μασκαρεμένο» υπό την υπηκοότητα του «Τούρκου» (καί θρήσκευμα εκκοσμικευμένον μωαμεθανισμό).

Όλα καλά, λοιπόν; Τηρούμε βάσιμες ελπίδες ότι μιά μέρα όλοι αυτοί «θα ξαναγυρίσουν στην αγκαλιά της Μητέρας» μπλά-μπλά-μπλά…;

Δυστυχώς, όχι.

Γιατί;

850.000 "ελληνοποιήσεις" για ψηφοθηρικούς σκοπούς

Του Δημήτρη Κατσαγάνη

Την απόδοση ελληνικής ιθαγένειας σε αριθμό που μπορεί να φτάσει και τους 850.000  μετανάστες, ετοιμάζει η κυβέρνηση μέσα από ένα μπαράζ αλλαγών στο συγκεκριμένο θεσμικό πλαίσιο, τις οποίες έχει ήδη ξεκινήσει και θα έχει ολοκληρώσει τον ερχόμενο Ιούνιο.

Οι αλλαγές αυτές, τις οποίες έχει δρομολογήσει το Υπουργείο Εσωτερικών,απλουστεύουν και επισπεύδουν  σε εξαιρετικό βαθμό  σε νομικό, διοικητικό αλλά και οικονομικό επίπεδο (πχ ακόμα και με τη δραστική μείωση του παράβολου που πρέπει να πληρώσει ο αιτών/η αιτούσα ιθαγένειας), τη διαδικασία απόκτησης ιθαγένειας. 

Σύμφωνα με τις αρμόδιες αρχές, το δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδας είναι από τα μεγαλύτερα στην Ευρώπη (μαζί με τη Γερμανία) και οι συγκεκριμένες αλλαγές επιχειρούνται στην κατεύθυνση της αντιμετώπισής του. 

Οι αλλαγές αυτές πάντως είναι τόσο μεγάλες όσον αφορά την απλούστευση και επίσπευση της διαδικασίας, που έχουν προκαλέσει την αντίδραση κύκλων της αντιπολίτευσης με τους οποίους ήρθε σε επαφή το Capital.gr, καθώς εκτιμούν πως αυτή  έχει σαφέστατο προεκλογικό χαρακτήρα με δύο μάλιστα τρόπους.

Αφενός γιατί έτσι η κυβέρνηση επιχειρεί να προλάβει, το συντομότερο δυνατό, να εντάξει στους εκλογικούς καταλόγους όσους λάβουν ιθαγένεια και αφετέρου γιατί ελπίζει ότι η απόδοση της ελληνικής ιθαγένειας από μέρους της θα αποτελέσει λόγο εκλογικής στήριξής της από όσους μετανάστες τη λάβουν.

Ήδη, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, το 2016 αυξήθηκαν κατά 138% όσοι έλαβαν ιθαγένεια στην Ελλάδα, φτάνοντας περίπου τους 33.000 έναντι 14.000 το 2015.

Αρμόδιοι κυβερνητικοί κύκλοι ανέφεραν στο Capital.gr, πως η αλλαγή που αφορά τους όρους απόκτησης ιθαγένειας για όσους μετανάστες έχουν κλείσει 12 χρόνια στην Ελλάδα έχει περάσει μέσω διάταξης.

Η άγνωστη λέξη «καθήκον» και η παραγωγή... τεμπέληδων

Το μεγαλύτερο πρόβλημα των νέων μας εδώ και 30 χρόνια δεν είναι η ανεργία αλλά η… εργασία. Ο νέος δεν φοβάται την αναδουλειά αλλά τη δουλειά. Το επίκαιρο άρθρο του Σαράντου Καργάκου.


του Σαράντου Καργάκου*

Ένα παλαιό, αιχμηρό άρθρο του Σαράντου Καργάκου, που αξίζει να μας βάλει σε σκέψεις και αυτοκριτική -ιδίως όσους υπηρετούν την εκπαίδευση.

Κατά την άποψή μας, ο λόγος είναι υπερβολικά αυστηρός, ενίοτε και ισοπεδωτικός, σήμερα που η ανεργία ειδικά των νέων με ουσιαστικά και όχι τυπικά προσόντα βρίσκεται στα ύψη και πολλοί για να ζήσουν αναγκάζονται να αναζητήσουν εργασία στο εξωτερικό.

Εν τούτοις, το αίτημα για (καλύτερη) αξιοποίηση των ανθρωπιστικών σπουδών και της πνευματικής κληρονομιάς μας για καλλιέργεια κριτικής σκέψης, αγωνιστικού φρονήματος, ήθους, εργατικότητας, τόλμης, πρωτοβουλίας και δημιουργικότητας είναι επίκαιρο και διαχρονικό.

Α.Χ. Παπανδρόπουλος.

«Ακούω ότι το μεγαλύτερο σήμερα πρόβλημα των νέων μας είναι η ανεργία.

Διαφωνώ. Εδώ και τριάντα χρόνια είναι η... εργασία. Ο νέος δε φοβάται την αναδουλειά, φοβάται τη δουλειά. Μια οικογενειακή αντίληψη, ότι δουλειά είναι ό,τι δεν λερώνει, επεκτάθηκε και στο νέο-σουσουδιστικό σχολείο με ευθύνη των κομμάτων, που για λόγους ψηφοθηρίας απεδύθησαν σε μια χυδαία πολιτική παιδοκολακείας, η οποία μετά τη δικτατορία εξέθρεψε και διαμόρφωσε δύο γενιές "κουλοχέρηδων"... παιδιών δηλαδή που δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους -πέρα από τη μούντζα- για καμιά εργασία από αυτές που ονομάζονται χειρωνακτικές, επειδή -τάχα- είναι ταπεινωτικές.

Κι ας βρίσκεται μέσα στη λέξη "χειρώναξ", σαν δεύτερο συνθετικό το "άναξ", που κάνει τον δουλευτή, τον άνακτα χειρών, βασιλιά στον χώρο του, βασιλιά στο σπιτικό του, νοικοκύρη δηλαδή, λέξη άλλοτε ιερή που ποδοπατήθηκε κι αυτή μες στην ασυναρτησία μιας πολιτικής που έδειχνε αριστερά και πήγαινε δεξιά και τούμπαλιν. Γι' αυτό τουμπάραμε...

Κάποτε, έγραφα πως η ανεργία στον τόπον μας είναι επιλεκτική, ότι δουλειές υπάρχουν αλλά ότι δεν υπάρχουν χέρια να τις δουλέψουν. Κι έπρεπε να κατακλυσθεί ο τόπος από 1,5 εκατομμύριο λαθρομετανάστες, για να αποδειχθεί ότι στην Ελλάδα υπήρχε δουλειά πολλή αλλ' όχι διάθεση για δουλειά. Τα παιδιά -τα μεγάλα θύματα αυτής της ιστορίας- είχαν γαλουχηθεί με τη νοοτροπία του «White collar workers».

Έτσι σήμερα, το πιο φτηνό εργατικό και υπαλληλικό δυναμικό είναι οι... πτυχιούχοι, που ζητούν εργασία ακόμη και στον OΤΕ ως έκτακτοι, τηλεφωνητές, προσκομίζοντας στα πιστοποιητικά προσόντων ακόμη και διδακτορικά! Γέμισε ο τόπος πανεπιστήμια, σχολές επί σχολών, επιστημονικούς κλάδους αόριστους, ομιχλώδεις και ασαφείς, απροσδιορίστου αποστολής και χρησιμότητας. Πτυχία-φτερά στον άνεμο σαν τις ελπίδες των γονιών, που πιστεύουν ότι τα παιδιά μόνον με τα «ντοκτορά» θα βρουν δουλειά. Έτσι παράγονται επιστήμονες που είναι δεκαθλητές του τίποτα, ικανοί μόνο για το δημόσιο ή για υπάλληλοι κάποιας πολυεθνικής.

21ο ΑΝΑΨΥΚΤΗΡΙΟ-ΣΤΟΧΑΣΤΗΡΙΟ

Τους κανόνες τους ξέρετε, ξεδιπλώστε τις σκέψεις σας ελεύθερα...

ΤΟ ΚΑΔΡΟ ΤΟΥ ΕΧΘΡΟΥ ΜΑΣ

Σημείωση: Το άρθρο αυτό, αποτελεί συνέχεια των διαλόγων από τον χώρο των σχολίων στην ανάρτηση Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Η αγαπητή μας Ελένη, έδωσε ήδη μια πρώτη εικόνα του εχθρού, αλλά και του τρόπου αντιμετώπισής του.

Πολύ σωστά, εντόπισε το πρόβλημα στο ηθικό μέρος της κοινωνίας μας.

Συμφωνώ, διότι πάντοτε τα ουσιαστικά προβλήματα κάθε ανθρώπινης κοινωνίας, άπτονται του ηθικού προσανατολισμού της.

Από την στιγμή που μια κοινωνία εξασφαλίσει τα στοιχειώδη για την επιβίωσή της, προκύπτει το ζήτημα της διαχείρισης του χώρου της ατομικής ελευθερίας, εκάστου ενός μέλους της.

Η οριοθέτηση αυτού του χώρου, απαιτεί την θέσπιση κανόνων συλλογικής αποδοχής, δηλαδή των γραπτών και των άγραφων νόμων μιας κοινωνίας.

Όσο πιο υπανάπτυκτη είναι μια κοινωνία, τόσο πιο σφικτά είναι τα όρια και ο ατομικός χώρος ελευθερίας, είναι μικρός και στενός. Όσο πιο αναπτυγμένη είναι μια κοινωνία, τόσο περισσότερο μεγαλώνει αυτός ο χώρος, αφού οι σκληροί περιορισμοί αντικαθίστανται από την συνειδητή κατανόηση της ανάγκης του άλλου και την αμοιβαία υποχώρηση (αλληλοπαραχώρηση χώρου). Η αγάπη φέρνει την κατανόηση και την ανοχή.

Όλοι ξέρουμε ότι εκτός από τους γραπτούς κανόνες, υπάρχουν και οι άγραφοι που συνήθως είναι αυτοί που προσδιορίζουν το επίπεδο εξέλιξης μιας κοινωνίας. Μιλάμε για τους ηθικούς κανόνες.

Έχουμε ακούσει την φράση: "ότι είναι νόμιμο δεν είναι απαραίτητα και ηθικό".

Ασφαλώς, αυτό καταδεικνύει την ανωτερότητα του ηθικού νόμου, απέναντι στον γραπτό. Ο γραπτός νόμος, αποτελεί το κατώτερο ανάχωμα που προστατεύει τις ατομικές μας ελευθερίες (αλλά κατ΄επέκταση και το συλλογικό συμφέρον). Η καταφυγή στο γράμμα του νόμου, αποτελεί την έσχατη λύση, όταν οι άλλες αποτύχουν να αποδώσουν.

Οι "άλλες" λύσεις βέβαια, είναι αυτές που λειτουργούν καθημερινά και ρυθμίζουν τις σχέσεις των ανθρώπων, χιλιάδες φορές, κάθε μέρα και κάθε στιγμή!

Είναι η ηθική, που σημαίνει η εθιμική συμπεριφορά, αυτή η συμπεριφορά δηλαδή που είμαστε εθισμένοι να λειτουργούμε μεταξύ μας.

Η ηθική όμως, δομείται επάνω σε ένα σύστημα αξιών που έχει κάθε κοινωνία. Αν μια κοινωνία πιστεύει για παράδειγμα ότι η ανθρώπινη ζωή έχει αξία, όση και ένα ζώο, τότε θα αποκτήσει μια ηθική που δεν θα ενοχοποιεί όποιον σκοτώνει έναν άνθρωπο, γιατί έφαγε ένα μήλο από την μηλιά του.

Αν όμως η ανθρώπινη ζωή τοποθετείται στην κορυφή της αξιακής πυραμίδας μιας κοινωνίας, τότε αυτός που θα σκοτώσει έναν άνθρωπο για ένα μήλο, θα είναι ένοχος και για τον γραπτό, μα και από τον άγραφο νόμο. Εδώ να θυμίσω, πως ο γραπτός νόμος ΠΡΟΚΥΠΤΕΙ και ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ τον ηθικό άγραφο νόμο μιας κοινωνίας και όχι το αντίθετο.

Οι αξίες λοιπόν, είναι αυτές που χτίζουν την ηθική. Είναι οι αρχετυπικές ή στερεότυπες ιδέες που οφείλονται στην εμπειρία ενός λαού. Έχουν να κάνουν λοιπόν με τις αρχετυπικές συλλογικές μνήμες μιας κοινωνίας που αποκτήθηκαν στο πέρασμα του χρόνου, άρα ενσωματώνουν και την σοφία της.

Στην Ελλάδα που υπάρχει μια τεράστια τέτοια σοφία, οι αξίες και η ηθική, έδωσαν το έναυσμα για την εξέλιξη της φιλοσοφίας και της νομικής επιστήμης. Η πολιτική ήταν πλέον αντικείμενο εφαρμογής  αυτής της σοφίας και η αξία του πολιτικού όντος, έλαβε δεσπόζουσα θέση στην ιεράρχηση των αξιών της κοινωνίας.

Γιατί τα λέω όλα αυτά;

Πτώση Mirage 2000-5: Καλό ταξίδι Γιώργο, καλό ταξίδι αετόπουλο!

Η Ελλάδα θρηνεί το χαμό ενός άξιου πιλότου, ενός έμπειρου αξιωματικού

Βαρύ πένθος επικρατεί στην Πολεμική Αεροπορία μετά την πτώση του μαχητικού αεροσκάφους Mirage 2000-5, εννέα μίλια βορειοανατολικά της Σκύρου, λίγα λεπτά πριν προσγειωθεί στο αεροδρόμιο της Σμηναρχίας Μάχης.

Νεκρός είναι ο Γιώργος Μπαλταδώρος, γεννημένος το 1984 στο Μαυροβούνι Καρδίτσας.

Ο 34χρονος υπηρετούσε στην 331 Μοίρα της Πολεμικής Αεροπορίας στην Τανάγρα και είχε αποσπαστεί για τις ημέρες του Πάσχα στην 135 Σμηναρχία Μάχης στη Σκύρο. 

Σωστικά συνεργεία εντόπισαν προσωπικά του αντικείμενα, καθώς και πλήθος άλλων στοιχείων τα οποία δεν αφήνουν καμία αμφιβολία ότι ο πιλότος της Πολεμικής Αεροπορίας είναι νεκρός.

Το αεροσκάφος χάθηκε από τα ραντάρ, ενώ πετούσε εννέα μίλια βορειοανατολικά της Σκύρου και σε πολύ μικρή απόσταση από τον διάδρομο προσγείωσης.

Το συγκεκριμένο αεροσκάφος μαζί με έτερο ίδιου τύπου επέστρεφαν στη Σκύρο μετά την αποχώρηση τουρκικών αεροσκαφών από το FIR Αθηνών, τα οποία είχαν κληθεί νωρίτερα να αναχαιτίσουν. Πηγές του υπουργείου Εθνικής Άμυνας υπογραμμίζουν ότι δεν υπήρξε ούτε αναχαίτιση ούτε εμπλοκή με τουρκικά αεροσκάφη.

Λίγο πριν προσγειωθούν λοιπόν στο αεροδρόμιο της Σμηναρχίας Μάχης, το νούμερο 2 του σχηματισμού ανέφερε πως το νούμερο 1, έπεσε στη θάλασσα.

Στο προφίλ του στο Facebook ξεχωρίζει μία φωτογραφία που είχε ανεβάσει πριν από ένα περίπου χρόνο, μέσα από το πιλοτήριο, όπου σε μία προσπάθεια οπτικού εφέ, φαίνεται να... πιάνει από τη μύτη ένα μαχητικό αεροσκάφος που πετούσε δίπλα του.

Το Newsbomb.gr εκφράζει θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια του σμηναγού Γιώργου Μπαλταδούρου και σε όλη την Πολεμική μας Αεροπορία.

Καλό ταξίδι αετόπουλο…ΑΘΑΝΑΤΟΣ! 

ΠΗΓΗ

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ & ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ

ΜΕ ΤΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΕΥΧΕΣ ΜΟΥ ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΤΟΥ ΚΑΤΑΧΘΟΝΙΟΥ ΔΑΙΜΟΝΑ.

ΕΙΘΕ ΤΟ ΑΝΕΣΠΕΡΟΝ ΦΩΣ, ΝΑ ΦΩΤΊΣΕΙ ΤΟΥΣ ΝΟΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΨΥΧΕΣ ΜΑΣ!

ΛΥΚΙΟΣ.

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

"Σαστίζει ο Γέρος, με στηλά στα μάτια την κοιτάζει και μες σε θάμπος ιερό «ποια είσαι», τη ρωτά. «Τι θες να μάθεις;» τ’ απαντά με λόγια ξεκομμένα.«Πες με αν θέλεις Παναγιά, πες με Αθηνά παρθένα. Είμαι το πνεύμα της φυλής από χιλιάδες χρόνια, που δεν αντέχει πια να ζει στη μαύρη καταφρόνια".

Ακριβώς στο κέντρο της Πελοποννήσου, όπως φαίνεται και στον χάρτη επάνω, βορειανατολικά του χωριού Νέα Εκκλησούλα, είναι κτισμένη η Αγία Μονή, «το μοναστήρι του Κολοκοτρώνη», γιατί αυτός φρόντισε για την ανοικοδόμησή του τα έτη1822 και 1825 μετά την καταστροφή του από τους Τούρκους. (φωτογραφίες και πανοραμικές φωτογραφίες 360ᵒ της Μονής και της περιοχής, μπορείτε να απολαύσετε εδώ και εδώ)

Το γεγονός ότι ο Κολοκοτρώνης πήγε και έχτισε αυτή τη μονή σε αυτό ακριβώς το γεωγραφικό σημείο, όπως και το ότι η δημοτική μας παράδοση γέννησε το έμμετρο που θα διαβάσετε παρακάτω, για να αποτυπώσει «το όραμα του Κολοκοτρώνη» για μια απελευθερωμένη Ελλάδα, με τόσο μεταφυσικό τρόπο, δεν είναι καθόλου τυχαίο. 

Ο Κολοκοτρώνης ήταν επίσης ένας από αυτούς τους ήρωες που κουβαλούσε στην ψυχή του το Πνεύμα της Φυλής και ήξερε πως πίσω από αυτό εποπτεύουν Ουράνιες, Συμπαντικές Δυνάμεις, οι οποίες στο πλήρωμα του χρόνου θα αποκαταστήσουν τον Ελληνισμό στη φυσική του θέση: Να ηγείται της ανθρωπότητος με τα απόλυτα κριτήρια Δικαίου και Ελευθερίας. 

Οι Ουράνιες, Συμπαντικές αυτές Δυνάμεις του Υψίστου Ενός, ανέκαθεν έδιναν μικρά δείγματα της παρουσίας τους, με αποτυπώσεις τού πώς κατά εποχές οι Έλληνες αντιλαμβάνονταν την παρουσία αυτή. Έτσι, είτε μαθαίνουμε πως η Αθηνά εμφανίζεται στον Οδυσσέα και τον νουθετεί, είτε πως η Παναγία εμφανίζεται σε Γερμανό αξιωματικό και απενεργοποιεί τα εχθρικά τανκς...

..για επέμβαση των ιδίων Δυνάμεων μιλάμε σε όλες αυτές τις περιπτώσεις. 

Στις κρισιμότερες στιγμές και μάχες του Ελληνισμού, είτε ως νέφος (ναυμαχία Σαλαμίνος), είτε ως Εχετλαίος (μάχη Μαραθώνα), είτε ως  δέσμη φωτός που λιώνει τείχος (Αλέξανδρος στην πόλη της Τύρ), οι Δημιουργοί μας θα βάλουν ένα χεράκι όταν δουν να αναδύονται δείγματα μείζονος ηρωισμού έστω κι από λίγους Έλληνες.

Πολλοί από εμάς υποψιάζονται, και σωστά, πως έχουμε μπει σε μια ιστορική περίοδο που σύντομα ο Ελληνισμός θα αντιμετωπίσει μεγίστου βαθμού κίνδυνο.

Τέτοιο μάλιστα, που θα οδηγήσει αποφασιστικά σε περαιτέρω κρίσιμη συρρίκνωση της φυλής, ή ευκαιρία για κατά μέτωπον αναμέτρηση με τον παλαιό εχθρό, η οποία θα οδηγήσει στην συντριβή του, ξανά στον εγκλεισμό του στα Τάρταρα και Επιστροφή των Ελλήνων στο πηδάλιο της Γαίας.

Ας καταστούμε Άξιοι για το δεύτερο. Ο Κολοκοτρώνης ήτο Άξιος. 

Ο κίνδυνος νέας γενοκτονίας του ελληνισμού

Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης

Έχουμε γράψει επανειλημμένα πως το ότι η Ελλάδα στη Συνθήκη της Λοζάνης δεν απαίτησε να τεθεί όρος αναγνώρισης της Γενοκτονίας που υπέστη ο ελληνισμός της Μικράς Ασίας, της Θράκης και του Πόντου, από τη μια «δικαίωσε» και από την άλλη ενθάρρυνε τους γενοκτόνους να συνεχίσουν το αποτρόπαιο έργο τους τις επόμενες δεκαετίες εναντίον των Ελλήνων της Πόλης, της Ίμβρου, της Τενέδου και της Κύπρου. 

Πρόκειται για νοοτροπία που είναι σύμφυτη και αναπόσταστο κομμάτι της μνήμης του τουρκικού κράτους, η οποία αναπαράγεται ασχέτως κομμάτων και προσώπων που ασκούν την εξουσία.

Τις τελευταίες ημέρες τη βλέπουμε σε πλήρη εφαρμογή στο Αφρίν. Μια περιοχή που όχι μόνο δεν έστειλε ούτε έναν πρόσφυγα στην Ελλάδα και την Ευρώπη αυτά τα επτά χρόνια που μαίνονται οι συγκρούσεις στη Συρία, αλλά αποτέλεσε καταφύγιο για κατατρεγμένους και προπύργιο δημοκρατίας και προστασίας των δικαιωμάτων των παιδιών και των γυναικών.

Η Τουρκία εισέβαλε με την άδεια της Ρωσίας, εξοπλίζοντας και μισθοδοτώντας 20 χιλιάδες τζιχαντιστές του ΙΚ και της αλ Κάιντα, οι οποίοι έχουν εξασφαλισμένη την τουρκική υπηκοότητα ως δώρο, υπό την προϋπόθεση να εκδιώξουν τους Κούρδους από τις πατροπαράδοτες εστίες τους και να εγκατασταθούν εκεί, μαζί με άλλους σουνίτες, τουρκογενείς και αραβογενείς πληθυσμούς.

Στόχος η εξάλειψη των Κούρδων από το Αφρίν. Αυτό είναι ο ορισμός της γενοκτονίας.

Για να μην θεωρηθεί δε ότι υπάρχει δόση υπερβολής στα όσα αναφέρονται πιο πάνω, θα σας παρουσιάσουμε στοιχεία που είναι ανατριχιαστικά, για την εμπλοκή στενού συνεργάτη του Ταγίπ Ερντογάν σε πράξη γενοκτονίας εναντίον Έλληνα επιχειρηματία.

Αρνιέμαι, αρνιέμαι, αρνιέμαι (Χαρά Νικοπούλου)

Υπάρχει δίκαιος πόλεμος;

Η προέλευση των αντιλήψεων περί δίκαιου πολέμου, (Just war), είναι Χριστιανική. Αρχικά, ο Χριστιανισμός αρνείτο κάθε μορφή βίας. Όταν όμως έγινε η επίσημη Θρησκεία του Ρωμαϊκού κράτους, έκανε κάποιες αναθεωρήσεις. Η εξέλιξη στις αντιλήψεις αυτές είναι ότι ένας πόλεμος, για να είναι δίκαιος, πρέπει να ικανοποιεί δύο κριτήρια:  να έχει δίκαιο σκοπό (Jus ad Belum) και να χρησιμοποιεί δίκαια μέσα (Jus in Belum).

Σχετικά με τον δίκαιο σκοπό ή «τι σε δικαιολογεί να μπεις σε πόλεμο», ο Richard Norman αναφέρει τις επικρατούσες προϋποθέσεις:

1.    Ο πόλεμος πρέπει να έχει δίκαια αίτια.

2.    Πρέπει να διεξαχθεί για αυτήν τη συγκεκριμένη αιτία και όχι, με την ευκαιρία, και για άλλες άσχετες.

3.    Πρέπει να αποφασιστεί από μία νόμιμη αρχή (π.χ. εκλεγμένη κυβέρνηση) όχι άτομα.

4.    Πρέπει να γίνει κήρυξη Πολέμου.

5.    Πρέπει να έχει «λογικές πιθανότητες» επιτυχίας. Ένας εκ των προτέρων χαμένος πόλεμος έχει πολλά κακά χωρίς λόγο.

6.    Ο πόλεμος είναι η τελευταία λύση όταν όλα τα άλλα έχουν αποτύχει.

7.    Η απόφαση πρέπει να λαμβάνει υπόψιν της μία αναλογικότητα μεταξύ των καλών που θα επιφέρει ο πόλεμος και των κακών που θα επισύρει.

Σχετικά με τα δίκαια μέσα, ή «τι ενέργειες επιτρέπεται να κάνεις σε έναν Πόλεμο», αναφέρονται δύο προϋποθέσεις:

1.    Προστασία αμάχων

2.    Αναλογικότητα ως προς τα μέσα

Θα κάνουμε κάποιες προκαταρκτικές παρατηρήσεις σχετικά με τον δίκαιο σκοπό: όλοι οι όροι, πλήν του ασαφούς πρώτου όρου, αντανακλούν  την οπτική του ισχυρού.

Για να έχουν νόημα οι όροι 2, 5, 7 πρέπει τα γεγονότα ενός πολέμου να είναι προβλέψιμα ή τουλάχιστον να παραμένουν υπό τον έλεγχο των εμπολέμων. Θα δούμε παρακάτω ότι η προϋπόθεση αυτή είναι αρκετά ουτοπική. Θα ήταν ρεαλιστική μόνο στην περίπτωση ενός πολέμου με τέτοια  υπεροχή της μίας μεριάς, που θα έκανε τον πόλεμο μία προβλέψιμη -περίπου διαδικαστική- υπόθεση. Ειδικά οι όροι 5 και 7 θυμίζουν πολύ την λογική των Αθηναίων όταν προειδοποιούν τους Μηλίους να παραδοθούν για να αποφύγουν έναν άσκοπο πόλεμο.

Οι όροι 3,4 στερούνται ουσίας.

Συγκεκριμένα, σχετικά με το 3:

Όταν ένας πόλεμος αφορά ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας, η απόφαση, και κυρίως η διεξαγωγή, του πολέμου δεν αποτελεί υπόθεση μιας κυβέρνησης. Η ιστορία έχει δείξει ότι ακόμα και μια παντοδύναμη δικτατορία ή μοναρχία δεν μπορεί ούτε να αποφασίσει ούτε να εμποδίσει  έναν πόλεμο ενάντιο στο λαϊκό αίσθημα. Από την άλλη μεριά, έχουμε πολλά παραδείγματα δημοκρατιών που είναι επιθετικότατες (από την αρχαία Αθήνα, μέχρι τη σύγχρονη δημοκρατική Δύση). Άρα η απόφαση πολέμου από μια (δημοκρατικά) εκλεγμένη κυβέρνηση δεν εξασφαλίζει απολύτως τίποτα.

Σχετικά με το 4:

Ο ισχυρός έχει συμφέρον να κάνει εντυπωσιακή προειδοποίηση και κήρυξη πολέμου πιέζοντας τον αδύνατο αντίπαλο να υποχωρήσει.  Ο αδύναμος μπορεί να επιτεθεί χωρίς κήρυξη πολέμου για να εξασφαλίσει τουλάχιστον το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού. Η κήρυξη πολέμου είναι μια τυπική πράξη που σε τίποτα δεν νομιμοποιεί έναν πόλεμο.

Μακράν, ο ουσιαστικότερος από τους όρους του δίκαιου σκοπού είναι ο πρώτος, «Ο πόλεμος πρέπει να έχει δίκαια αίτια», αλλά δυστυχώς είναι ανοιχτός σε οποιαδήποτε ερμηνεία.

Η εξέλιξη στην άποψη της δίκαιης αιτίας είναι ότι υπάρχει μόνο ένας επαρκής λόγος, για να οδηγηθείς σε πόλεμο και αυτός είναι «να αμυνθείς απέναντι σε επιθετικό αντίπαλο». Έτσι ο πόλεμος αιτιολογείται μόνο σαν αυτοάμυνα. Δίκαιος είναι ο αμυντικός πόλεμος και άδικος ο επιθετικός.

Ας ασχοληθούμε τώρα με τα δίκαια μέσα (Jus in Belum).

Όπως είπαμε, οι δύο άξονες γύρω από τους οποίους περιστρέφεται η θεωρία των «δίκαιων μέσων» είναι  η αναλογικότητα ως προς τα μέσα και η προστασία των αθώων (αμάχων).

Θα δώσουμε κάποια παραδείγματα που θα φωτίσουν τι σημαίνουν αυτά τα δύο.

·         Οι Άγγλοι στη διάρκεια του Β’ παγκοσμίου πολέμου βομβάρδισαν επιχωματωμένες περιοχές στην Ολλανδία με αποτέλεσμα να πνιγεί ολόκληρος ο  ντόπιος πληθυσμός για να παγιδεύσουν έναν Γερμανό αξιωματικό που πήγε να το σκάσει. Εδώ υπάρχει δυσαναλογία μέσων και σκοπών.

·         Ποιοί είναι οι αθώοι εν πολέμω; Αθώος είναι ο μη επιβλαβής. Ο αγρότης που καλλιεργεί σιτάρι που τρέφει τον εχθρικό στρατό δεν είναι επιβλαβής. Ο στρατιώτης ακόμη και την ώρα που κοιμάται είναι επιβλαβής σαν ρόλος. Ο αιχμάλωτος δεν είναι επιβλαβής. Ο αιχμάλωτος όταν παραδίδεται γίνεται αθώος.