Ο κ. Δρίτσας επιτέθηκε κατά της κυβέρνησης για την υπόθεση Κουφοντίνα
Αλγεινή εντύπωση έχει προκαλέσει η δήλωση του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και πρώην υπουργού Θοδωρή Δρίτσα ότι «κανείς δεν έχει τρομοκρατηθεί από την 17 Νοέμβρη».
Ο κ. Δρίτσας επιτέθηκε κατά της κυβέρνησης για την υπόθεση Κουφοντίνα ισχυριζόμενος πως δεν τηρεί τον νόμο και την κατηγόρησε ότι με την στάση της «θα αναβιώσει μία συζήτηση για την δράση του ένοπλου και της τρομοκρατίας, όπως λέγεται».
Συνεχίζοντας, ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ εξέφρασε την άποψη πως «κανείς δεν έχει τρομοκρατηθεί πιστεύω εγώ από την δράση αυτών των οργανώσεων, των τρομοκρατικών. Κανείς δεν έχει τρομοκρατηθεί από τη 17 Νοέμβρη. Αντίθετα ο ελληνικός λαός έχει τρομοκρατηθεί από πάρα πολλές άλλες πολιτικές».
Στο σημείο εκείνο η δημοσιογράφος ρωτά: «δεν καταλαβαίνω τι λέτε, λέτε ότι δεν είχαμε τρομοκρατηθεί ως λαός από τη 17 Νοέμβρη με τις δολοφονίες;» με τον κ. Δρίτσα να επιμένει στην τοποθέτησή του και να απαντά: «ναι, βεβαίως, το έχω βιώσει».
Ακούστε το στο δέκατο λεπτό του ηχητικού ντοκουμέντου:
Το πολιτικό σύστημα καθίσταται όλο και πιο εξόφθαλμα μονοπολικό καθώς η υπάρχουσα αντιπολίτευση αποδεικνύεται παντελώς ανίκανη να αποτελέσει, έστω στοιχειωδώς, μία εναλλακτική πρόταση. Πρόκειται για ένα δομικό και μη αναστρέψιμο ιστορικό γεγονός, καθώς μεταβαίνουμε από τη δικαιωματιστική, «επιτρεπτική», εθνομηδενιστική, καταναλωτικού χαρακτήρα, μεταπολιτευτική περίοδο, ιδιαίτερα στα χρόνια 1990-2010, σε μια νέα ιστορική εποχή, εθνοκεντρική, παραγωγική, με άξονα τις ατομικές και συλλογικές υποχρεώσεις. Ως εκ τούτου, η δικαιωματιστική Αριστερά – τύπου Σύριζα, η γελοιογραφία Βαρουφάκη και το βαρδινογιάννειο απολειφάδι του ΚΙΝΑΛ– είναι ανίκανη να αποτελέσει μια αυθεντική αντιπολίτευση στη Νέα Δημοκρατία.
Η μόνη πιθανή αντιπολίτευση θα μπορούσε να είναι εθνοκεντρικού τύπου, να ασκεί κριτική από θέσεις πατριωτικές στα αναρίθμητα ελλείμματα της Νέας Δημοκρατίας και της κυβέρνησης Μητσοτάκη και να προτάσσει προγραμματικά το αίτημα της επιβίωσης-αναγέννησης του ελληνισμού ως το κεντρικό διακύβευμα της περιόδου. Δηλαδή, να αναδεικνύει ως κυρίαρχα τα αιτήματα της δημογραφικής ανάταξης, της ενδογενούς παραγωγής και της πολιτισμικής αναγέννησης, της αντιμετώπισης του μεταναστευτικού, του τουρκικού επεκτατισμού, της αναδόμησης του εκπαιδευτικού συστήματος όχι μόνο σε αξιοκρατική, αλλά και σε ελληνότροπη κατεύθυνση. Και σε όλα αυτά τα ζητήματα, οι «τρύπες» της Νέας Δημοκρατίας είναι διακριτές διά γυμνού οφθαλμού. Τρύπες που απορρέουν από μια ιδεολογία άκριτης αποδοχής της παγκοσμιοποίησης και αποτυπώνονται εμβληματικά στις επιλογές της για τον εορτασμό των 200 χρόνων από την Επανάσταση του 1821.
Κατά συνέπεια, μόνο μέσα από μια κριτική πατριωτικού χαρακτήρα θα μπορούσε να αμφισβητηθεί το σημερινό μονοπολικό πολιτικό σύστημα. Και η ίδια η πραγματικότητα συνηγορεί ως προς αυτό καθώς, τα τελευταία χρόνια, τα μόνα ζητήματα που απέσπασαν μια ευρεία λαϊκή συναίνεση υπήρξαν το Μακεδονικό, το μεταναστευτικό, η αντιμετώπιση του τουρκικού επεκτατισμού και η προβολή της αντιστασιακής παράδοσης του ελληνισμού με αφορμή το 1821.
Ένας πολιτικός πόλος που, εκκινώντας από το κεκτημένο της δημοκρατικής και πατριωτικής παράδοσης του ελληνισμού, θα επιχειρούσε τη σύνθεσή τους σε αυτό που αποκαλούμε δημοκρατικό πατριωτισμό.
Μία δια ζώσης συζήτηση με τον κο Δανέζη θα είχε λιγότερες δυσκολίες από αυτές που έχει μία διαδικτυακή συνέντευξη μαζί του. Συνήθως οι απαντήσεις του δημιουργούν νέες ερωτήσεις.
Έχει τον τρόπο να κλείνει όσο επιτρέπει στον εαυτό του όποια ζητήματα θεωρεί ο ίδιος πως θέλει να το κάνει. Είναι από τους λίγους επιστήμονες που λέει «δεν ξέρω» ή που αρνείται να απαντήσει όταν για κάτι δεν είναι σίγουρος.
Μία δύσκολη συζήτηση λοιπόν και για τους αναγνώστες, μιας και προϋποθέτει να συγκεντρωθεί κάποιος σε αυτό που διαβάζει, να θέλει να ψηλαφήσει, να ανιχνεύσει, να αφιερώσει χρόνο. Από αυτές τις 4 σελίδες μακάρι να δημιουργηθεί το ενδιαφέρον για «μαθητεία».
Στο site του κου Δανέζη υπάρχουν πολλά κείμενα, εργασίες, απόψεις που μοχθούν να μιλήσουν και να επικοινωνήσουν στον καθημερινό άνθρωπο που νιώθει πως κάτι δεν πάει καλά. Στο youtube επίσης μπορεί κανείς να δει διαλέξεις, συζητήσεις, συνεντεύξεις που θα τον βοηθήσουν να έρθει σε επαφή με τον ‘’καλό κύριο Δανέζη’’, τις ιδέες του, αλλά και το σύμπαν.
Καλή ανάγνωση
Έχετε αναφέρει πως ο επιστήμονας υπάρχει για να αλλάζει το υφιστάμενο και όχι για να το αναπαράγει. Θα θέλατε να μας μιλήσετε γι’ αυτήν την ιδέα;
Είναι μια πανάρχαια πρακτική, και όχι ιδέα, σε σχέση με την εξέλιξη ενός Πολιτισμού σε Επιστημονικό, Κοινωνικό και Θεολογικό επίπεδο.
Στο Σύμπαν, ο βασικός αιώνιος νόμος είναι η «Αλλαγή» και όχι η κλασική έννοια της «Στασιμότητας» την οποία ονομάζουμε «Σταθερότητα».
Για σκεφτείτε πού θα βρισκόμασταν, αν ο Αϊνστάιν δεν ανέτρεπε τον Νεύτωνα, ο Riemann τον Ευκλείδη. Πού θα βρισκόμασταν σήμερα αν τα οικονομικά και κοινωνικά συστήματα δεν άλλαζαν και παρέμεναν «σταθερά» τα ίδια από την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία μέχρι σήμερα.
Ας μην κάνουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε ότι η αλλαγή είναι ένα αναπόφευκτο γεγονός, άσχετα αν αυτό δεν «βολεύει» τα συμφέροντά μας.
Κάπου έχει αναφερθεί πως «για να ψηλώσει το χαμομήλι μισό πόντο χρειάζονται δύο μήνες». Πόσο βιαζόμαστε οι άνθρωποι σήμερα, σαν κοινωνία και σαν μεμονωμένα άτομα;
Στόχος της κοινωνίας μας, και τον στόχο αυτό τον έχουμε ενστερνιστεί όλοι εμείς σαν άτομα, είναι το άμεσο «Υλικό Κέρδος».
Δεν μας ενδιαφέρει πλέον πόσο χρόνο κάνει το χαμομηλάκι να μεγαλώσει, αλλά, πόσο θα «κοστίζει» το κιλό και το πόσο θα κερδίσουμε από την πώλησή του.
«Η επιστήμη έχει υπαχθεί ολοκληρωτικά στο υπάρχον σύστημα, άρα και τα παράγωγά της φέρουν την σφραγίδα του συστήματος. Δηλαδή απλά, δεν υπάρχει θέμα στο πως χειριζόμαστε ένα μαχαίρι – για καλό ή για κακό – αλλά στο ίδιο το μαχαίρι». Μπορείτε να μας εξηγήσετε αυτή σας τη θέση;
Ας μην κρυβόμαστε υποκριτικά πίσω από το δάχτυλό μας. Μέσα από τα προηγούμενα λόγια τα οποία αναφέρατε, διατύπωσα δημοσίως όσα λέμε με τις παρέες μας, σχεδόν όλοι, παντού όπου βρεθούμε.
Ο καθηγητής Θεοφάνης Τάσης, στο πρώτο βίντεο εκφράζει με κυνικό τρόπο την νεοταξική επιδίωξη, για τεχνητή "μετάλλαξη" του ανθρώπινου είδους, σε ένα αναβαθμισμένο μοντέλο που θα απουσιάζει η ελευθερία βουλήσεως, το αυτεξούσιο και η ικανότητα αυτοεξέλιξης. Στο δεύτερο βίντεο, μας αναπτύσσει σε βάθος την τάση του Μετανθρωπισμού, όπως εκφράζεται στην θεωρία του Υπερανθρωπισμού.
Εις ανάμνησιν της Δέσποινας, ένα κομμάτι από ανάρτησή της σχετικό με τα αιώνια ερωτήματα!
Sign of the Times, αγαπημένο της τραγούδι.
Η ζωή έχει ομορφιά πολλή. Αλλά και δυσκολίες και διαψεύσεις και πόνο. Όλα αντέχονται. Για όλα βρίσκουμε κάποιες απαντήσεις. Είναι όμως και ένα θέμα που μας δυσκολεύει. Το τέλος του βίου. Το παραμερίζουμε, το αποδεχόμαστε, συνθηκολογούμε, μαθαίνουμε να ζούμε μ' αυτό. Η συμφιλίωση είναι, να πούμε όταν θα έρθει η στιγμή, "μια ζωή έζησα, μια ζωή χάρηκα". Και είναι αλήθεια αυτό. Μια ολόκληρη ζωή, ένας πλήρης κύκλος. Πολλοί άνθρωποι ζουν συμφιλιωμένοι. Κι άλλοι φοβούνται τον θάνατο.
Τι δηλαδή; Την ανυπαρξία. Ποιος μπορεί να ισχυριστεί οτι είναι προτιμότερη από την ύπαρξη η ανυπαρξία;
Έτσι, από τα αρχαιότατα χρόνια ο άνθρωπος, δεν ξέρω πώς ξεκίνησε, δημιούργησε την πεποίθηση οτι υπάρχει μετά θάνατον ζωή. Ήταν παρηγορητικοί οι λόγοι; Ήταν φαντασία; Ή στηρίζονταν κάπου οι πεποιθήσεις αυτές;
Ήρθε όμως ο Φρόιντ στα γηρατειά του και είπε υπάρχει μία αρχή, ένας νόμος μέσα στη φύση, που αυτός είναι ο αρχετυπικός. Ο πρωταρχικός, ο πιο ισχυρός. Πιο ισχυρός και από τη γέννηση δηλαδή, από τη δημιουργία, από το είναι, από τον έρωτα. Ποιος είναι αυτός ο νόμος;
Είναι λέει η τόντεστριμπ, η ορμή προς τον θάνατο. Ορμή προς θάνατον. Το ρεύμα του θανάτου. Είναι αυτό που σπανιότερα στρέφεται προς τα μέσα και μας τραβάει στον βυθό, στην αυτοεγκατάλειψη, την κατάθλιψη, την σκέψη της αυτοκτονίας. Κι όταν, κι αυτό είναι το σύνηθες, στρέφεται προς τα έξω, τότε γίνεται αυτό το φαινόμενο που το λέμε (η αγκρισιβιτέτ), **η επιθετικότητα**.
Και ορμή για ζωή από την άλλη. Είναι οι δύο πόλοι του γίγνεσθαι. Είναι η φιλότης και το νείκος.
Έτσι λειτουργεί ο κόσμος μας, ο ορατός κόσμος των θνητών. Η ζωή είναι θνητή και ο θάνατος αθάνατος.
Υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο; Και βέβαια υπάρχει. Όμως αυτό είναι υποκειμενική μου γνώση.
«Γιατί ελπίζω να πεθάνω στα 75» είναι ο τίτλος άρθρου τουΔρ. EzekielEmanuelστηνAtlanticτο 2014, στο οποίο υποστηρίζει την «ποιότητα» έναντι της «ποσότητας» της ζωής. Ο Μπάιντεν ανακοίνωσε τη δημιουργία μιας ειδικής «Δύναμης Κρούσης» για τον κορωνοϊό επιλέγοντας τονEmanuelως ένα από τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου. (Το ειρωνικό είναι που οEmanuelεπιλέχθηκε γι’ αυτό από έναν άνδρα που έχει ξεπεράσει τα 75!). ΟEmanuelείναι πρόεδρος του Τμήματος Ιατρικής Ηθικής και Πολιτικής Υγείας στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνιας.
Αναρωτιέται κανείς λοιπόν με ποιον τρόπο ο Emanuelθα συμβάλει στη διαμόρφωση της εθνικής αντίδρασης σε μια πανδημία που επηρεάζει δυσανάλογα τους ηλικιωμένους και τους ευάλωτους. Άραγε η συνεισφορά τους θα σταθμίζεται σε σχέση την κατανάλωση πόρων (μια ερώτηση που γίνεται ιδιαίτερα πιεστική σχετικά με τη διανομή ενός εμβολίου);
Το COVID-19 έχει χτυπήσει σκληρά τους ηλικιωμένους, με τα άτομα ηλικίας 75-84, σύμφωνα με τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων να έχουν τον κίνδυνο θανάτου από COVID-19 ως 220 φορές υψηλότερα από ό, τι τα άτομα ηλικίας 18-29 ετών (για άτομα ηλικίας 50-64 ετών είναι 30 φορές υψηλότερο). Το να συγκροτείται μια ομάδα για την αντιμετώπιση μιας πανδημίας, η οποία βλάπτει ιδιαίτερα τους ηλικιωμένους και εκείνους που είναι πιο ευάλωτοι από αναπηρίες και διάφορα προβλήματα υγείας, ένα άτομο όπως ο Emanuel είναι μια ανησυχητική επιλογή.
Χορτοφάγοι μαχητές για τα δικαιώματα των ζώων ή οικο-τρομοκράτες βάνδαλοι που σπάνε και καίνε στο όνομα της αναρχικής «πράσινης βίας»; Τι είναι αυτοί οι αντισπισιστές, μέλη του διεθνούς Μετώπου για την Απελευθέρωση των Ζώων (ALF), παράνομης οργάνωσης που θεωρείται κάτι σαν «Διεθνής της φιλοζωικής τρομοκρατίας»;
Χορτοφάγοι μαχητές για τα δικαιώματα των ζώων ή οικο-τρομοκράτες βάνδαλοι που σπάνε και καίνε στο όνομα της αναρχικής «πράσινης βίας»; Τι είναι αυτοί οι αντισπισιστές, μέλη του διεθνούς Μετώπου για την Απελευθέρωση των Ζώων (ALF), παράνομης οργάνωσης που θεωρείται κάτι σαν «Διεθνής της φιλοζωικής τρομοκρατίας»;
Στην Ελλάδα πολλοί τους άκουσαν για πρώτη φορά μετά την πρόσφατη επίθεση σε κρεοπωλείο στα Εξάρχεια. Αλλά το ALF έχει καταχωρηθεί επίσημα, από τον Ιανουάριο του 2005, στις μεγαλύτερες «τρομοκρατικές απειλές κατά των ΗΠΑ». Στη Βρετανία τα μέλη του έχουν χαρακτηριστεί «η πιο δυναμική τρομοκρατική οργάνωση» – από τις βρετανικές φυλακές έχουν περάσει εκατοντάδες ακτιβιστές του, που αποτελούσαν κάποτε τη δεύτερη πολυπληθέστερη οµάδα πολιτικών κρατουµένων, µετά τον IRA.
Ο αντισπισισμός – ή αλλιώς το κίνημα ενάντια στις διακρίσεις των ειδών – μετράει δεκαετίες βίαιης δράσης, με χιλιάδες μέλη πρόθυμα να περάσουν στην παρανομία για τον αγώνα του. Είναι απόρροια της θεωρίας του σπισισμού (από το speciesism, στα αγγλικά species=είδος), όρου που εφευρέθηκε από τον βρετανό ψυχολόγο Ρίτσαρντ Ράιντερ το 1970, προκειμένου να περιγράψει την παραβίαση των δικαιωμάτων των ζώων από τα επιστημονικά πειράματα που γίνονται με πειραματόζωα συνδέοντάς τα με τον ρατσισμό.
Βάση της θεωρίας είναι ότι δεν πρέπει να διακρίνουμε τους ανθρώπους ως ανώτερους από τα υπόλοιπα είδη των ζώων στον τρόπο με τον οποίον τα μεταχειριζόμαστε.
«Υπάρχει υπόνοια ότι έχετε επηρεαστεί», είπε ο συνήγορος του χρυσαυγίτη ευρωβουλευτή Γιάννη Λαγού, Κωνσταντίνος Πλεύρης
Την εξαίρεση όλου του Δικαστηρίου πλην της προέδρου ζήτησε ο συνήγορος του χρυσαυγίτη ευρωβουλευτής Γιάννη Λαγού. «Ερχόμενος στην αίθουσα σχημάτισα την εντύπωση ότι εισέρχομαι σε Δικαστήριο της Γαλλικής Επαναστάσεως, όπου υπήρχαν πλήθη.
Ελπίζω να εγγυηθείτε τη σωματική μου ακεραιότητα. Και συνέχισε: «Η Ευρωπαϊκή σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου ορίζει ότι ο κατηγορούμενος τεκμαίρεται αθώος μέχρι να καταδικασθεί. Τα ΜΜΕ δεν επιτρέπεται να προεξοφλούν το αποτέλεσμα της δίκης. Όλα αυτά που αποτελούν νόμο του κράτους έχουν παραβιαστεί με την ανοχή του δικαστηρίου σας. Υπάρχει επηρεασμός του δικαστηρίου σας. Εγινε από την Πρόεδρο της Δημοκρατίας, όλες τις εφημερίδες τα ΜΜΕ και τα πολιτικά κόμματα. Αυτός ο επηρεασμός για μας μας δημιουργεί την εντύπωση ότι διακυβεύεται η ανεξαρτησία του δικαστηρίου σας. Τόσοι παράγοντες προσπαθούν να σας επηρεάσουν. Ελπίζω να μην επηρεαστήκατε. Απλή υπόνοια ότι έχετε επηρεαστεί αρκεί για να καταθέσουμε την αίτηση εξαίρεσης. Μέσα στη Βουλή αναρτήθηκαν πίνακες που έλεγαν ότι «δεν είναι αθώοι». Η Ένωση Δικαστών και εισαγγελέων δήλωσε ικανοποιημένη για τη δίκη. Η δίκη αυτή είναι ποινική αλλά με την ανοχή σας μεταβλήθηκε σε πολιτική δίκη. Και αυτή η ανοχή σας μας δίνει την υπόνοια ότι πρόκειται περί επιδοκιμασίας. Όλες οι εφημερίδες σας επαινούν. Γράφανε ότι είστε η καλή και αδέκαστη δικαστής, αυτό δεν το αμφισβητούμε, αλλά υπάρχουν άλλοι δικαστές ανίκανοι. Ταυτόχρονα οι ίδιες εφημερίδες στρέφονται κατά της εισαγγελέως επειδή δεν συμφώνησε με την άποψη του μιντιακού κατεστημένου. Γράφουν σε ποια κελιά θα πάνε. Προεξόφλησαν ότι δεν θα έχουν αναστολή. Πρόκειται για παραβίαση της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του νόμου, κλπ. Δεν είδατε τις παρανομίες, δεν κάνατε μια δήλωση. Το δικαστήριο είναι ποινικό όχι πολιτικό. Δεν δικάζεται ούτε ο φασισμός ούτε ο ναζισμός, δεν είναι ποινικές πράξεις. Αλλά δεν υπάρχει νόμος που να τα απαγορεύει. Καλύτερα να τους εκτελούσατε. Καμία σχέση με τη Νυρεμβέργη που λένε. Εδώ δεν δικάζονται άνθρωποι για πόλεμο. Εδώ δικάζονται άνθρωποι που παρανόμησαν. Η πρόταση της εισαγγελέως έχει βαρύτητα γιατί η εισαγγελέας εκπροσωπεί τα συμφέροντα του Δημοσίου. Το Δικαστήριο εξυπηρετεί την ιδέα της Δικαιοσύνης», είπε ο κ. Πλεύρης.
Η ομοφυλοφιλία είναι μια σεξουαλική τάση του ανθρώπου, η οποία αντίκειται μεν στην κατά φύσιν αποστολή της συνουσίας (αναπαραγωγή), εξυπηρετεί δε την ηδονιστική πλευρά της.
Ασφαλώς είναι μια απόκλιση της φύσης και τα ποσοστά της ομοφυλοφιλικής συμπεριφοράς στον άνθρωπο, είναι πολύ μικρά (περίπου στο 4-5% επί του συνόλου).
Ο ορισμός του φυσιολογικού ωστόσο, δεν έχει να κάνει μόνο με την ποσόστωση, αλλά κυρίως με την εξυπηρέτηση των φυσικών σκοπών. Δηλαδή κάθε είδος έχει ως φυσικό σκοπό την επιβίωση, η οποία διασφαλίζεται πρωτίστως με την αναπαραγωγή. Η φύση ορίζει ότι στον άνθρωπο συμβαίνει μέσω της συνουσίας μεταξύ άνδρα και γυναίκας. Οι ορμόνες ρυθμίζουν τις ορμές και τις επιθυμίες, ώστε η συνουσία να επιτύχει τον στόχο της αναπαραγωγής και ως κίνητρο για αυτήν, είναι η ηδονή.
Σκοπός της ηδονής είναι η αναπαραγωγή, όπως τα ωραία αρώματα και χρώματα στα άνθη, στοχεύουν στο ίδιο αποτέλεσμα.
Ο άνθρωπος ωστόσο, μπορεί να απομονώνει την ηδονή από τον σκοπό της και να την επιδιώκει ανεξάρτητα. Ο ηδονισμός, πολλές φορές αποτελεί αυτοσκοπό του ανθρώπου. Υπάρχουν ελάχιστα παραδείγματα στην φύση, που και άλλα είδη επιδεικνύουν παρόμοια συμπεριφορά.
Η κοινωνία απέναντι στην ομοφυλοφιλία
Οι κοινωνίες ωστόσο, ποτέ δεν αποδέχονταν την ομοφυλοφιλική συμπεριφορά, αμυνόμενες στην στρέβλωση της φύσης, η οποία απειλεί την επιβίωση της κοινότητας με το απλό σκεπτικό πως "αν την επιτρέψουμε και γενικευτεί ανεξέλεγκτα, θα εκλείψουμε ως γένος".
Έτσι οι ομοφυλόφιλοι υπήρξαν διωκόμενοι σε όλες τις κοινωνίες, ακόμη και στην δημοκρατική Αθήνα της αρχαιότητας.
Η ομοφυλοφιλία αν και αφύσικη συμπεριφορά, σπάνια αποτελεί συνειδητή επιλογή ενός ανθρώπου.
Η επιστήμη συμπεραίνει πως τα αίτια ανάγονται σε γονιδιακές, ορμονικές και κοινωνικές επιδράσεις.
Αφγανοί βιαστές η πλειοψηφία των δήθεν προσφύγων στην Μόρια. Η αντικατάσταση πληθυσμού συμβαίνει σε καιρό ειρήνης, χωρίς καμία χρήση βίας. «Οι παράνομοι μετανάστες της Μόρια είναι κυρίως Αφγανοί νέοι άνδρες εκ των οποίων αρκετοί δεν...
Αφγανοί βιαστές η πλειοψηφία των δήθεν προσφύγων στην Μόρια.
Η αντικατάσταση πληθυσμού συμβαίνει σε καιρό ειρήνης, χωρίς καμία χρήση βίας.
«Οι παράνομοι μετανάστες της Μόρια είναι κυρίως Αφγανοί νέοι άνδρες εκ των οποίων αρκετοί δεν διστάζουν να βιάσουν παιδιά, γυναίκες αλλά και άνδρες με συχνότητα ένα περιστατικό την εβδομάδα. Τα θύματα είναι κατά 50% αγόρια και κορίτσια κάτω των 18 ετών, εκ των οποίων αρκετά κάτω των πέντε ετών. Ολοι οι δράστες έχουν υποβάλλει αίτηση ασύλου και επιδοτούνται με προπληρωμένη κάρτα με τόσα χρήματα, όσα δεν κερδίζουν μηνιαίως οι νόμιμοι Έλληνες πολίτες και δεν προβλέπεται να φύγουν ποτέ από την χώρα μας, παρά μόνο εάν ο λαός πάρει την κατάσταση στα χέρια του.» Αυτά δήλωσε ο ιατρός Ντεκλάν Μπαρύ (Declan Barry), των Γιατρών Χωρίς Σύνορα στο περιοδικό Newsweek κι όχι κανένας Ελληνας φασίστας ή ξενοφοβικός.
Σχετικά με το μέγιστο πρόβλημα της μουσουλμανικής λαθρομετανάστευσης που κυριολεκτικά πνίγει την χώρα επί χρόνια, ακούμε διαρκώς από κυβερνώντες, πολιτικά κόμματα και παράγοντες των τοπικών κοινωνιών να επαναλαμβάνονται μέχρι αηδίας τα ίδια χοντροκομμένα παραμύθια που δεν αντέχουν σε καμία λογική επεξεργασία και απευθύνονται σε αφελείς ή ανίδεους.
Παραμύθι Νο 1> «Η αιτία της μαζικής λαθρομετανάστευσης είναι ο πόλεμος που αναγκάζει τους ανθρώπους να φεύγουν από τις πατρίδες τους επειδή κινδυνεύει η ζωή τους».
Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία που τηρούν οι ελληνικές αρχές, η πλειονότητα των λαθρομεταναστών που έρχονται στην χώρα μας είναι Αφγανοί. Το Αφγανιστάν όμως βίωσε τον χειρότερο πόλεμο κατά το διάστημα 1979-88, όταν ο σοβιετικός στρατός είχε εισβάλει και κυριεύσει την χώρα και προέβαινε σε τρομακτικά αντίποινα σε βάρος αμάχων για τον ανταρτοπόλεμο που του έκαναν οι μουτζαχεντίν. Παραδόξως όμως δεν υπήρξε τότε κανένα κύμα Αφγανών προσφύγων προς την Ευρώπη!
Οταν πάλι μαινόταν ο πόλεμος Ιράν-Ιράκ την δεκαετία του 1980 ο οποίος ήταν ιδιαίτερα βάρβαρος και στοίχισε την ζωή σε περίπου 1,5 εκατομμύριο ανθρώπους, πάλι δεν υπήρξε κανένα κύμα Ιρανών και Ιρακινών προσφύγων προς την Δύση! Αλλά και όταν έγινε η διαβόητη γενοκτονία των Τούτσι από τους Χούτου στην Ρουάντα στα μέσα της δεκαετίας του 1990 με 1 εκατομμύριο θύματα και μισό εκατομμύριο βιασμούς, ούτε τότε πλημμύρισε η Ευρώπη από πρόσφυγες. Επομένως το λογικό συμπέρασμα που βγάζει κανείς είναι πως ΔΕΝ είναι ο πόλεμος η βασική αιτία του φαινομένου που παρατηρούμε σήμερα.
Ποια όμως είναι τότε η ειδοποιός διαφορά του σήμερα με τις προηγούμενες δεκαετίες; Ποια είναι η πραγματική αιτία της μαζικής μετακίνησης εξαθλιωμένων πληθυσμών προς την Ευρώπη, αν όχι ο πόλεμος; Η πραγματική αιτία είναι μία: το smartphone. Από την στιγμή που και ο πιο πάμφτωχος κάτοικος της υποσαχάριας Αφρικής ή των οροσειρών του Πακιστάν, ή των λασπότοπων του Μπαγκλαντές απέκτησε πρόσβαση σε smartphone και είδε πώς ζει ο κόσμος στην ευημερούσα Ευρώπη, πώς διασκεδάζει, πώς απολαμβάνει ελευθερίες και δικαιώματα, ήταν αδύνατον πλέον να τον κρατήσει οτιδήποτε στον τόπο του.
Επομένως έχουμε να κάνουμε με σαφή ροή λαθρομεταναστών οι οποίοι χρησιμοποιούν την ιδιότητα του πρόσφυγα ως άλλοθι και ως φθηνή δικαιολογία για να εκμεταλλευτούν τα κενά του ευρωπαϊκού νομικού συστήματος και να μπορέσουν να φθάσουν στις χώρες που έχουν δει στο smartphone για να ζήσουν κι αυτοί όπως ζουν εκείνοι τους οποίους βλέπουν στα smartphones.
Γι’ αυτό οι δημοσιογράφοι λένε συχνά με έκπληξη ότι οι λαθρομετανάστες είναι πολλές φορές ρακένδυτοι και ταλαιπωρημένοι, αλλά έχουν πάντα πανάκριβο smartphone τελευταίας τεχνολογίας στο χέρι τους – αυτό συμβαίνει διότι πολύ απλά το smartphone είναι η κινητήρια δύναμη πίσω από τη νέα μεγάλη μετανάστευση των πληθυσμών και όχι ο φόβος του πολέμου. Και είναι και κάτι ακόμα. Το ιερό καθήκον που έχουν προς τον Αλλάχ, δηλαδή προς τον Ιμάμη, ο οποίος τους προστάζει να είναι έτοιμοι για δράση όταν θα έρθει η κατάλληλη ώρα και δοθεί το σήμα.
Γράφει ο Λύκιος. Ως γνωστόν, οι αρχαίοι Έλληνες αναζητούσαν το ιδανικό πολίτευμα, που θα εξασφάλιζε την δικαιότερη, αρμονικότερη και ειρηνικότερη κοινωνία. Οι μεγαλύτεροι φιλόσοφοι περιέγραψαν το ιδανικό πολίτευμα, όπως θα έπρεπε να αποτελεί στόχο κάθε κοινωνίας διαχρονικά. Ωστόσο, οι ανθρώπινες κοινωνίες πάσχουν από τα εγγενή τους ελαττώματα, τα οποία οφείλονται στην ανθρώπινη φύση. Η ιδιοτέλεια, το μίσος, η ζηλοφθονία, η φιλοδοξία, η αρχομανία και άλλα ανθρώπινα ελαττώματα, δεν επιτρέπουν σε καμία κοινωνία να τα υπερβεί συλλογικά και να πραγματώσει την «ιδανική πολιτεία». Ασφαλώς οι φιλόσοφοι γνωρίζοντας το ανέφικτο της θεωρίας, επέμειναν να διαδίδουν την ιδανική ιδέα, ώστε να αποτελεί διαχρονικό Φάρο και να πορεύονται οι κοινωνίες, στον ορθό δρόμο. Η επινόηση της δημοκρατίας, υπήρξε η πλέον εφαρμόσιμη εκδοχή της ιδανικής πολιτείας, που καταφέρνει να ισορροπεί μεταξύ δικαίου (ιδεατό) και ιδιοτέλειας (πρακτέο).
Κανένα πολίτευμα δεν είναι δίκαιο και ωφέλιμο για μια κοινωνία, αν οι ασκούντες την εξουσία διακατέχονται από ιδιοτέλεια και ηθικό-αξιακό έλλειμμα. Για να προκύψουν όμως άνθρωποι που θα ασκούν συνετή, δίκαιη και ωφέλιμη εξουσία, θα πρέπει να προέρχονται από μια κοινωνία που να τους έχει γαλουχήσει με αυτές τις αξίες. Στην αρχαιότητα, υπήρξαν οι κοινωνίες που γαλούχησαν ολόκληρες γενιές, με τις ηθικές αξίες που η δημοκρατία μπόρεσε να αξιοποιήσει και να επιτύχει μια αρκετά δίκαιη (συγκριτικά με την εποχή της) πολιτεία, ενώ αποτέλεσε το καλύτερο πολιτικό σύστημα όλων των εποχών, για το μέλλον της ανθρωπότητας.
Δυστυχώς η σύγχρονη ελληνική κοινωνία, επωμιζόμενη τα μεγάλα βάρη του ιστορικού της παρελθόντος (ρωμαϊκή και οθωμανική περίοδος), απώλεσε τις ηθικές αξίες που κάποτε την ανέδειξαν ως κορωνίδα του παγκόσμιου πολιτισμού και δεν μπορεί πλέον να ανακτήσει τα παλιά της μεγαλεία.
Στην σκιά του παρελθόντος της, η σύγχρονη Ελλάδα δυσφημεί τα όσα οι προπάτορες μεγαλούργησαν και στρεβλώνει, απαξιώνει και ακυρώνει τον μεγαλύτερο πολιτισμό που καταγράφηκε στην ανθρώπινη ιστορία.
Σήμερα, η εικόνα της ελληνικής πολιτείας είναι μια υποκριτική και ψευδεπίγραφη δημοκρατία, η οποία απέχει μακράν της δημοκρατικής ιδέας στην πράξη. Ενώ δηλαδή θεωρητικά φαίνεται να τηρούνται οι αρχές του δημοκρατικού πολιτεύματος, στην εφαρμογή τους, καταστρατηγούνται μία προς μία, όλες οι αρχές που το διέπουν.
Λίγο αφότου το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ (WorldEconomicForumή WEF) εισήγαγε την πρωτοβουλία του με τον τίτλο «GreatReset» («Μεγάλη Επαναφορά» ή «Μεγάλη Επανεκκίνηση»), ακολούθησε ένα νέο βιβλίο με τίτλο «Covid-19: TheGreatReset», το οποίο συντάχθηκε από τα ανώτερα στελέχη KlausSchwabκαι ThierryMalleret.
Όπως αναφέρθηκε σε προηγούμενο άρθρο μου, υπάρχουν 5 βασικές αρχές για το “GreatReset” - οικονομικές, κοινωνικές, γεωπολιτικές, περιβαλλοντικές και τεχνολογικές - τις οποίες καλύπτει λεπτομερώς το βιβλίο. Αλλά θέλω να επικεντρωθώ σε μεγάλο βαθμό στο συμπέρασμα, καθώς εκεί φαίνονται σαφέστερα τα κίνητρα και η λογική των συγγραφέων για την υπεράσπιση της «Μεγάλης Επανεκκίνησης», μετά τον Covid-19.
Οι Schwab και Malleret χαρακτηρίζουν τη μελλοντική κατεύθυνση του κόσμου ως «ThePostPandemicEra», («Η Μετά Πανδημίας Εποχή») μια φράση που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Αντί να προσδιορίσουν πιο συγκεκριμένα την φράση αυτή, οι συγγραφείς επιλέγουν αντ’ αυτού να ρωτούν εάν αυτή η «νέα εποχή» θα σηματοδοτηθεί από περισσότερο ή λιγότερο συνεργασία μεταξύ των εθνών. Θα επιδείξουν οι χώρες εσωστρέφεια με αποτέλεσμα την ανάπτυξη του εθνικισμού και του προστατευτισμού, ή θα θυσιάσουν τα δικά τους συμφέροντα για μια μεγαλύτερη αλληλεξάρτηση; ...
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ
Ένα πράγμα που οι συγγραφείς γράφουν από μια θέση σαφήνειας είναι ότι ποτέ δεν μπορεί ο κόσμος να επιστρέψει στο φυσιολογικό. Ή ακόμα καλύτερα, δεν θα αφεθούν να επιστρέψει στο φυσιολογικό. Η άποψή τους είναι ότι πριν από την εμφάνιση του Covid-19, επικράτησε μια «ψευδαίσθηση κανονικότητας». Η κατάσταση τώρα είναι ότι ο ιός «σηματοδοτεί ένα θεμελιώδες σημείο καμπής στην παγκόσμια πορεία μας». Σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα «μεγέθυνε τα ρήγματα που πλήττουν τις οικονομίες και τις κοινωνίες μας».
Λες και δεν ήταν ήδη προφανές, οι συγγραφείς σπεύδουν να επιβεβαιώνουν στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου τους ότι το πρόγραμμα «Αειφόρου Ανάπτυξης» (“SustainableDevelopment”) της Ατζέντας 2030 του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών είναι συνυφασμένο με το “GreatReset”. Αυτό είναι προφανές κατά τη μελέτη της μονάδας Στρατηγικής Νοημοσύνης του WEF. Η αειφόρος ανάπτυξη και η μεγάλη επαναφορά συμβαδίζουν.
Για να εφαρμοστεί επιτυχώς η Agenda 2030, οι Schwab και Malleret προσφέρουν μια εναλλακτική λύση για το ενδεχόμενο να μην μπορέσουν να συνεργαστούν οι χώρες. Όπως μπορείτε να περιμένετε, περιστρέφεται γύρω από τη "συνεργασία" και τη "κοινή δράση". Στα μάτια τους, χωρίς αυτά δεν μπορεί να σημειωθεί καμία πρόοδος. Ο Covid-19 προσφέρει την ευκαιρία να «ενσωματώσει μεγαλύτερη κοινωνική ισότητα και βιωσιμότητα στην ανάκαμψη». Και, ουσιαστικά, αυτό «θα επιταχύνει και όχι θα καθυστερήσει την πρόοδο προς τους στόχους της Αειφόρου Ανάπτυξης του 2030».
Αλλά δεν τελειώνει απλώς με την πλήρη εφαρμογή της Ατζέντας 2030. Οι Schwab και Malleret θέλουν να προχωρήσουν περαιτέρω. Ο στόχος τους είναι ότι η ανοιχτή έκθεση των αδυναμιών στις υπάρχουσες παγκόσμιες δομές «μπορεί να μας αναγκάσει να δράσουμε γρηγορότερα αντικαθιστώντας αποτυχημένους θεσμούς, διαδικασίες και κανόνες με νέους που ταιριάζουν καλύτερα στις τρέχουσες και μελλοντικές ανάγκες».
Ενώ ο αντίλαλος των διεθνών αντιπαραθέσεων δεν έχει υποχωρήσει ακόμη από την απόφαση της Άγκυρας να μετατρέψει την πρώην χριστιανική βασιλική, ένα σύμβολο της Κωνσταντινούπολης, από μουσείο σε τζαμί, οι τουρκικοί ισλαμιστικοί κύκλοι ανεβάζουν τους τόνους.Ξεκίνησαν μια εκστρατεία για να ζητήσουν από τον Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να αποκαταστήσει επίσης το Χαλιφάτο, έναν άλλο θεσμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που καταργήθηκε από τον ιδρυτή της σύγχρονης Τουρκίας, Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ.
Εν τω μεταξύ, η μαζική εισροή μουσουλμάνων πιστών στην Αγία Σοφία δεν σταματά, μετά την έναρξη της προσευχής την περασμένη Παρασκευή μετά τη μετατροπή από το μουσείο σε τζαμί της πρώην χριστιανικής βασιλικής.
Για χιλιετίες, ο όχλος στοχεύει τις εικόνες των κοινωνιών με ποικίλους στόχους και με ποικίλους σκοπούς. Οι στόχοι κυμαίνονταν από κυβερνήτες έως κληρικούς, από τυράννους έως αβοήθητους, και από ένοχους έως αθώους και τα αποτελέσματα κυμαίνονταν από τη νίκη έως την ήττα ανάλογα με τη δύναμη και τη θέληση της κοινωνίας. Η υπόσχεση της αιματοχυσίας που ακολουθεί, ωστόσο, είναι ιστορική βεβαιότητα. Τα σύμβολα ενός λαού δεν ικανοποιούν ποτέ: Οι ίδιοι οι άνθρωποι πρέπει πάντα να είναι οι επόμενοι. Το 1790, όχλοι λεηλάτησαν την πολύτιμη Παναγία των Παρισίων. Για τους επαναστάτες, ο καθεδρικός ναός συμβόλιζε ό, τι ήταν λάθος με την ιστορία και την κοινωνία της Γαλλίας - μια ιστορία βασιλιάδων, παράδοσης και θρησκείας, και μια κοινωνία που περιβάλλεται από βασιλική αδικία και συστημική ανισότητα. Κατά τα επόμενα τρία χρόνια, τα πλούτη και τα αντικείμενα της εκκλησίας του 12ου αιώνα αφαιρέθηκαν, κλέφτηκαν και καταστράφηκαν, τα απομεινάρια τους κρύφτηκαν από τους πιστούς και πουλήθηκαν από τους άπιστους. Τα αγάλματα της Παναγίας αφαιρέθηκαν και αγάλματα στη "Θεά της Ελευθερίας" πήραν τη θέση τους σε βεβηλωμένους βωμούς.
Στο κοντινό Sainte-Chapelle, τα αγάλματα των 12 αποστόλων βανδαλίστηκαν, αποκεφαλίστηκαν και θάφτηκαν - τα μισά τόσο άσχημα που εξακολουθούν να υφίστανται προσπάθειες αποκατάστασης. Ενώ η καταστροφή της θρησκευτικής τέχνης εξελισσόταν, οι ιερείς που δεν ορκίζονταν πίστη στη νέα τάξη και εκείνοι που τους βοηθούσαν καταδικάστηκαν σε θάνατο.
Πίσω στον καθεδρικό ναό, η επαναστατική κυβέρνηση μπέρδεψε τα 28 αγάλματα των βασιλιάδων του αρχαίου Ιούδα για Γάλλους βασιλιάδες (πλούσιοι γέροι και όλα αυτά), σύροντάς τους στη δημόσια πλατεία για αποκεφαλισμό. Τα θαμμένα κεφάλια τους δεν ανακαλύφθηκαν ξανά για σχεδόν 200 χρόνια. Στην πλατεία Place de Louis XV, το μεγάλο άγαλμα γκρεμίστηκε και η πλατεία μετονομάστηκε σε Place de la Revolution. Υψώθηκε μια γκιλοτίνα, και ο «απελευθερωμένος» χώρος θα έβλεπε την εκτέλεση περισσότερων από 1.200 κρατουμένων, από τον βασιλιά Λουδοβίκιο XVI και τη σύζυγό του μέχρι τον ίδιο τον αρχηγό των εκτελέσεων, τον Ροβεσπιέρο. 1700 χρόνια πριν, ο Πλίνιος ο Νεότερος περιέγραψε πως τα χρυσά αγάλματα του Αυτοκράτορα Δομιτιανού «με βία ρίχτηκαν κάτω και έγιναν θυσία για τη χαρά του κοινού» εν μέσω της ανατροπής και της δολοφονίας του. Ήταν σπορ και χόμπι να ταπεινώνεις αυτά τα ανυψωμένα κεφάλια [αγάλματα], να τα κάνεις να προσκυνήσουν και να φιλούν το έδαφος, να τα χτυπάς με σφυριά, να τα χτυπάς με τσεκούρια, σαν να περιμένεις να πατώσουν και να πονέσουν. Όλοι επιδίδονταν με πάθος γιατί πίστευαν ότι αποτελεί μεγαλειώδη εκδίκηση να βλέπεις τα σπασμένα άκρα τους, τις αποσπασμένες αρθρώσεις τους, και τελικά τις απαίσιες και φρικτές εικόνες τους να ρίχνονται στις φλόγες για να λιώσουν.