
Το 1790, όχλοι λεηλάτησαν την πολύτιμη Παναγία των Παρισίων. Για τους επαναστάτες, ο καθεδρικός ναός συμβόλιζε ό, τι ήταν λάθος με την ιστορία και την κοινωνία της Γαλλίας - μια ιστορία βασιλιάδων, παράδοσης και θρησκείας, και μια κοινωνία που περιβάλλεται από βασιλική αδικία και συστημική ανισότητα.
Κατά τα επόμενα τρία χρόνια, τα πλούτη και τα αντικείμενα της εκκλησίας του 12ου αιώνα αφαιρέθηκαν, κλέφτηκαν και καταστράφηκαν, τα απομεινάρια τους κρύφτηκαν από τους πιστούς και πουλήθηκαν από τους άπιστους. Τα αγάλματα της Παναγίας αφαιρέθηκαν και αγάλματα στη "Θεά της Ελευθερίας" πήραν τη θέση τους σε βεβηλωμένους βωμούς.
Στο κοντινό Sainte-Chapelle, τα αγάλματα των 12 αποστόλων βανδαλίστηκαν, αποκεφαλίστηκαν και θάφτηκαν - τα μισά τόσο άσχημα που εξακολουθούν να υφίστανται προσπάθειες αποκατάστασης. Ενώ η καταστροφή της θρησκευτικής τέχνης εξελισσόταν, οι ιερείς που δεν ορκίζονταν πίστη στη νέα τάξη και εκείνοι που τους βοηθούσαν καταδικάστηκαν σε θάνατο.
Πίσω στον καθεδρικό ναό, η επαναστατική κυβέρνηση μπέρδεψε τα 28 αγάλματα των βασιλιάδων του αρχαίου Ιούδα για Γάλλους βασιλιάδες (πλούσιοι γέροι και όλα αυτά), σύροντάς τους στη δημόσια πλατεία για αποκεφαλισμό. Τα θαμμένα κεφάλια τους δεν ανακαλύφθηκαν ξανά για σχεδόν 200 χρόνια.
Στην πλατεία Place de Louis XV, το μεγάλο άγαλμα γκρεμίστηκε και η πλατεία μετονομάστηκε σε Place de la Revolution. Υψώθηκε μια γκιλοτίνα, και ο «απελευθερωμένος» χώρος θα έβλεπε την εκτέλεση περισσότερων από 1.200 κρατουμένων, από τον βασιλιά Λουδοβίκιο XVI και τη σύζυγό του μέχρι τον ίδιο τον αρχηγό των εκτελέσεων, τον Ροβεσπιέρο.
1700 χρόνια πριν, ο Πλίνιος ο Νεότερος περιέγραψε πως τα χρυσά αγάλματα του Αυτοκράτορα Δομιτιανού «με βία ρίχτηκαν κάτω και έγιναν θυσία για τη χαρά του κοινού» εν μέσω της ανατροπής και της δολοφονίας του.
Ήταν σπορ και χόμπι να ταπεινώνεις αυτά τα ανυψωμένα κεφάλια [αγάλματα], να τα κάνεις να προσκυνήσουν και να φιλούν το έδαφος, να τα χτυπάς με σφυριά, να τα χτυπάς με τσεκούρια, σαν να περιμένεις να πατώσουν και να πονέσουν. Όλοι επιδίδονταν με πάθος γιατί πίστευαν ότι αποτελεί μεγαλειώδη εκδίκηση να βλέπεις τα σπασμένα άκρα τους, τις αποσπασμένες αρθρώσεις τους, και τελικά τις απαίσιες και φρικτές εικόνες τους να ρίχνονται στις φλόγες για να λιώσουν.

































