Κυριακή, 6 Ιανουαρίου 2019

24ο ΑΝΑΨΥΚΤΗΡΙΟ-ΣΤΟΧΑΣΤΗΡΙΟ



Τους κανόνες τους ξέρετε, ξεδιπλώστε τις σκέψεις σας ελεύθερα...


10 σχόλια:

  1. Να διευκρινήσω ότι όταν σε στον χώρο των σχολίων, αυτά ξεπερνούν τα 200, χρειάζεται να πατήσουμε το "Φόρτωση περισσότερων..." για να ανοίξουν και τα υπόλοιπα.
    Γι αυτό κάποιοι δεν μπορούσαν να δουν τη συνέχεια των διαλόγων, στην ανάρτηση "η σύζευξη των αντιθέτων".
    ΛΥΚΙΟΣ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δεν μπορώ άμα δεν γράφει κάποιος. Να μπαίνουμε και να μην βρίσκουμε ένα σχόλιο, κάτι. Γι' αυτό παρασύρομαι και αφήνω σχόλια. Από όσα διάβασα σήμερα αυτό βρήκα πιο ενδιαφέρον.
    Δεν είμαι άθεη. Ούτε κατά διάνοια. Η πίστη μου είναι ζωντανή και βρίσκει ανταπόκριση στους ανώτερους κόσμους. Και ακριβώς γι' αυτό μπορώ να κινούμαι σε ακριτικές περιοχές.

    Δ. Λιαντίνης: Η απόκριση του Φάουστ στην ξακουστή ερώτηση της Μαργαρίτας

    Πιστεύεις στον θεό;
    Glaubst du an Gott?

    Αυτή είναι η ξακουστή Ερώτηση της Μαργαρίτας.
    Το βάρος και την αξία της, που την έκαμαν οδηγητική για τη μέθοδο έρευνας του προβλήματος του θεού από τη σκοπιά της επιστήμης, η ερώτηση τα οφείλει στην απόκριση κυρίως που έδωσε ο Φάουστ.

    Με άλλα λόγια είναι, όχι η ερώτηση της Μαργαρίτας αλλά η απόκριση του Φάουστ που γεννά το βαθύπλουτο του προβλήματος. 

    Παρόμοια, όπως είναι, όχι ο έρωτας του Δία για τη Λήδα στον Ευρώτα που γέννησε την αθάνατη Ιλιάδα, αλλά η Ελένη. Η απάντηση, δηλαδή, που έδωκε η Λήδα στον έρωτα του Δία. 

    Ποιος τολμάει να ειπεί πιστεύω στον θεό;
    Ποιος τολμάει να ειπεί δεν πιστεύω στον θεό; 

    Έτσι αποκρίθηκε ο Φάουστ στην ερώτηση της Μαργαρίτας.
    Η θέση αυτή ανθρώπινα συνιστά τη μόνη δυνατή απόκριση που μπορεί να δοθεί στο ερώτημα. Είναι η απόκριση, σύμφωνα με τη Λογική επιστήμη, που καταργώντας την αρχή της αντίφασης δέχεται το τρίτο, καθώς αλληλοαναιρεί το πρώτο και το δεύτερο. Όπως έδειξε και στη Φυσική εντελώς πρόσφατα η αρχή της Απροσδιοριστίας. Στο tertium non datur ο Φάουστ θα απαντήσει: tertium datur, τρίτον χωρεί. Κάπου ανάμεσα Τρίτη και Τετάρτη πρέπει να παράπεσε η αληθινή σου μέρα, που είπε ο Ελύτης.

    Εάν είμαι άνθρωπος, κατά την έννοια ότι έχω συνείδηση των ορίων μου και επίγνωση του πόσο βαθύ είναι το πρόβλημα του όντος, δεν είναι δυνατό να δώσω άλλη απόκριση στην ερώτηση της Μαργαρίτας. 

    Όταν στην ερώτηση αποκριθώ, ναι! πιστεύω στον θεό, γίνομαι αυτοστιγμεί μωρός. Γιατί δέχομαι στενόκαρδα και στενόμυαλα, κάτι που δεν το ξέρω, σαν αληθινό. Καταντώ δογματικός. Και η επιστήμη θα με πετάξει αυτόματα έξω από τα όρια της με την παρατήρηση: διότι λες ανοησίες. 

    Όταν στην ερώτηση αποκριθώ, όχι! δεν πιστεύω στον θεό, γίνομαι αυτοστιγμεί μωρός. Γιατί δέχομαι στενόκαρδα και στενόμυαλα, κάτι που δεν το ξέρω, σαν αληθινό. Καταντώ δογματικός. Και η επιστήμη θα με πετάξει αυτόματα έξω από τα όρια της με την παρατήρηση: διότι λες ανοησίες. 

    Τι απομένει να αποκριθώ; Αυτό ακριβώς είναι το λεπτό σημείο, που γεννά την ανεξάντλητη γονιμότητα του προβλήματος. 

    Το πνεύμα και το νεύμα του Γκαίτε είναι το εξής. Ό,τι σου μένει και ό,τι σου δίνεται είναι εκείνο το σημείο, το άπειρα ελάχιστο ανάμεσα στο όχι και το ναι, να το ευρύνεις, να το πλατύνεις, να το βαθύνεις, να το εκτείνεις. Να το μεταχειριστείς μ' έναν τέτοιον τρόπο απόπειρας, και δοκιμασίας, και βασανισμού, και αγωνίας, ώστε από το απειροελάχιστο σημείο να δημιουργήσεις διάσταση, και έκταση, και διάρκεια, χώρο και χρόνο. 

    Να πλάσεις, δηλαδή, από το ανάμεσα στο ναι και στο όχι ζωή, αλήθεια, και ύπαρξη. 

    Είναι χρεία το σημείο το ελάχιστο της αδυνατότητας και της ουτοπίας ανάμεσα στο ναι και στο όχι να το κοιτάξουμε έτσι, ώστε να απορροφήσει σε όλη τη ζωή τη ζωή μας. Τη βιοτική μας μέριμνα, δηλαδή, την πνευματική ορμή, την υπαρκτική ετοιμότητα, την ηθική πράξη. 

    Σ' ένα επίπεδο σημάνσεων μυθικών, το πνεύμα και το νεύμα του Γκαίτε θα το μεταγλώττιζα ως εξής: 

    Είσαι μέσα στις Συμπληγάδες πέτρες της αναζήτησης σου, που ανοιγοκλείνουν ακατάπαυστα. Κάμε να μη σε συντρίψουν. Μαζί με τους Αργοναύτες. 

    Ανεβάζεις το βράχο της απορίας σου από τη βάση του όρους στην κορυφή, και γκρεμίζεται ακατάπαυστα. Κάμε να μην παραιτηθείς. Μαζί με τον Σίσυφο. 

    Δεμένος πιστάγκωνα σκύβεις στη λίμνη να πιείς, και κάτωθέ σου το νερό υποχωρεί ακατάπαυστα. Κάμε να μην πεθάνεις από τη δίψα σου. Μαζί με τον Τάνταλο. 

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Και σ' ένα πλαίσιο καταλογισμού ευθυνών αναφορικά με την ατομική μας προαίρεση, στην ερώτηση της Μαργαρίτας η απόκριση του Φάουστ θα είχε να μας ειπεί: 

    Όποιος πιστεύει στον θεό, έχει μέσα του έναν νεκρό θεό.
    Όποιος δεν πιστεύει στον θεό, έχει μέσα του έναν νεκρό άνθρωπο.
    Όποιος πιστεύει αλλά και δεν πιστεύει στον θεό, έχει μέσα του ζωντανό τον νόμο της φύσης. Απλά, καταληπτά, και στα μέτρα του ανθρώπου ζει το θαύμα του κόσμου. 

    Το κρίνω απλό και αυτονόητο, πως εκείνος ο θεός, στην αναζήτηση του οποίου μας προάγει η Ερώτηση της Μαργαρίτας, δεν έχει καμία σχέση με τους θεούς φαντάσματα, που κατά καιρούς έπλασαν οι ποικίλες ιστορικές θρησκείες. Οι πολυώνυμοι, δηλαδή, όπως ο Δίας στους έλληνες και ο διάβολος στους ινδούς, εκείνοι Μωυσής, και Μωάμεθ, και Βούδας και Κομφούκιος, και Μαρδούκ και Κυβέλη και Μίθρας, και Βάαλ και Αστάρτη και Λούθηρος. Οι βραχμάνες, οι ραββίνοι, οι μουφτήδες, οι μουλάδες, ο πατριάρχης κι ο πάπας. Ο Πετράκης κι ο Παυλάρας, μ' έναν λόγο. Εκείνοι οι γυρολόγοι με τη λατέρνα. 

    Το άρωμα του ζητούμενου θεού, που αναδίνεται από το λουλούδι της Μαργαρίτας, απευθύνεται στον δίκαιο άνθρωπο. Στον φρόνιμο, δηλαδή, τον λογικό και τον πάσχοντα. 

    Εάν η υπαρκτική μας εφόπλιση, η λογική δηλαδή το βίωμα η φαντασία η διαίσθηση το συναίσθημα και τα πάθη μας, δεν υπερβαίνει τη χωρητικότητα των φυσικών μας ορίων· εάν γνωρίζει και καταφέρνει να μας συγκρατεί στα μέτρα της φυσικής μας κατασκευής· εάν δε διαχέεται στο χάος της υπερβολής, σ' εκείνη την τύφλα που οι έλληνες τραγικοί την είπανε Ύβρι, τότε δεν υπάρχει άλλος δρόμος, παρά να παραδεχτεί την απόκριση που έδωκε ο Φάουστ στη Μαργαρίτα: 

    Ζήτα το άγνωστο. Χτύπα να σου ανοίξει να περάσεις ο τοίχος που δεν έχει πόρτα. Κάμε να μεταλλάξεις την απορία σου σε δημιουργία, και το ανθρωπινό σου σε λύτρωση. 

    Γιατί ο θεός για τα μέτρα του ανθρώπου είναι και δεν είναι να υπάρχει, που λέει ο Φάουστ. Έχει και δεν έχει όνομα, που είπε ο Ηράκλειτος. Βρίσκεται άγνωστος, και τέτοιος θα παραμένει, όπως μας παρακινεί η επιγραφή στη βάση του βωμού στην Αγορά της αρχαίας Αθήνας: τῷ Ἀγνώστῳ. 

    Για τον δίκαιο άνθρωπο ο θεός, το υπέρτατο ον, θα μένει ανάμεσα στο ναι και στο όχι. Θα δηλώνει το σημείο της αιώνιας αναζήτησης, και της αιώνιας απορίας. Θα είναι το ον, τό ἀεὶ ζητούμενον καί ἀεὶ ἀπορούμενον, που γράφει ο Αριστοτέλης στα Μετά τά Φυσικά του. 

    Αυτόν τον δίκαιο, που στέκεται στο χαλεπό μεταίχμιο του ναι και του όχι, οι άλλοι άνθρωποι του καιρού του και του τόπου του, άνθρωποι μικρόνοες και μίζεροι, χαμοζωήδες και θελωζήσηδες στη γλώσσα του Λασκαράτου, θα τον δικάζουνε για άθεο. Όπως δικάσανε τον δίκαιο Σωκράτη, και τον δίκαιο Αριστοτέλη, και τον δίκαιο Τζορντάνο Μπρούνο. 

    Δύο γενεές μετά τον Γκαίτε, που χάραξε στην πέτρα του μόνιμου την Ερώτηση της Μαργαρίτας, ένας άλλος ευρωπαίος ποιητής, ίδιο μπόι και ίδιο σθένος, θα επαναλάβει στερεότυπα την ερώτηση, τραβώντας τον ιδικό του κακοτράχαλο δρόμο. 

    Ο Ντοστογιέβσκι στην ερώτηση της Μαργαρίτας θα δώσει την ίδια απόκριση που έδωσε και ο Γκαίτε: 

    Εάν ο Σταυρόγκιν πιστεύει, δεν πιστεύει ότι πιστεύει·
    εάν ο Σταυρόγκιν δεν πιστεύει, δεν πιστεύει ότι δεν πιστεύει. 

    Ο Σταυρόγκιν, λοιπόν, ο πρίγκιπας Νικολάι Σταυρόγκιν. Ο Σταυρόγκιν με το καθαρό ήθος. Ο Σταυρόγκιν, που νέος τριάντα χρονώ αρπάζει με το χέρι το ηλεκτροφόρο καλώδιο της αυτοκτονίας του, πιστεύει, ή δεν πιστεύει; 

    Μιλάμε για τον Σταυρόγκιν, την ώρα που κοιτάει στα μάτια έναν άλλον δαίμονα. Τον αριστογείτονα Κυρίλωφ, τον μηχανικό. 

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αλλά δεν ενεούργησαν ούτε ο Γκαίτε, ούτε ο Ντοστογιέβσκι. Και οι δύο στο ερώτημα των ερωτημάτων διάβηκαν πύλες ανοιχτές. 

    Είκοσι αιώνες παλαιότερα και τους δύο τους είχε προφτάξει ένας μεγάλος έλληνας. Την Ερώτηση της Μαργαρίτας την απάγγειλε πρώτος σε ιαμβικά μέτρα ο Ευριπίδης ο αθηναίος στην τραγωδία του Ελένη:

    Τί είναι θεός, και τί μη θεός, και τί ανάμεσα τους;
    Ποιος άνθρωπος τό 'ψαξε, και βρήκε μακρυνότερο τέλος; 

    Ο θεός του Ευριπίδη είναι το «πιστεύω» του Φάουστ και του Σταυρόγκιν. Ο μη θεός του Ευριπίδη είναι το «δεν πιστεύω» του Φάουστ και του Σταυρόγκιν. Και το ανάμεσα στο θεός και μη θεός του Ευριπίδη είναι το ανάμεσα στο ναι και στο όχι του Φάουστ και του Σταυρόγκιν. Είναι ο άνθρωπος της γης που, καθώς βρίσκεται ανάμεσα σε ζωή και σε θάνατο, αγωνίζεται να κατανοήσει το νόημα της ύπαρξής του μέσα στο σύμπαν.

    Δ. Λιαντίνης, Γκέμμα - Η Ερώτηση της Μαργαρίτας

    Δ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Το "κενο" ειναι εν πολλοις επιτηδευμενο. Η ιδια η Φυση απεχθανεται το κενο και κινειται προς συμπληρωση του και κατα συνεπεια και ο ανθρωπος. Πολλες φορες το μονο που χρειαζεται να δημιουργησουμε στη ζωη μας, ειναι ενα κενό, μεσα απο το οποιο θα αναδυθει και εκδηλωθει αυτο που πραγματικα επιζητουμε. Οταν καλυπτουμε μια αναγκη μας με ημιμετρα, τοτε δεν αφηνουμε τον αναγκαιο χωρο ωστε να υπαρξει το πληρες.

    Φυσικα και εχει δικαιο ο Λιαντινης. Οταν λεμε πιστευουμε στον Θεο, την ιδια στιγμη δημιουργουμε την πεποιθηση που μας εμποδιζει να γνωρισουμε την Ουσια του. Πιστευουμε πως υπαρχει "καπου εκει εξω". Βαζουμε ταμπελα και μετα τον Θεο στο αρχειο, στο συρταρι. Οταν λεμε "πιστευω", εννοουμε στην ουσια "εχω την πιστη, την πεποιθηση,ειμαι πεπεισμενος" πως υπαρχει. Δεν το ΞΕΡΩ ομως, δεν το γνωριζω ο ιδιος, διοτι αραξα στην πεποιθηση μου και ποτέ δεν εμβαθυνα να τον ανακαλυψω πραγγματικα. Αν το ειχα κανει, ο τροπος ζωης μου θα ηταν διαφορετικος και επηρεασμενος, και θα ειχα καταστει και εγω πια ενας μικρος θεος καθ' ομοιωσιν.

    Οταν λεμε "δεν πιστευω", τοτε δυσκολα θα ασχοληθω με την αναζητηση του και να μπω στην διαδικασια να γνωρισω "τι υπαρχει" αφου το θεωρω χαμενο κοπο.

    Αν το παμε μεσω των δυο αρχων που συζητουμε εκτενως, η μια ειναι πολυ ευπιστη και η αλλη δυσπιστη. Ποια ειναι η χρυση τομη; Ποιος ο ιδανικος δρομος; Πώς επιτυγχανεται η συζευξη των δυο αρχων στην πραξη, μεσα απο τη νοοτροπια και συμπεριφορα μας; Μονη επιλογη ο δρομος της Μεσοτητας. Για να πορευθουμε ομως στον δρομο αυτο, πρεπει να γνωριζουμε τα δυο ακρα, δεν γινεται αλλιως. Διαφορετικα δεν μπορουμε να το "δουμε". Αρα η αληθεια ειναι "και τα δυο, αλλα και κανενα". Ο σοφος που θα το καταφερει αυτο, ειναι πολυ κοντα. "Και το ανάμεσα στο θεός και μη θεός του Ευριπίδη είναι το ανάμεσα στο ναι και στο όχι του Φάουστ και του Σταυρόγκιν."

    Πριν δωσουμε ομως απαντηση σε ενα τετοιο μεγαλο ερωτημα, καλο ειναι να δουμε την Τριτη δυναμη που χρειαζεται να αναπτυξουμε σε πιο μικρα ζητηματα, ωστε να δουμε το προτυπο λειτουργιας, το "πώς δουλευει" το πραγμα. Προσφατα εβλεπα τον Jordan Peterson στο youtube και παρατηρησα πως αναφερεται και εκεινος στις δυο αρχες. Αναφερεται στις δυο αρχες οπως τις αναγνωριζει βιωματικα βασει εμπειριας ο ανθρωπος και τις αναγει σε Ταξη και Χαος βαζοντας αναμεσα τους αυτο που ως ανθρωποι γνωριζουμε ως Συνειδηση (consciousness). Ενα αυτο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

  6. Ας θυμηθουμε τον Γκουρτζιεφ που ειχε μεταθεσει το δυσκολο ερωτημα του σωστου-λαθους οσον αφορα την συμπεριφορα μας, στο συνειδητο-μηχανικο. Ας προσθεσουμε στα δεδομενα μας, το στοιχειο πως "Συνειδητη ειναι μια πραξη οταν γνωριζουμε καλως γιατι την κανουμε και δεν συντελειται μηχανικα ή θυμικα."

    Επομενως οταν κανουμε κατι πρεπει να ξερουμε γιατι το κανουμε. Πλεον εχουμε και το επιπροσθετο στοιχειο των δυο ακρων, γνωριζουμε πως πρεπει να βρισκεται αναμεταξυ δυο συμπεριφορων, αυτες που οριζεται απο τις δυο αρχες. Ας θυμηθουμε πως η θηλυκη αρχη ειναι παθητικη, πολυ δεκτικη, συναινετικη και συμπεριληπτικη, λεει Ναι. Η αρσενικη αρχη ειναι ενεργητικη, λεει Οχι, διαφωνει ευκολα, εξεγειρεται, επαναστατει και απορριπτει.

    Επομενως θα πρεπει να βρουμε τον τροπο οι αποφασεις μας να μην ακουμπανε σε κανενα απο τα δυο ακρα. Πονηρο αλλα βατό.

    Παραδειγμα. Προσφατα αγαπητε Λυκιε πηρες μια αποφαση να σταματησεις να επιτρεπεις στην ανωνυμη την συμμετοχη. (ban) Η κριση της ορθοτητας καθε αποφασης, εξαρταται απο την αιτιολογηση της, το περιφημο "γιατι". Για να μην το απλωνουμε, το αιτιολογικο ειναι σωστο καθως δεν μπορεσε να ελεγξει την επιθετικοτητα της και αυτη εμποδιζε την συνυπαρξη του συνολου. Ειναι σαν να μπαινει σε ενα παρκο με σκυλια, ενα ντοπερμαν που δεν εχει εκπαιδευτει. Ε, δεν θα το αφησουμε εκει μεσα να αλωνιζει και να επιτιθεται στα υπολοιπα επειδη το "κοιτανε στραβα" ητοι για ψυλλου πηδημα λογω ελλειψης διακρισης. Πώς ομως θα μπορουσαμε να δουμε αυτην την αποφαση να διαμορφωνεται στο πλαισιο της Τριτης δυναμης καπου αναμεταξυ των αλλων δυο δυναμεων/αρχων; Ουτε αποδοχη μεν αλλα ουτε και απορριψη. Πηγαινοντας και βλεποντας, κρινοντας κατα σχολιο πάντα στο παρον. Κουραστικο γιατι απαιτει απο εμας να βρισκομαστε σε εγρηγορση για πιθανη υποκρισια ή προδοσια.

    Προφανως μιλαμε για την ιδανικη συμπεριφορα και οχι για την ρεαλιστικη, καθως πολλες φορες καποιες συμπεριφορες μας φθειρουν και δεν μπορουμε να τις αντεξουμε για καιρο. Αντι να συνδραμουμε τον αλλον, βγαινουμε ζημιωμενοι. Οταν ενας ανθρωπος βρισκεται σε αρνηση και πανικο, πολλες φορες δεν προσφερουμε κατι με το να προσπαθουμε να βοηθησουμε και αρα καλυτερα να απεχουμε.
    Οσον αφορα το Θεο, ο δρομος πρεπει να ειναι αναλογος.

    Ελ Στοχαστης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Στα πλαίσια της εκκρεμότητας για τις αδελφότητες. Οι μοντέρνοι όροι με τους οποίους οι δύο αδελφότητες προσέγγισαν και έγιναν γνωστές στο ευρύ κοινό είναι α) new age (νέα εποχή) εδώ και αρκετές δεκαετίες, με εμφάνιση στην λογοτεχνία των μπεστ σέλερς, Τομ Ρόμπινς (εισάγει την θηλυκή θεότητα Αστάρτη, άρα σεληνολατρεία), Ρίτσαρντ Μπαχ κλπ, αλλά και με τους εργάτες της "αγάπης" και του (εωσφορικού) φωτός.
    και β) νέα τάξη πραγμάτων (new order),του φόβου και του σκότους.

    Δ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Τρεις καταστάσεις υπάρχουν. Συνείδηση (από έξω προς τα μέσα), συνειδητότητα( από μέσα προς τα έξω), μηχανικότητα(διαχωρισμός προσοχής- μη ταύτιση με σώμα/ψυχή). Η συνείδηση είναι αρσενική ενέργεια, λόγω της τάσης για ανακάλυψη, η συνειδητότητα θηλυκή, λόγω της ασφάλειας της κατοχής ενός περιεχομένου, η μηχανικότητα ουδέτερη λόγω της μη ταύτισης. Η συνείδηση προϋποθέτει να είσαι ξύπνιος έξω, η συνειδητότητα να αισθάνεσαι το σώμα σου, η μηχανικότητα ονειροπόληση έξω από το φυσικό σώμα. Αυτά στην νορμαλ διαχωρισμένη κατάσταση του μέσου διανοητικού ανθρώπου, πριν ανακαλύψει την έννοια του κενού στην οποία σώμα και ψυχή συγχωνεύονται σε ένα. Κάτι που ξέρουν πολύ καλά οι μάζες( τουλάχιστον οι επιτυχημένοι από αυτούς), άλλο που ποτέ δεν έμαθαν να σκέφτονται περισσότερο από το συμφέρον τους(οι επιτυχημένοι μαζικοί). Ο διανοητικός άνθρωπος είναι περισσότερο αυτόματος λόγω περισσότερων και δυνατότερων-πολυπλοκότερων συνάψεων. Συνεπώς ο διανοητικός, αν κι εφόσον θέλει την εξέλιξη του και την προαγωγή του στα επίπεδα της δημιουργίας, θα πρέπει να θυσιάσειο αυτό ππου λατρεύει περισσότερο, δλ΄δ τη σκέψη του, και να εναρμονιστεί με το κενό. Δύσκολο να σκοτώσεις την προσωπικότητα σου για το τίποτα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Αν ο διανοητικός πιστεύει οτι πρόκειται για το "τίποτα", τότε όντως δεν πρόκειται να σκοτώσει κανένα στοιχείο προσκόλλησης στο μικρό του Εγώ.
    Ωστόσο αγαπητέ Σταύρο, μίλησέ μας για αυτό το "κενό" που ανέφερες, με την συγχώνευση σώματος και ψυχής. Εξήγησε τι εννοείς.
    ΛΥΚΙΟΣ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Γεια σου Λύκιε.
    Στην προηγούμενη ανάρτηση υπάρχει ένα λάθος σε αυτό που έγραψα στην δεύτερη γραμμή, στην μηχανικότητα γίνεται διαχωρισμός προσοχής με μη ταύτιση(διάσπαση) σώματος και ψυχής. Δλδ το σώμα κάνει κάτι και η ψυχή ασχολείται με κάτι άλλο(διάσπαση μορφής περιεχομένου).
    Τώρα. Φαντάσου Λύκιε έναν πύραυλο που είναι έτοιμος να εκτοξευθεί στο διάστημα. Είναι φορτωμένος με καύσιμα και προφανώς μόνο η κορυφή του προορίζεται να συνεχίσει το ταξίδι της μιας και το μεγαλύτερο μέρος από το σώμα του πύραυλου, χρησιμεύει μόνο για να νικηθεί ο νόμος της βαρύτητας, για να ξεκολλήσει ο πύραυλος από την γη, να περάσει την ατμόσφαιρα και να φτάσει στο κενό. Στο κενό δεν χρειάζεσαι καύσιμα για να ταξιδέψεις, ίσως ελάχιστα για την δυνατότητα αλλαγής κατεύθυνσης και προσανατολισμού.
    Θέλω να πω ότι ο απώτερος σκοπός της σκέψης είναι το τέλος της.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Αφήστε το σχόλιό σας
Φίλοι του ιστολογίου, παρακαλώ να κάνετε ελεύθερα τον σχολιασμό σας, αλλά να απέχετε από ύβρεις και προσβολές προσώπων, καθώς και να χρησιμοποιείτε την Ελληνική γλώσσα και γραφή (όχι greeklish). Προσβλητικά και υβριστικά σχόλια θα διαγράφονται. Επίσης διαγράφονται spam και διαφημίσεις άλλων ιστολογίων, αλλά και κάθε άλλο σχόλιο που δεν συνάδει με το ύφος και το ήθος που ορίζει ο δημιουργός και διαχειριστής του ιστολογίου.

Τα σχόλια ελέγχονται πριν δημοσιευθούν.


.