Πέμπτη, 5 Οκτωβρίου 2017

Πως η αριστερόστροφη αντεθνική θεολογία διαμόρφωσε την σύγχρονη δυτική χριστιανοσύνη




Σχόλια για το βιβλίο Dissident Dispatches: An Alt-Right Guide to Christian Theology” του Andrew Fraser, εκδόσεις Arktos 2017, του F. Roger Devlin (Occidental Observer) / ΚΟ

Ο Αυστραλός Andrew Fraser ήταν για το μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας του καθηγητής νομικής στο ΠανεπιστήμιοMacquarie του Σίδνεϊ. Τον Ιούλιο του 2005 «δημιούργησε σάλο» με μια επιστολή του σε τοπική εφημερίδα, στην οποία προειδοποιούσε για την εισαγωγή Σουδανών προσφύγων στην Αυστραλία: «Η εμπειρία σε όλο τον κόσμο μας δείχνει ότι ένας μαύρος πληθυσμός που αυξάνει είναι μια σίγουρη συνταγή για την αύξηση της εγκληματικότητας, της βίας και άλλων κοινωνικών προβλημάτων». Η διαμάχη που ξέσπασε γύρω από την επιστολή αυτή είχε ως αποτέλεσμα την αποχώρηση του Fraser από το πανεπιστήμιο Macquarie.

Το 2011, κυκλοφόρησε το The WASP Question, ένα βιβλίο που εξετάζει την αποτυχία των αγγλοσαξόνων σε όλο τον κόσμο - την "αόρατη φυλή" όπως την λέει - να διατηρήσουν μια συνειδητή εθνοτική ταυτότητα και να υπερασπιστούν τα συλλογικά τους συμφέροντα. Γράφει:

«Το καθοριστικό χαρακτηριστικό των WASP είναι ότι είναι πολύ λιγότερο εθνοκεντρικοί από τους άλλους λαούς. Πράγματι, για όλους τους πρακτικούς σκοπούς, οι αγγλοσάξονες προτεστάντες φαίνεται να είναι όλοι τελείως στερημένοι από το αίσθημααλληλεγγύης που διακρίνει μια ομάδα. Επομένως, είναι ανοικτοί στην εκμετάλλευση από “free riders” (άτομα που δρουν παρασιτικά) από άλλες, πιο εθνοκεντρικές, ομάδες».

Κατά τη διάρκεια της μελέτης της αγγλοσαξονικής καταγωγής, οFraser εκτίμησε το ρόλο που διαδραμάτισε η χριστιανική εκκλησία στο να μετασχηματίσει ένα μάτσο γερμανικών φυλών που συνεχώς τσακώνονταν μεταξύ τους, στο αγγλικό έθνος. Θα ήταν αδύνατο να μαντέψουμε, κοιτώντας το σύγχρονο Χριστιανισμό, ότι η χριστιανική εκκλησία θα μπορούσε ποτέ να υπηρετήσει έναν τέτοιο σκοπό. Η ιδιωτικοποίηση της λατρείας μετά τον «Διαφωτισμό» ήταν τόσο επιτυχημένη, ώστε πολλοί Χριστιανοί φαντάζονται ότι η φύση της πίστης τους είναι απλώς μια ιδιωτική υπόθεση.
Καμία σχέση βέβαια, με αυτό που αποτελεί την αλήθεια. ΟΜεσαιωνικός Χριστιανισμός «ήταν ένας τρόπος ζωής, μια κοινωνία και μια πίστη που ασκείτο δημόσια και ιδιωτικά από όλους τους άνδρες και τις γυναίκες», όπως επισημαίνει ο Fraser. Η Αγία Γραφή δεν «υπηρετούσε απλώς ατομικά τους πιστούς ως μάρτυρες του λόγου και του έργου του Θεού», αλλά και «παρείχε τον ιερό χάρτη» της εκκλησίας. Αλλά αν η χριστιανική εκκλησία είχε τον πρωταρχικό ρόλο στο σχηματισμό του αγγλικού έθνους, η υποχώρηση του χριστιανισμού ως κάτι που ανήκει στην ιδιωτική σφαίρα, δεν συνέβαλε στην πτώση του περήφανου αγγλοσαξονικού κράτους κατά τις τελευταίες δεκαετίες;

Με τέτοιες ερωτήματα μέσα του, ο Fraser, ήδη σε ηλικία συνταξιοδότησης, πήρε την ασυνήθιστη απόφαση να εγγραφεί ως προπτυχιακός φοιτητής σε μια κοντινή θεολογική σχολή. Η σχολή αποδείχθηκε ότι ήταν μια «εστία πολυπολιτισμικής ιδεολογίας» και κάποια στιγμή αποβλήθηκε για ένα ολόκληρο έτος (!) λόγω παραπόνων περί «μισαλλοδοξίας» που έκαναν οι φοιτητές και οι διδάσκοντες. Αλλά εκείνος επέμεινε, και το 2015 του απονεμήθηκε το Bachelor of Theology.

Το “Dissident Dispatches” είναι το αρχείο των εμπειριών του ως φοιτητής. Το 500 σελίδων βιβλίο περιλαμβάνει κείμενά του για την λήψη του μεταπτυχιακού του (με τα σχόλια του λέκτορά του), απολογισμούς των αψιμαχιών του με την πολιτική ορθότητα και τις προσωπικές του σκέψεις. Είναι δομημένο χρονικά και όχι θεματικά, δίνοντας την αίσθηση ενός ανάμικτου, αλλά συνεπούς, θεολογικού και πολιτικού τρόπου σκέψης. Ακολουθεί απλώς μια περίληψη μερικών από τα κύρια θέματα.

Η επίθεση στη Χριστιανική Εθνότητα

Στους σύγχρονους χριστιανούς αρέσει να εντοπίζουν την «καρδιά του μηνύματος της Αγίας Γραφής» στη δήλωση του Αποστόλου Παύλου προς τους Γαλάτες (3:28) ότι «Δεν υπάρχει ούτε Ιουδαίος, ούτε Έλληνας ... γιατί όλοι είστε ένας εν Χριστώ Ιησού». Και το ερμηνεύουν κάπως έτσι: Για ποιο λόγο ο Θεός να στείλει τον Υιό Του στον κόσμο αν όχι για να μας σώσει όλους από το ρατσισμό;

Αλλά όπως επισημαίνει ο Fraser, «Η Αγία Γραφή επαρκώς ορίζει τα έθνη και τους λαούς ως βασικά δομικά στοιχεία στο σύνταγμα της αγίας, καθολικής και αποστολικής εκκλησίας του Χριστού». Από τον «καθορισμό των ορίων των λαών» του Κυρίου που βλέπουμε στο Δευτερονόμιο 32: 8 («…ο Ύψιστος διαμοίρασε τα έθνη…και έστησε τα όρια των λαών») μέχρι το «πορευθέντες» του Χριστού «εις πάντα τα έθνη», στο Ματθαίον 28:19, πουθενά η Αγία Γραφή δεν αντιμετωπίζει την ύπαρξη ξεχωριστών εθνών ως κάτι που είναι αντίθετο με το θέλημα του Θεού. Όλη η Παλαιά Διαθήκη, εξάλλου, απευθύνθηκε σε ένα συγκεκριμένο έθνος.

Αναλογικά, η αποκατάσταση της χριστιανοσύνης για την οποία οFraser ελπίζει, "δεν μπορεί να περιοριστεί στην αναζήτηση μιας απλής προσωπικής σωτηρίας ή σε μια γρήγορη θρησκευτική λύση για καταθλιπτικά και καταπιεσμένα άτομα. Προσφέρει θεραπεία στα έθνη".

Στους Γαλάτες, ο Παύλος υπενθυμίζει ότι για τον Θεό δεν υπάρχει θέμα εθνικότητας στο ζήτημα της σωτηρίας. Αυτό δεν παρέχει κάποιο «δικαίωμα» για μια αντι-εθνική πολιτική. Εκτός εάν η ρήση του Χριστού «στην ανάσταση, δεν παντρεύονται ούτε παντρεύουν» εγγυάται τη μοιχεία! (Δηλαδή, αφού για τον Θεό ως προς την σωτηρία δεν υπάρχουν έθνη, ας τα… καταργήσουμε από τώρα, άρα και αφού ως προς το πώς θα είμαστε στην Βασιλεία των Ουρανών δεν θα υπάρχει γάμος, ας τον υποτιμήσουμε και ας αθωώσουμε από τώρα την μοιχεία…!).

Ωστόσο, ο σύγχρονος Χριστιανισμός αντιμετωπίζει τον εθνικισμό ως μια κοινωνική αρρώστια και τα εισαγωγικά θεολογικά κείμενα προειδοποιούν τους σπουδαστές να μείνουν μακριά από τα παραδοσιακά συνθήματα όπως «Θεός και Πατρίδα» ή «Θεός, πατρίδα, οικογένεια». Όπως σημειώνει οFraser, «Ακόμη και οι Αγγλικανοί απορρίπτουν την ιδέα ότι η Εκκλησία της Αγγλίας ήταν και πρέπει να είναι και πάλι η Εκκλησία για την Αγγλία και τον αγγλικό λαό".

Ορισμένες από τις αντι-εθνικές τάσεις σήμερα μπορούν να αποδοθούν στη συνεχιζόμενη επιρροή του Karl Barth (1886 - 1968), του Ελβετού πάστορα που είναι διάσημος για την αντίθεσή του στο κίνημα των Deutsche Christen (Γερμανών Χριστιανών) που προσπάθησε να συμβιβάσει τον Χριστιανισμό με τον γερμανικό εθνικισμό. Ο Fraser χαρακτηρίζει τον Barth ως έναν"αριστερό διανοούμενο ... με φιλο-σοβιετικές τάσεις" και υπάρχουν πολλά στοιχεία που δικαιολογούν μια τέτοια περιγραφή. Νωρίτερα στην καριέρα του είχε λάβει το παρατσούκλι «ο κόκκινος πάστορας του Safenwil». Το 1948, σε επίσκεψή του στην Ουγγαρία, προέτρεψε τους Ούγγρους χριστιανούς να αναζητήσουν τον «συμβιβασμό» με την κομμουνιστική δικτατορία και παρέμεινε σταθερά σιωπηλός κατά τη διάρκεια της επερχόμενης σοβιετικής εισβολής του 1956. Τέσσερα χρόνια αργότερα, έγραψε: «Θεωρώ τον αντικομμουνισμό ως ζήτημα αρχής ένα κακό ακόμη μεγαλύτερο από τον ίδιο τον κομμουνισμό».
Ωστόσο, ο Barth επιτέθηκε με δριμύτητα στους Deutsche Christen, περιγράφοντας τη διδασκαλία τους ως "κατάφωρα ανόητη" και"ανεύθυνη ψευτοθεολογία". Η αντίθεσή του δεν μπορούσε να βασιστεί στη συνενοχή της ομάδας αυτής σε οποιαδήποτε εγκλήματα πολέμου των Ναζί, γιατί συνέταξε την γνωστή"Διακήρυξη του Μπάρμεν" (Barmen Declaration) εναντίον τους ήδη από την Άνοιξη του 1934Αντίθετα, σύμφωνα με τα λόγια του Fraser, ο Barth:

«… ήταν αποφασισμένος να δείξει ότι η θεολογία πρέπει να αφαιρεθεί από κάθε πολιτισμική ιδιαιτερότητα, αν θέλουμε να κατανοήσουμε την έννοια του Λόγου και τη διαθήκη που διακηρύσσεται μεταξύ του Θεού και όλων των ανθρώπων. [ΟBarth] διαλύει όλες τις πρωταρχικές βιο-πολιτιστικές διακρίσειςμεταξύ ξένων και γειτόνων, συμπατριωτών και μη, στον κατώτερο κοινό παρονομαστή της «ανθρωπότητας». Στη συνέχεια δηλώνει εντυπωσιακά ότι μια δήθεν θεία εντολή που επιτάσσει τηνξενοφιλία να είναι υποχρεωτική για όλους τους χριστιανούς.

Ο Barth δεν θεωρούσε την εθνικότητα ούτε ως κάτι το έμφυτο στην ανθρώπινη φύση ούτε ως μέρος της θείας τάξης του σύμπαντος. ΟBarth θεωρούσε τον εθνικισμό "μια ασθένεια, μια αρρώστια, μια βασική παραμόρφωση του ανθρώπινου πλάσματος".

Όπως επισημαίνει ο Fraser, πρόκειται για μια σοβαρή εσφαλμένη παρουσίαση της σχέσης μεταξύ των χριστιανικών κοινοτήτων και των δεσμών αίματος της εθνικής ταυτότητας. Ωστόσο, ο αγώνας του για την ανατροπή της χριστιανικής διδασκαλίας περί των εθνών εξακολουθεί να εξαγιάζεται στα μάτια αμέτρητων χριστιανών εξαιτίας της αντίθεσής του στον Εθνικοσοσιαλισμό. Παρατηρεί ο Fraser:

«Η οικουμενική του θεολογία μπορεί να έχει σχέση με τη φιλελεύθερη και κομμουνιστική σταυροφορία έναντι ενός αφυπνισμένου και μαχητικού γερμανικού εθνικισμού. Από τότε έχει γίνει μέρος του προβλήματος και όχι της λύσης της δημογραφικής κρίσης που αντιμετωπίζει κάθε δυτική εθνοτική χώρα. [Η διδασκαλία του] έδωσε σε mainstream και ευαγγελικές προτεσταντικές εκκλησίες το βολικό θεολογικό σκεπτικό στο να δικαιολογήσουν τη συνενοχή τους στα σχέδια της μεγαλοεπιχειρηματικής, πολιτικής, μιντιακής και ακαδημαϊκήςελίτ, που προωθούν τώρα την εθνοδιαλυτική ιδεολογία του πολυπολιτιστισμού.

Εσχατολογία

Το κλειδί για την κατανόηση της «παραμόρφωσης της χριστιανικής εθνότητας» του Barth, σύμφωνα με την άποψη του Fraser, έγκειται στην εσχατολογία του: ένα κομμουνιστικο-ουτοπικό όραμα στο οποίο «όλες οι γήινες διαιρέσεις φυλής, τάξης και φύλου, μεταξύ Εβραίων και Εθνών, σκλάβων και ελεύθερων, θα ξεπεραστούν στην αποκαλυπτική εμφάνιση ενός νέου ουρανού και μιας νέας γης». Αυτή η "νεο-κομμουνιστική θεολογία που τώρα διαδίδεται από τις προτεσταντικές θεολογικές σχολές", αναφέρει ο Fraser, "αντλεί τη συναισθηματική της δύναμη από την μέχρι σήμερα μη πραγματοποιημένη υπόσχεση της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού".

Η ευαγγελικής προέλευσης σέκτα του «Άλλου»

Σήμερα οι ευαγγελικοί προβάλλουν το ουράνιο όραμά τους για το πολυεθνικό σώμα του Χριστού ως πρότυπο για την γήινη δημιουργία μιας πολυπολιτισμικής και πολυφυλετικής κοινωνίας. Από τα βάθη της έντονα συναισθηματικής καρδιάς τους, οι ευαγγελικοί ανθρωπιστές καλωσορίζουν τον "Άλλο" ως την ενσαρκωμένη εικόνα του Θεού. Μερικοί από αυτούς ισχυρίζονται ρητά ότι οι χριστιανοί πρέπει να επιλέξουν μεταξύ της πιστότητας (δέσμευσης) προς την φυλή τους και το έθνος τους και της πιστότητας προς τον Θεό (Ένα σόφισμα που συχνά ακούγεται είναι το: «εγώ είμαι πρώτα Χριστιανός και μετά Έλληνας». Άραγε θα μπορούσε, κατ’ αναλογία, να ακουσθεί και το «εγώ είμαι πρώτα χριστιανός και μετά άνδρας»;).

Εν συντομία, οι ευαγγελικοί παρέχουν την κοσμική θεωρία της σύγχρονης παγκοσμιοποιημένης υλιστικής κοινωνίας με ένα επικάλυμμα χριστιανικού ανθρωπισμού.

Ο Καλός Σαμαρείτης

Η παραβολή του Καλού Σαμαρείτη, είναι το αγαπημένο κείμενο των σύγχρονων εθνοφοβικών ξενόφιλων χριστιανών, καθώς στον άνθρωπο που βρίσκεται στο δρόμο βλέπουν ένα πρωτότυπο όλων των πολύχρωμων αλλοεθνών μέσω των οποίων επιδιώκουν να πλουτίσουν αυτό που θεωρούν χριστιανική αγάπη. Ο Fraserδιαφωνεί ότι παραβολή του Καλού Σαμαρείτη δίνει βάση στην συναισθηματική ηθική της "αγάπης" που κατά κόρον κηρύσσουν οι ευαγγελικοί:

Ο Σαμαρείτης δεν κινήθηκε από κάποιο επιφανειακό συναίσθημα ή ρηχό συναίσθημα («συγκινήθηκε»), αλλά από ενσωματωμένα, διαρκή χαρακτηριστικά του χαρακτήρα του, από μια αρσενική αίσθηση της αρετής του πολίτη. Με άλλα λόγια, ήταν ένας αξιόπιστος, υπεύθυνος και έντιμος άνθρωπος, προδιατεθειμένος να ενεργεί με τρόπους που υπηρετούν το κοινό καλό - ακόμη και με σημαντικό προσωπικό κόστος.

Σημειωτέον, ότι οι σύγχρονες αγγλικές μεταφράσεις του Βίβλου πήραν την λέξη «αγάπη» (“love”) και την μετέφρασαν ως"φιλανθρωπία" (‘charity’), λέξη που δεν σημαίνει μια εσωτερική συναισθηματική κατάσταση, αλλά μάλλον μια κοινωνική, πολιτική ή και αστική αρετή απαραίτητη για την οργανωμένη κοινωνική ζωή.

Κλείνω με ένα τελικό απόσπασμα που αποτυπώνει το κεντρικό μήνυμα του Dissident Dispatches για την σύγχρονη Χριστιανοσύνη:

Δεν είναι αμαρτία όταν οι λευκοί Χριστιανοί είναι σε θέση να παρατηρούν ότι υπάρχουν διαφορές μεταξύ αυτών και άλλων φυλετικών ομάδων ή όταν κάνουν διάκριση μεταξύ γειτόνων(πλησίον) και περιστασιακών, ξένων και αλλοδαπών, φίλων και εχθρών. Είναι όμως αμαρτία να ανεβάσουμε την αγάπη για τους ξένους και τους αλλοδαπούς πάνω από την αδελφική αγάπη που επιτάσσει ο Θεός για τους πλησίον.

ΚΟ: Σχετικά με την έννοια του «πλησίον» (δηλ. του πιο κοντινού σε μας): Υπάρχει η συγγένεια η πνευματική και η συγγένεια η σαρκική. Πνευματικά συγγενείς είμαστε με τους αδελφούς μας εν Χριστώ (εάν ζούμε εκκλησιαστική / ενοριακή ζωή) και σαρκικά με όλους τους Έλληνες. Ο Απόστολος Παύλος έλεγε «αδελφούς» του τους χριστιανούς (και «οικείους της πίστεως»), αλλά έλεγε «αδελφούς» του και «κατά σάρκα συγγενείς του» τους Ιουδαίους. Δεν νοείται χριστιανός να κλείνει τα σπλάχνα του για τον αδελφό του και τον άμεσα «πλησίον» του και να τα ανοίγει για οποιονδήποτε άλλο. Κακά τα ψέματα αυτό συμβαίνει στις χριστιανικές κοινότητες παγκοσμίως σήμερα. Στο άτυπο πρωτάθλημα «χριστιανικής φιλευσπλαχνίας» κερδίζει όποιος προσφέρει περισσότερα στον "Άλλον" (ξένο) και σχεδόν όλες οι χριστιανικές διακονίες επικεντρώνονται στους «μετανάστες» και τους «πρόσφυγες». Η παραβολή του Καλού Σαμαρείτη μονίμως παρερμηνεύεται. Δεν έγινε ο Ιουδαίος πλησίον στον «ξένο» (Σαμαρείτη), αλλά το αντίθετο! Ο Κύριος ήθελε να ξεμπροστιάσει τον πονηρό νομικό (φαρισαίο) που δικαίωνε τον εαυτό του (ότι ήταν καλός) και αδιαφορούσε για τον πλησίον του παραβαίνοντας την εντολή «θέλεις αγαπήσει τον πλησίον σου ως σεαυτόν». Ο αιρετικός «ξένος» Σαμαρείτης όμως, την εκπλήρωσε.  

5 σχόλια:

  1. Γυρνάει ένα βράδυ ο άντρας σπίτι τσακισμένος απο την κούραση οπότε βλέπει σπίτι την γυναίκα του να έχει πέσει στο κρεβάτι με τα sεxy εσώρουχα και του λέει:

    – Έλα να το κάνουμε 50 (!!!!) φορές.
    – Ρε γυναίκα λέει άσε με σήμερα είμαι πτώμα.
    – Όχι σήμερα θέλω..
    – Αύριο όσες φορές θέλεις ,είχαμε πολλή δουλειά στο μαγαζί..
    – Σήμερα,50 φορές ή χωρίζουμε (!)
    Τι να κάνει ο άνθρωπος προκειμένου να μην χωρίσει, γδύνεται πέφτουν στο κρεβάτι και αρχίζουν το sport.. 5,10 φορές.
    – Ρε γυναίκα δεν μπορώ άλλο..
    – Σκάσε και συνέχισε.. 15,20,25 φορές.
    – Πεθαίνω, τελειώνω άσε με..
    – Σκάσε και .. 30.35.40.45.48.49.50 φορές.
    Πέφτει ο άντρας κάτω απο την κούραση.

    Την άλλη μέρα το πρωί σηκώνεται η γυναίκα, βλέπει τον άντρα της να ρίχνει ακόμα κάτι ροχαλητά ξεγυρισμένα και λέει «Να πάω να του ετοιμάσω πρωινό να τον ευχαριστήσω τόση υπομονή έκανε ο άνθρωπος».

    Μετά από κάνα μισάωρο σηκώνεται και ο πολεμιστής μας χλωμός και πάει αργά-αργά προς το μπάνιο.

    Περνάνε 5.10.15.λεπτά.

    Μετά από καμιά ώρα λέει η γυναίκα του «κάτσε να πάω να δω μήπως έπαθε τίποτα.

    Πάει σκύβει στην κλειδαρότρυπα και βλέπει τον άντρα της μπροστά στην λεκάνη να την έχει βγάλει, να την χαϊδεύει και να λέει «Έλα ησύχασε, κατούρημα είναι…»

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μὲ ἄλλα λόγια ἡ ζημιὰ γιὰ τὴν παρακμὴ τῶν εὐρωπαϊκῶν λαῶν ἔγινε ἐξαιτίας τῆς χαλάρωσης ἤ ἐγκαταλείψεως τῆς χριστιανικῆς πίστεως ; Πιθανότατα νὰ εἶναι αὐτὸ , ἴσως ἡ ἀποδοχὴ τῆς θρησκευτικῆς πίστεως ὡς ἰδιωτικὴ ὑπόθεση κατέστησε πιὸ ἀνεύθυνους καὶ πλαδαροὺς τοὺς ἀνθρώπους . Ἀντιθέτως , ὅταν ἡ χριστιανικὴ πίστη ἐσήμαινε συμμετοχὴ καἴ ἔμπρακτη ἀπόδειξη τῆς πίστεως στὴν δημόσια σφαίρα πρακτικὰ ὀδηγοῦσε τοὺς ἀνθρώπους στὴν σωματικὴ καὶ κοινωνικοπολιτισμικὴ ἐνδυνάμωση . Μιὰ τέτοια ένίσχυση ἐσήμαινε καὶ καθημερινὴ ἐγρήγορση , έπειδὴ ἡ λογοδοσἰα μποροῦσε νὰ ἀποδείξει τὴν ὀλιγοπιστία , κάτι ποὺ εἶχε πρακτικὲς συνέπειες - στὴν καλύτερη περίπτωση τὸν ἐξοστρακισμὸ ἀπὸ τὴν κοινότητα , στὴν ἔσχατη ἀκόμη καὶ τὸν θάνατο . Σήμερα ὅμως ἡ χαλαρὴ καὶ ἀνεύθυνη ἀποχὴ ἀπὸ τὰ ἐκκλησιαστικὰ καὶ κοινοτικὰ γεγονότα σημαίνει καὶ παραχώρηση τῶν ἱερῶν καὶ τῶν ὀσίων σὲ "ὀλίγους ἀφελεῖς" καὶ ἡ συντριπτικὴ μάζα ἐπιλέγει τὴν ἰδιώτευση -ἰδιωτεία ...Σὲ ἕνα τέτοιο σκηνικὸ , ὅπου έμφανίζεται τὸ κενὸ , παρεισφρύουν οἱ έπήλυδες ποὺ οὐσιαστικὰ ἔποικίζουν καὶ ἀντικαθιστοῦν πληθυσμιακὰ τὶς κενὲς πληθυσμιακὲς περιοχὲς ἤ καὶ στὶς ἤδη ὑπάρχουσες "χλιαρὲς "χριστιανικὲς κοινότητες μὲ τὸν θρίαμβο τοῦ δικαιωματισμοῦ ἐπισκιάζουν τὶς χριστιανικὲς κοινότητες . Μὲ λίγα λόγια , ἀφήσαμε κενό χῶρο καὶ τὸν καλύπτουν οἱ "δυνἀμεις " ποὺ λειτουργοῦν ὑπὸ τὴν καθοδήγηση συγκεκριμένων κέντρων ἀποφάσεων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ασφαλώς όλα αυτά συμβαίνουν υπό την καθοδήγηση συγκεκριμένων κέντρων αποφάσεων, αγαπητέ Κωνσταντίνε!
    Ωστόσο, η παρακμή των ευρωπαϊκών λαών δεν συνετελέσθη εξ αιτίας της εγκατάλειψης της χριστιανικής πίστεως αποκλειστικώς, αλλά κυρίως επειδή απωλέσθη ο ελληνοκεντρικός αξιακός άξονας που θα μπορούσε να αντικαταστήσει τις χριστιανικές αξίες.
    Στον χριστιανικό μεσαίωνα, όπου ο Ευρωπαίος πολίτης έπρεπε να λογοδοτεί περί της ηθικής του ακεραιότητας βάσει των χριστιανικών κανόνων (όπως κάνει το Ισλάμ με την επιβολή της Σαρία), η κοινωνική συνοχή ήταν ισχυρή και αδιάβλητη στην ξένη διείσδυση ή διαβολή. Όμως αυτό στερούσε την ελευθερία των ιδεών και τον αυτοπροσδιορισμό της προσωπικότητος.
    Ασφαλώς το όφελος του ισχυρού κοινοτισμού, έβλαπτε την ατομικότητα και την ελευθερία του πνεύματος.
    Ο δογματισμός, είτε είναι θρησκευτικός είτε ιδεολογικός, είναι μια δέσμευση του πνεύματος σε ένα μοντέλο που περιορίζει την ελευθερία των επιλογών και της πολυσυλλεκτικότητας.
    Από την άλλη, η αρχαιοελληνική αντίληψη περί της παιδείας, ήταν η ευρύτητα του πνεύματος και ο αντιδογματισμός μέσω του σκεπτικισμού και της αμφισβήτησης. Έτσι προέκυψε ο στοχασμός και η φιλοσοφία. Ο Έλληνας δεν ένιωθε φόβο και δέος για τους θεούς του, ούτε θεωρούσε ότι ήταν δούλος τους ή πως όφειλε να τους λατρεύει με φανατισμό! Τους σεβόταν και τους τιμούσε, αφού μέσα από αυτούς έβλεπε την φυσική νομοτέλεια και τις εκφάνσεις της. Η λέξη κλειδί, είναι η παιδεία.

    Η Καθολική Ευρώπη όμως, δεν θέλησε ποτέ να απολέσει το ποίμνιο με το να το εκθέσει στην γνώση. Η γνώση ως γνωστόν αποδεσμεύει και οδηγεί στην ελευθερία. Θέλησε να διαφυλάξει τον δογματισμό, ώστε να ελέγχει τις μάζες, σύμφωνα με τους δικούς της "θεόσταλτους" κανόνες.
    Ο Χριστός δίδαξε την αγάπη προς αλλήλους, χωρίς διάκριση. Ασφαλώς δεν ισοπέδωσε τα έθνη, ούτε και απαίτησε την ομογενοποίηση των λαών.
    Πρόκειται για μια δόλια διαστρέβλωση της Χριστικής διδασκαλίας.

    Κάποιοι θέλησαν να στρεβλωθεί το μήνυμα του Χριστού και τον χρησιμοποίησαν για να οδηγήσουν την Ευρώπη στην μεταχριστιανική εποχή. Είναι οι ίδιοι που εμπνεύσθηκαν την Κομμούνα των Παρισίων, τον Σοσιαλισμό, τον Κομμουνισμό και την Αναρχία, παραποιώντας τις ιδέες του Επίκουρου!
    Είναι αυτοί που επιδιώκουν τον διεθνισμό και την παγκοσμιοποίηση. Είναι αυτοί οι ίδιοι, που επιδιώκουν μανιωδώς να αντιστρέψουν την φύση και την λογική, για χάρη της παράνοιας και του παρά φύσιν!
    Στόχος τους είναι ο δυτικότροπος πολιτισμός, γέννημα των Ελλήνων. Είναι η λευκή φυλή και ότι αυτή πρεσβεύει. Το αίτιο βρίσκεται κρυμμένο πολύ μακρυά, στο βάθος της ιστορίας. Αυτοί και οι άλλοι. Μια μακραίωνη και αδυσώπητη αντιμαχία στην ανθρωπότητα!
    Αυτή την αιτία, προσπαθούμε να διερευνήσουμε, να φωτίσουμε και να αναδείξουμε εδώ στον Καταχθόνιο Δαίμονα, αγαπητέ Κωνσταντίνε.

    ΛΥΚΙΟΣ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Aπλά να συμπληρώσω και να πω ότι από τους Μυδικούς πολέμους και μετά, μέχρι την εδραίωση και μεταφορά της Ρώμης στην Κωνσταντινούπολη όπου εδραιώθηκε πολιτικά ο ιουδαιοχριστιανισμός, υπήρχε στον μεσοδιάστημα αυτών των 700 – 800 ετών, ένας αδυσώπητος εσωτερικός πόλεμος ιερατείων, μέσα στα σπλάχνα του ελληνισμού.

    Υπάρχει ο θρησκευτικά ιδεολογικός χριστιανισμός, αλλά και ο πολιτικά ιδεολογικός χριστιανισμός. Ο πρώτος είναι για τις μάζες, τους ζηλωτές, ο δεύτερος είναι για την θρησκευτική ελίτ. Ποτέ δεν θα μπορούσε να εδραιωθεί ο ιδεολογικός χριστιανισμός του «αγαπάτε αλλήλους», εάν και εφόσον δεν υπήρχε ο ρεαλισμός του πολιτικού χριστιανισμού όπου ο σκοπός αγιάζει τα μέσα!

    Έτσι μπορεί ένας ιδεολόγος χριστιανός ζηλωτής να μην μπορεί να παραβρεθεί σε κοινό χώρο με έναν ραβίνο… αλλά για αυτό υπάρχει ο πολιτικός χριστιανισμός με τους επίσημους εκπροσώπους του! Οι οπαδοί του ιδεολογικού χριστιανισμού σίγουρα και αδιαμφισβήτητα έχουν για αρχηγό τον Ιησού Χριστό και τις διδαχές του… αλλά από την άλλη ο πολιτικός χριστιανισμός διακατέχεται από το ρητό «τα καλά και τα συμφέροντα», κάτι που αντικρούει τις διδαχές και την πορεία ζωής του Ιησού, αλλά αυτό είναι κάτι που το ξεπερνάνε εύκολα στην χριστιανική εκκλησία. Για παράδειγμα η διαίρεση του νέου με του παλαιού ημερολογίου ήταν καθαρά πολιτική απόφαση των αρχιερέων που έθιγε μέρος του ιδεολογικού χριστιανισμού. Υπάρχει μια εννοιολογική διαφορά των λέξεων μεταξύ Ευαγγελιστών και Αποστόλων…

    Μετά την κατοχή της χώρας των Ελλήνων, από τους ειδωλολάτρες Ρωμαίους και την έλευση του χριστιανισμού ως θεωρητικά επανάσταση της αγάπης… την αλήθειας κ.λ.π. έκλεισε ένας κύκλος 700 ετών, που άνοιξε με τους Μηδικούς πολέμους. Οπωσδήποτε ακόμα και μετά την εδραίωση του αρχικά πολιτικού ιουδαιοχριστιανισμού, δεν σταμάτησε ο αδυσώπητος πόλεμος μεταξύ των ιερατείων… μιας και έγινε ποιο συγκεντρωτικός λόγο της δομής του νέου πολιτεύματος (αυτοκρατορικό). Σιγά – σιγά άρχισε να διαμορφώνεται ο διεθνιστικός και ο εθνιστικός χριστιανισμός μέσα στην Ορθόδοξη εκκλησία, όπου τα ιερατεία συνέχιζαν να επιτελούν ποιο οικουμενικό ρόλο, πλέον σε γεωπολιτικά παιχνίδια στην Ευρώπη και την μέση Ανατολή. Η Κωνσταντινούπολη ήταν για 1.000 χρόνια ότι είναι σήμερα για 72 μόνο χρόνια, η Ουάσιγκτον.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Αφήστε το σχόλιό σας
Φίλοι του ιστολογίου, παρακαλώ να κάνετε ελεύθερα τον σχολιασμό σας, αλλά να απέχετε από ύβρεις και προσβολές προσώπων, καθώς και να χρησιμοποιείτε την Ελληνική γλώσσα και γραφή (όχι greeklish). Προσβλητικά και υβριστικά σχόλια θα διαγράφονται. Επίσης διαγράφονται spam και διαφημίσεις άλλων ιστολογίων, αλλά και κάθε άλλο σχόλιο που δεν συνάδει με το ύφος και το ήθος που ορίζει ο δημιουργός και διαχειριστής του ιστολογίου.

Τα σχόλια ελέγχονται πριν δημοσιευθούν.


.