Πέμπτη, 5 Οκτωβρίου 2017

Πως η αριστερόστροφη αντεθνική θεολογία διαμόρφωσε την σύγχρονη δυτική χριστιανοσύνη




Σχόλια για το βιβλίο Dissident Dispatches: An Alt-Right Guide to Christian Theology” του Andrew Fraser, εκδόσεις Arktos 2017, του F. Roger Devlin (Occidental Observer) / ΚΟ

Ο Αυστραλός Andrew Fraser ήταν για το μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας του καθηγητής νομικής στο ΠανεπιστήμιοMacquarie του Σίδνεϊ. Τον Ιούλιο του 2005 «δημιούργησε σάλο» με μια επιστολή του σε τοπική εφημερίδα, στην οποία προειδοποιούσε για την εισαγωγή Σουδανών προσφύγων στην Αυστραλία: «Η εμπειρία σε όλο τον κόσμο μας δείχνει ότι ένας μαύρος πληθυσμός που αυξάνει είναι μια σίγουρη συνταγή για την αύξηση της εγκληματικότητας, της βίας και άλλων κοινωνικών προβλημάτων». Η διαμάχη που ξέσπασε γύρω από την επιστολή αυτή είχε ως αποτέλεσμα την αποχώρηση του Fraser από το πανεπιστήμιο Macquarie.

Το 2011, κυκλοφόρησε το The WASP Question, ένα βιβλίο που εξετάζει την αποτυχία των αγγλοσαξόνων σε όλο τον κόσμο - την "αόρατη φυλή" όπως την λέει - να διατηρήσουν μια συνειδητή εθνοτική ταυτότητα και να υπερασπιστούν τα συλλογικά τους συμφέροντα. Γράφει:

«Το καθοριστικό χαρακτηριστικό των WASP είναι ότι είναι πολύ λιγότερο εθνοκεντρικοί από τους άλλους λαούς. Πράγματι, για όλους τους πρακτικούς σκοπούς, οι αγγλοσάξονες προτεστάντες φαίνεται να είναι όλοι τελείως στερημένοι από το αίσθημααλληλεγγύης που διακρίνει μια ομάδα. Επομένως, είναι ανοικτοί στην εκμετάλλευση από “free riders” (άτομα που δρουν παρασιτικά) από άλλες, πιο εθνοκεντρικές, ομάδες».

Κατά τη διάρκεια της μελέτης της αγγλοσαξονικής καταγωγής, οFraser εκτίμησε το ρόλο που διαδραμάτισε η χριστιανική εκκλησία στο να μετασχηματίσει ένα μάτσο γερμανικών φυλών που συνεχώς τσακώνονταν μεταξύ τους, στο αγγλικό έθνος. Θα ήταν αδύνατο να μαντέψουμε, κοιτώντας το σύγχρονο Χριστιανισμό, ότι η χριστιανική εκκλησία θα μπορούσε ποτέ να υπηρετήσει έναν τέτοιο σκοπό. Η ιδιωτικοποίηση της λατρείας μετά τον «Διαφωτισμό» ήταν τόσο επιτυχημένη, ώστε πολλοί Χριστιανοί φαντάζονται ότι η φύση της πίστης τους είναι απλώς μια ιδιωτική υπόθεση.
Καμία σχέση βέβαια, με αυτό που αποτελεί την αλήθεια. ΟΜεσαιωνικός Χριστιανισμός «ήταν ένας τρόπος ζωής, μια κοινωνία και μια πίστη που ασκείτο δημόσια και ιδιωτικά από όλους τους άνδρες και τις γυναίκες», όπως επισημαίνει ο Fraser. Η Αγία Γραφή δεν «υπηρετούσε απλώς ατομικά τους πιστούς ως μάρτυρες του λόγου και του έργου του Θεού», αλλά και «παρείχε τον ιερό χάρτη» της εκκλησίας. Αλλά αν η χριστιανική εκκλησία είχε τον πρωταρχικό ρόλο στο σχηματισμό του αγγλικού έθνους, η υποχώρηση του χριστιανισμού ως κάτι που ανήκει στην ιδιωτική σφαίρα, δεν συνέβαλε στην πτώση του περήφανου αγγλοσαξονικού κράτους κατά τις τελευταίες δεκαετίες;

Πότε πέθανε καί ἀπό ποιόν σκοτώθηκε o Ἀχιλλέας;


ΜΕ ΤΙ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΑΪΣΑΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΟΙ ΦΙΛΟΛΟΓΟΙ

Γράφει ὁ ΚΩΣΤΑΣ ΔΟΥΚΑΣ

Στό "Μόν Ρεπό" τῆς Κέρκυρας ὑπάρχει ἓνα περίτεχνο ἀντίγραφο τοῦ
Ἀχιλλέα νά πιάνει μέ ὀδύνη τό βέλος, πού ἒχει μπηχθῆ στήν δεξιά του
φτέρνα, περιμένοντας καθιστός καί μέ ὀδύνη τόν θάνατο.
Ἂραγε πεθαίνει κανείς ἂν δεχθῆ ἓνα βέλος στήν φτέρνα;
Ἐντελῶς ἀπίθανο.
Πῶς πέθανε λοιπόν ὁ Ἀχιλλέας; Τό θέμα εἶναι λίγο πολύπλοκο, ἀλλά ὃσοι
ἀγαποῦν καί ἐνδιαφέρονται γιά τόν Ὃμηρο, εἶμαι βέβαιος ὃτι θά
ἱκανοποιηθοῦν ἀπό τίς ἐξηγήσεις πού ἀκολουθοῦν, καί πού βασίζονται,
ὃπως πάντα, στό πληροφοριακό ὑλικό τῶν ἐπῶν, καί ὂχι στίς φαντασιώσεις
τῶν γνωστῶν μας παλαιοτέρων φιλολόγων, πού δίδαξαν τά παιδιά μας καί
τά ἐγγόνια μας, περνῶντας στρεβλές πληροφορίες γιά τόν Ὃμηρο, γιά
λόγους πού τούς ἀφοροῦν.
Ὁ θάνατος τοῦ Ἀχιλλέα πολλαπλῶς προαγγέλεται στήν Ἰλιάδα, ἀλλά
οὐδέποτε ἐπισυμβαίνει στό ἒπος.
Γνωρίζει ὁ ἲδιος πολύ καλά πώς θά πεθάνη, καί μάλιστα λέει ὃτι ἂν
ἒμενε στήν Φθία, θά κληρονομοῦσε τό βασίλειο τοῦ Πηλέως. Ἀλλά
προτίμησε νά πολεμήση στό τρωικό πεδίο καί ὂχι μόνο.
Τό γνωρίζει ἡ μητέρα του ἡ Θέτις, ἡ ὁποία αὐτοαποκαλεῖται
κακογεννήτρα, ἐπειδή γέννησε παιδί ὀλιγόζωο.
Τόν θάνατό του προαναγγέλει ὁ Ἓκτορας, ἐνῶ ὁ Ἀχιλλέας τόν ἒχει
τρυπήσει μέ τό δόρυ του στόν λαιμό.
Τό ἲδιο καί ἓνας ἀπό τούς ἳππους του, ὁ Ξάνθος, μιλῶντας μέ ἀνθρώπινη φωνή.
Ὡστόσο ὁ θάνατός του δέν ἐπισυμβαίνει στήν Ἰλιάδα, πού καταλήγει μέ τόν στίχο:

Τετάρτη, 27 Σεπτεμβρίου 2017

Η εισήγηση για "νόμιμη Οπλοκατοχή και Οπλοφορία Πολιτών" που τάραξε τα νερά στο Συνέδριο των Αστυνομικών!


www.nomosnews.gr,Νόμος και Τάξη

ΝΟΜΟΣ & ΤΑΞΗ :Με απόλυτη επιτυχία στέφθηκε το 1ο Παγκρήτιο Συνέδριο Αξιωματικών Αστυνομίας που πραγματοποιήθηκε από την Ένωση Αξιωματικών ΕΛ.ΑΣ. Περιφέρειας Κρήτης το Σάββατο 23 Σεπτεμβρίου στο Επιμελητήριο Ηρακλείου.

Στο πλαίσιο του συνεδρίου, η Ένωση  δια του Προέδρου της παρουσίασε τέσσερις έρευνες που πραγματοποιήθηκαν τα τρία τελευταία έτη που κατατάσσουν την Ελληνική Αστυνομία στις πρώτες θέσεις σχετικά με την εμπιστοσύνη των πολιτών απέναντι στους θεσμούς του Κράτους. Έθιξε την μη συμμόρφωση της Κυβέρνησης των αποφάσεων του ΣτΕ που ορίζουν την επαναφορά των μισθών των εργαζομένων στα σώματα ασφαλείας στα επίπεδα του 2012, την ψήφιση του νέου νόμου 4472 / 2017 για τα ειδικά μισθολόγια επισημαίνοντας τις επιπτώσεις που θα έχει αυτός στη μισθοδοσία των ενστόλων όπως τον ενδεχόμενο κίνδυνο μελλοντικά κατάργησης της προσωπικής διαφοράς που θα επιφέρει τεράστιο πλήγμα στις αποδοχές,

την μείωση του επιδόματος θέσης ευθύνης (επίδομα διοίκησης) συγκρίνοντας με το αντίστοιχο επίδομα θέσης ευθύνης για τον δημόσιο Τομέα, στηλίτευσε την απαράδεκτη διάταξη του Νόμου 4387 / 2016 σχετικά με την σύνταξη χηρείας, καθώς και την ψήφιση του νέου Νόμου 4488/2017 που προβλέπει αύξηση των εισφορών για ασφαλισμένους προ του 1993.

Σε επιχειρησιακό επίπεδο έγινε παρουσίαση της νέας δομής των Αστυνομικών Υπηρεσιών όπως αυτές διαμορφώθηκαν με την Αναδιάρθρωση η οποία εφαρμόστηκε στην Περιφέρεια Κρήτης από 1 Ιουνίου, επισημαίνοντας τις αλλαγές που επήλθαν από την υλοποίησή της.

Ακολούθησαν τοποθετήσεις των επίσημων προσκεκλημένων τόσο στα θέματα που ανάδειξε η Ένωσή όσο και σε άλλα τοπικά ζητήματα αστυνόμευσης.

Μετά το πέρας των τοποθετήσεων – χαιρετισμών ακολούθησε διάλεξη με τίτλο «Η νόμιμη οπλοκατοχή και οπλοφορία των πολιτών ως παράγων ασφάλειας και μείωσης της εγκληματικότητας;» με ομιλητές τον Νομικό Εκπρόσωπο της Ένωσής μας και έγκριτο δικηγόρο του Δ.Σ. Ηρακλείου κ. Κοκοσάλη Γεώργιο και τον Οπλουργό - εκπαιδευτή ΕΛ.ΑΣ κ. Τσιάμπα Ιωάννη, η οποία σημειωτέον κέντρισε το ενδιαφέρον των παρευρισκομένων κρίνοντας από το πλήθος των ερωτήσεων που ακολούθησαν απάνω στο καίριο αυτό ζήτημα που αναπτύχθηκε.

Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

ΙΔΕΕΣ και μόνο ιδέες!


 


Γράφει η ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ
 Μου είναι τόσο παράξενο να προτείνω σε Έλληνες εθελοντική εργασία ίσως γιατί ΠΑΝΤΑ όταν ήμουνα μικρή έβλεπα στη γειτονιά μας την αλληλεγγύη και μάλιστα την σιωπηλή προσφορά κλπ που την θεωρούσα αυτονόητη. Έβλεπα τους γονείς μου να είναι προσεκτικοί και στα έξοδα και στα λόγια και να βάζουν σε δεύτερη μοίρα τον εαυτό τους που πίστευα πάλι πως ΕΤΣΙ είναι όλοι. Η γιαγιά μου με τη στάση ζωή της άφησε ένα τόσο μεγάλο έργο που ακόμη και μετά από 25 χρόνια που μας άφησε αναγνωρίζω σε εκείνη πράγματα και την ευγνωμονώ για όλα όσα άφησε σαν παρακαταθήκη ΠΑΡΑ πολύ πρωτοποριακά πράγματα και δεν με ξενίζει που κι εμείς στην οικογένεια είμαστε κάπως έτσι. Φυσικά, δυσκολεύτηκα να προσαρμοστώ στον έξω κόσμο και περισσότερο εκπαιδεύτηκα να μην κρίνω και να μην στεναχωριέμαι που οι άλλοι μας παίρνανε για θύματα ή εξωγήινους κάπου κάπου (χαχα τώρα γελάω αλλά τότε ήταν ζόρι μεγάλο).

Πριν φύγω για το εξωτερικό (21 χρόνια πριν) ήθελα να δώσω λίγο χρόνο σε κάποιο νοσοκομείο της Αθήνας αλλά κανείς δεν με δέχτηκε… Τώρα ίσως άλλαξαν τα πράγματα αλλά και να μην άλλαξαν εεε άλλαξα εγώ και δεν περιμένω να με καλέσουν οι άλλοι. Παίρνω πρωτοβουλίες. Αλλά…ΤΕΛΟΣ για μένα. Ορίστε κάποιες ιδέες για Ελλάδα ή εξωτερικό:

Κυριακή, 17 Σεπτεμβρίου 2017

Τί θα συμβεί στη γη όταν ανοίξει η Σελήνη σύμφωνα με τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους


Από την αρχαιότητα η Σελήνη έχει χαρακτηριστεί ως τεχνικό δημιούργημα, αφού υπάρχουν καταγεγραμμένες ιστορικές φάσεις όπου στον ουρανό της γης δεν υπάρχει η ύπαρξη της. Ο Δημόκριτος και ο Αναξαγόρας δίδαξαν ότι υπήρχε μιά εποχή όπου η Γη ήταν χωρίς φεγγάρι…. Υπάρχουν ακόμα και σύγχρονες μαρτυρίες, για την ύπαρξη κενού κάτω από τον φλοιό της Σελήνης. Πρόσφατα μάλιστα επιστήμονες έκαναν λόγο για Μυστηριώδης στρογγυλή Δομή κάτω από την θάλασσα της Γαλιλαίας.

Είναι μάλιστα και το μοναδικό ουράνιο σώμα, το οποίο δεν κάνει τις κινήσεις όλων των άλλων γνωστών πλανητών και δορυφόρων τους, ενώ το μέγεθος της είναι δυσανάλογο για δορυφόρος της γης μας.

Οι σύγχρονοι ρώσοι επιστήμονες πρόσφατα ετοίμασαν ένα σχέδιο όπου θα είναι δυνατόν οι άνθρωποι να μπορούν να ζήσουν μέσα σε ειδικά διαμορφωμένα μπαλόνια στα κενά όπου υπάρχουν, κάτω από την επιφάνεια της Σελήνης. Εκεί δεν υπάρχει εκείνη η…. θανάσιμα επικίνδυνη για τον άνθρωπο διαστημική ακτινοβολία, και η δύναμη βαρύτητας είναι ανάλογη με αυτή, στην οποία συνήθισαν οι γήινοι. Στην σεληνιακή δε επιφάνεια θα μπορούν να βγαίνουν αποκλειστικά με σκάφανδρα.

Κατά τον Ησίοδο.

Τρία στοιχεία όμως συνυπάρχουν, το Χάος, η Γαία και ο Ερωτας. Ο Ερωτας δεν γεννά αλλά ενθαρρύνει και διευκολύνει τη γέννηση και τη δημιουργία. Από το Χάος γεννήθηκαν το Έρεβος και η Νύχτα, ενώ τα παιδιά τους ήταν ο Αιθέρας και η Ημέρα. «ἤτοι μὲν πρώτιστα Χάος γένετ’· αὐτὰρ ἔπειτα Γαῖ’ εὐρύστερνος, πάντων ἕδος ἀσφαλὲς αἰεὶ ἀθανάτων οἳ ἔχουσι κάρη νιφόεντος Ὀλύμπου, Τάρταρά τ’ ἠερόεντα μυχῷ χθονὸς εὐρυοδείης, ἠδ’ Ἔρος, ὃς κάλλιστος ἐν ἀθανάτοισι θεοῖσι, λυσιμελής, πάντων τε θεῶν πάντων τ’ ἀνθρώπων δάμναται ἐν στήθεσσι νόον καὶ ἐπίφρονα βουλήν.» (Ησιόδου Θεογονία 116-122)

Το χάος είναι η προσωποποίηση του πρωτογενούς κενού, το οποίο προηγείται από την δημιουργία, τότε που η τάξη δεν είχε ακόμα επιβληθεί στα στοιχεία του κόσμου.

Ο Αριστοτέλης έγραψε ότι η Αρκαδία, πριν κατοικηθεί από τους Έλληνες, είχε Πελασγικό πληθυσμό και ότι αυτοί οι αυτόχθονες κατοικούσαν σε αυτή την περιοχή από μία πολύ μακρινή εποχή όπου ακόμα δεν υπήρχε η σελήνη στον ουρανό. Γι αυτό τον λόγο τους ονόμασε και Προσέληνες. Ο Απολλώνιος ο Ρόδιος ανέφερε την εποχή «όταν δεν υπήρχαν όλα τα περιφερόμενα σώματα στον ουρανό, πριν εμφανιστούν οι φυλές της Δανάης και του Δευκαλίωνα, και υπήρχαν μόνο οι Αρκάδες, για τους οποίους λεγόταν ότι κατοικούσαν πάνω στα βουνά και τρέφονταν με βελανίδια, πριν την ύπαρξη της σελήνης».

Σάββατο, 26 Αυγούστου 2017

Το Ισλάμ στην Ελλάδα αυξάνεται ραγδαία και δρα ανεξέλεγκτα

Σε προηγούμενο τεύχος είχε γίνει αναφορά στην μείωση του αριθμού των εκκλησιών και την συνεχή αύξηση ισλαμικών τεμενών στην Ευρώπη, στοιχείο που αρκετοί αναλυτές το θεωρούν ως μία τάση για βαθμιαία υποκατάσταση του Χριστιανισμού, ως κυρίαρχης θρησκείας στην Ήπειρό μας, από το Ισλάμ...

Γράφει ο Μάνος Ηλιάδης

Ομοίως, είχε επισημανθεί ότι παρά το ότι το γεγονός αυτό άρχισε να προκαλεί αυξανόμενη ανησυχία στην Ευρώπη, στην Ελλάδα ουδείς αρμόδιος φαίνεται να ασχολήθηκε έστω και στοιχειωδώς για το συγκεκριμένο θέμα, ενώ εντύπωση προκαλεί η απουσία της Ελληνικής Εκκλησίας όχι μόνο σε αυτό το θέμα, αλλά ακόμη και στην συνεχιζόμενη εκστρατεία εξισλαμισμού Ελλήνων.

Όπως και στο προηγούμενο τεύχος, η προσέγγιση στο θέμα γίνεται από στρατηγικής απόψεως και συγκεκριμένως υπό το πνεύμα της επισημάνσεως των παρατηρούμενων τάσεων, από τις οποίες συνάγονται συμπεράσματα για το μέλλον. Περνώντας από την Ευρώπη στα Βαλκάνια, βλέπει κανείς ότι τα τελευταία λίγα χρόνια, εκτός από την σημαντική πλέον παρουσία των Ισλαμιστών του Τούρκου ιμάμη Φ. Γκιουλέν (σ.σ.: για το κίνημά του έχουμε γράψει αρκετά άρθρα και έπεται συνέχεια), ακραίες μουσουλμανικές οργανώσεις έθεσαν υπό τον έλεγχό τους τα τζαμιά στο Σεράγεβο και στα Σκόπια. Το ίδιο παρατηρείται, αυτή την φορά από τους Σαλαφιστές (αυτούς που αιματοκύλισαν την Συρία), στο Μαυροβούνιο, όπου πήραν υπό τον έλεγχό τους όλα τα τζαμιά στα σύνορα με την Σερβία, ενώ για τους ίδιους σημειώνεται επίσης τα τελευταία χρόνια μία σημαντική η επέκταση της επιρροής τους στην γειτονική μας περιοχή της Ν. Βουλγαρίας.

Να σημειωθεί ότι οι Σαλαφιστές έχουν ήδη παρουσία και στην Αθήνα, μέσω του Συλλόγου Αλ Ραχμάν, Κ. Παλαιολόγου 63-65, όπου υπάρχει και άτυπος χώρος προσευχής, με ιθύνοντα νου τον Αχμέντ Ελ Ντιν (Μohi El Din Ali Ahmed Zakira), Αιγύπτιο την καταγωγή. Ο ίδιος σύλλογος διαθέτει επίσης και την ιστοσελίδα islamforgreeks.org, με διαχειριστή πάλι τον Ελ Ντιν.
Κατερχόμενοι νοτιότερα, στην Θράκη, η κατάσταση είναι γνωστή, με την συνεχιζόμενη προσπάθεια των Τούρκων τα τελευταία χρόνια να ανεγείρουν νέα τζαμιά ή να ανακατασκευάζουν παλαιότερα υπό το πρόσχημα διατηρήσεως της οθωμανικής κληρονομιάς, όχι μόνο στην Θράκη αλλά και σε ολόκληρη την υπόλοιπη Ελλάδα, χωρίς καμία αντίδραση από το ΥΠΕΞ (βλ. σχετικό δημοσίευμα των ΕΠΙΚΑΙΡΩΝ).

Η επιδίωξη αυτή δεν είναι άσχετη, τουλάχιστον τα τελευταία λίγα χρόνια, με την άνοδο του Ισλάμ στην Τουρκία. Ο πάντα μαχητικός και γνωστός για την αξιοπιστία του ΑΝΤΙΦΩΝΗΤΗΣ της Κομοτηνής, σε πρόσφατο δημοσίευμά του, επικαλέστηκε δηλώσεις του προέδρου της Ομοσπονδίας Τζαμιών και Μαθημάτων Κορανίου Ρετζέπ Κιγιάκ, σύμφωνα με τις οποίες ο συνολικός αριθμός των τζαμιών στην Τουρκία ανέρχεται σε 85.600 τζαμιά και 15.000 μεστζίτ. Κατά τις ίδιες πληροφορίες, μόνο την τελευταία δεκαετία (περίοδος Ερντογάν) άνοιξαν 7500 νέα τζαμιά (750 τον χρόνο!). Παρόλα αυτά δε, ο Κιγιάκ ζητάει να αναγερθούν άλλες 15.000 νέα τζαμιά, κυρίως στις μεγάλες πόλεις, με τον Ερντογάν μάλλον να μην αναμένεται να προβάλει αντιρρήσεις. Αν το αίτημα αυτό υλοποιηθεί, τούτο θα σημαίνει ότι μέσα σε ελάχιστα χρόνια η Τουρκία θα διαθέτει άνω των 100.000 τζαμιών (85.600+15.000) και με δεδομένο τον πληθυσμό της (75.000.000) ο αριθμός αυτός θα αναλογεί σε 1 τζαμί ανά 876 κατοίκους. Για να δούμε τι κατάφεραν μέχρι τώρα οι Τούρκοι στην Θράκη, αρκεί να αναφερθεί ότι σε ένα σύνολο 120.000 μελών της μουσουλμανικής μειονότητας στην περιοχή αυτή, υπάρχουν 300 περίπου τζαμιά, ήτοι 1 τζαμί ανά 400 κατοίκους(!), πολύ μεγαλύτερη δηλαδή ύπαρξη τζαμιών στη Θράκη από την ίδια την Τουρκία (1 τζαμί ανά 876 κατοίκους).

Παρασκευή, 4 Αυγούστου 2017

Πάθη: Η οκνηρία -ακηδία

Η οκνηρία -ακηδία

Από τον Κων/νο Αθ. Οικονόμου
 
«Νωθρότης σύζυγος ύπνου εστί
και οκνηρία πείνης»
(Γρηγόριος Θεολόγος)

Η ΟΚΝΗΡΙΑ: Η τεχνολογική εξέλιξη και η αέναη επιθυμία του ανθρώπου για περισσότερα υλικά αγαθά τον ωθούν σε όλο και περισσότερη εργασία. Κι όμως, ο σύγχρονος άνθρωπος πάσχει από την αρρώστια της οκνηρίας. Οκνηρία ορίζεται η χαλαρότητα του νου και η εξ αυτής αδυναμία του σώματος να ανταποκριθεί στο κάλεσμα εκτάκτων καταστάσεων. Μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού πάσχει κυρίως από πνευματική οκνηρία. Στις μέρες μας, τουλάχιστον προ της οικονομικής κρίσης, όλες οι ψυχοσωματικές δυνατότητές μας αναλώνονται στον βωμό της εύρεσης χρήματος και της κοινωνικής καταξίωσης. Ελάχιστη προσοχή δίνεται στην ανάπτυξη της προσωπικότητας και του τρόπου σκέψης. Φιλοσοφία, θρησκεία, πολιτισμός, δεν απασχολούν την κοινωνία, ως μη απτόμενα της εννοίας του χρήματος. Παράδειγμα το εκπαιδευτικό σύστημα, ιδιαίτερα μετά την ανανέωση της ύλης προς το «χρηστικότερο» και της αλλαγής προσανατολισμού του προς τον «κοσμοπολίτικο κοινωνικό χυλό», πρωταρχικό στόχο έχει τη δημιουργία μηχανικών μυαλών και όχι ελεύθερων σκεπτόμενων ανθρώπων. Η πνευματική οκνηρία είναι επικίνδυνη για τον πολιτισμό, καθώς οδηγεί σε κοινωνική στασιμότητα. Έτσι κατευθυνόμαστε, αν δεν έχουμε ήδη φτάσει, σε εποχές άκρατου εγωισμού, υλισμού και απάθειας.

Η ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΟΦΙΑ: «Οκνηρός δε είναι μόνο εκείνος που δεν κάνει τίποτα, αλλά εκείνος που μπορεί να κάνει κάτι καλύτερα και δεν το κάνει», έλεγε ο Σωκράτης, ενώ ο Πλάτων προσέθεσε: «Κανένας κοιμισμένος δεν είναι άξιος για τίποτε». Ο Αριστοτέλης διατείνεται: «Αδύνατον τον μηδέν πράττοντα πράττειν ευ», ο Ησίοδος χαρακτηρίζει «ντροπή» την οκνηρία, ενώ ο Σοφοκλής πρέσβευε ότι «Θεός τοις αργούσιν ου παρίσταται». Τέλος ο «παραμυθάς» Αίσωπος βρίσκει στην εργασία τον θησαυρό: «Ο μόχθος είναι για τους ανθρώπους θησαυρός».

Η ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ: Η Βίβλος απαγορεύει την τεμπελιά: «ακούομεν γαρ τινας (...) μηδέν εργαζομένους, αλλά περιεργαζομένους, τοιούτοις παραγγέλλομεν και παρακαλούμεν (...), ίνα μετά ησυχίας εργαζόμενοι τον εαυτών άρτον εσθίωσιν.» (Β’ Θεσ. γ’ 11,12). Αλλού διαβάζουμε: «Ο μη εργαζόμενος μηδέ εσθιέτω» ( Τιμ. γ’ 10), ενώ ο σοφός «εν πειρασμοίς» Ιώβ έλεγε: «Η αργία είναι η μητέρα της πείνας κι αδελφή της κλεψιάς.» Ο Σολομώντας βρίσκει το φάρμακο κατά της οκνηρίας στην παιδεία: «Υιός πεπαιδευμένος σοφός έσται, τω δε άφρονι διακόνω χρήσεται.» (Παρ. ι’4,), ενώ αλλού προσθέτει: «ω οκνηρέ! γίνε σοφός. (...) Πότε θα σηκωθείς από τον ύπνο σου; Λίγος ύπνος, λίγος νυσταγμός, λίγο δίπλωμα των χεριών στον ύπνο. Έπειτα η φτώχεια σου έρχεται σαν ταχυδρόμος (...)." (Παρ. στ’ 6 – 11).

Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017

Οἱ ἄξονες προωθήσεως τοῦ ἐθνομηδενιστικοῦ προγράμματος τῶν ἀνθελλήνων ἐξουσιαστῶν.

Αποτέλεσμα εικόνας για κυβερνηση συριζα
Όπως ακόμη και οι πλέον ένθερμοι (πρώην και νυν) οπαδοί της τραγελαφικής νεοκομμουνιστικής κυβερνήσεως του Ελλαδιστάν έχουν προφανώς συνειδητοποιήσει, οι συνεχείς παλινωδίες, οι αμέτρητες ανακυβιστήσεις και οι εκκωφαντικώς παταγώδεις διαψεύσεις των υπερφιάλων, ψευδών και ουτοπικών προεκλογικών υποσχέσεων των Συριζαν(θ)ελ απατεώνων – μάλιστα δε στα οικονομικά  και κοινωνικά θέματα – έχουν ξεπεράσει κάθε όριο αυτοδιακωμωδήσεως και διασυρμού! Υπάρχει ωστόσο μία σειρά θεμάτων της προεκλογικής τους ατζέντας, στα οποία οι ροζ κομισάριοι που εξουσιάζουν την πατρίδα μας αποδεικνύονται όχι απλώς εργώδεις αλλά  σχολαστικοί και συνεπέστατοι! Πρόκειται για το πολύπλευρο εθνοαποδομητικό πρόγραμμα που, αφ’ ης στιγμής γαντζώθηκαν στην εξουσία, φροντίζουν, συνεπείς ως θεμελιακώς/υπαρξιακώς εθνομηδενιστές και ανθέλληνες, να προωθούν – και μάλιστα εντατικώς και αποφασιστικώς!
Η υλοποίηση του εθνομηδενιστικού αυτού προγράμματος αναπτύσσεται κατά τους εξής κυρίους άξονας:
  1. Συστηματική προσπάθεια αλλοιώσεως/μπασταρδοποιήσεως του ντόπιου πληθυσμού διά της εθνομηδενικής “πολιτικής” των «ανοικτών συνόρων», πολιτικής που οδήγησε στην προσέλκυση και υποδοχή εισροής εκατομμυρίων εποίκων λαθρεισβολέων εκ του τριτοκοσμικού αφροασιατικού υπερπληθυσμού, που συνεχίζουν ανεμπόδιστα να εισβάλλουν και να στοιβάζονται στον ελλαδικό (και ευρωπαϊκό) χώρο, με το κήβδιλο και προσχηματικό status του «πρόσφυγα» ή του «οικονομικού μετανάστη». Στο ζήτημα αυτό έχουμε πολλάκις αναφερθεί μέσω της ιστοσελίδος μας αρκετά διεξοδικώς. Δεν θα πάψουμε δε να το κάνουμε και στο μέλλον, διότι ο λαθρεποικισμός αποτελεί την μεγίστην τρέχουσα απειλή κατά της εθνικής μας υποστάσεως καθ᾿ εαυτής, προς απόκρουση της οποίας οφείλουν να ξεσηκωθούν όλοι οι Έλληνες και να αντισταθούν ΜΕ ΚΑΘΕ ΜΕΣΟΝ, διότι η βιολογική αλλοίωση αποτελεί το δεινότερο απ’ όλα τα δεινά, δεδομένου ότι, αφ’ ης στιγμής συντελεσθεί, ΔΕΝ ΑΝΤΙΣΤΡΕΦΕΤΑΙ!

Δευτέρα, 3 Ιουλίου 2017

Τι ετοιμάζουν; Ιδρύεται άμεσα «Στρατιωτικό Διαστημικό Σώμα»



Η Κοινοβουλευτική Επιτροπή Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ ψήφισε την Πέμπτη και αποφάσισε την ίδρυση ενός νέου στρατιωτικού κλάδου: του Αμερικανικού Διαστημικού Σώματος.
Το σώμα θα είναι το έκτο τμήμα των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ και η πρώτη νέα στρατιωτική υπηρεσία που δημιουργείται  από το 1947.
Το «Space Corps» των Ηνωμένων Πολιτειών θα ενσωματωθεί στο στρατό ως μέρος μιας ξεχωριστής στρατιωτικής δύναμης εντός της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ.
Συγκεκριμένα οι ΗΠΑ διαθέτουν τρείς κλάδους των ενόπλων δυνάμεων,  στρατό, Ναυτικό, Πολεμική Αεροπορία, Πεζοναύτες και Λιμενικό Σώμα. Η Επιτροπή Ενόπλων Δυνάμεων  αυτή την εβδομάδα ψήφισε την ίδρυση του  έκτου σκέλους του Αμερικανικού στρατού, με την ονομασία «Αμερικανικό Σώμα Διαστήματος», το οποίο θα είναι πλέον απολύτως υπεύθυνο για τον επικείμενο  πόλεμο  στο διάστημα.
Το Σώμα του Διαστήματος σύντομα θα αποσυνδεθεί σε μεγάλο βαθμό από την Πολεμική Αεροπορία, η οποία ήταν το τελευταίο καινούργιο τμήμα του αμερικανικού στρατού που δημιουργήθηκε το 1947.
Η πρόταση αποτελεί συνέχεια των αυξανόμενων προσπαθειών του Πενταγώνου τα τελευταία χρόνια για να λάβει  μεγάλη χρηματοδότηση για την επικείμενη μάχη του διαστήματος.
Αυτό έρχεται μόλις μερικές εβδομάδες αφότου η Πολεμική Αεροπορία δημιούργησε το Κέντρο Διαστημικών Επιχειρήσεων,  υποσκάπτοντας σημαντικά τις προσπάθειές του στρατού  να αναλάβει  την ευθύνη  των στρατιωτικών δυνάμεων των ΗΠΑ σε μελλοντικούς διαστημικούς πολέμους.
Όλα αυτά βέβαια, αναφέρει ο αμερικανικός τύπος,  συμβαίνουν παρόλο που καμία άλλη χώρα του πλανήτη δεν έχει επενδύσει σημαντικούς πόρους στην καταπολέμηση του διαστήματος, πράγμα που σημαίνει ότι δεν υπάρχει αξιόπιστος αντίπαλος για τις ΗΠΑ να πολεμήσει  σε αυτόν τον μελλοντικό πολεμικό πόλεμο , ή συμβαίνει κάτι διαφορετικό;
Ο κόσμος ευρίσκεται , σύμφωνα ειδικούς αναλυτές και εμπειρογνώμονες  στα πρόθυρα ενός ακόμη παγκόσμιου πολέμου.  Μετά τις  απειλές για υβριδικό ,  οικονομικό , ενεργειακό , εμπορικό  πόλεμο  , ήρθε να προστεθεί ένας ακόμη,  ο «διαστημικός πόλεμος», σύμφωνα με ρωσικό κανάλι.
Για το σκοπό κάτω από άκρα μυστικότητα, Ρωσία ,  Κίνα  , τώρα και οι ΗΠΑ ,  «εργάζονται» πυρετωδώς για την κατασκευή των ανάλογων οπλικών συστημάτων και υπηρεσιών . Πιθανότατα να  έχουν τεθεί σε τροχιά οι αποκαλούμενοι «δορυφόροι-δολοφόνοι», οι οποίοι διαθέτουν την μοναδική ικανότητα να είναι εξοπλισμένοι με όπλα ισχυρών ακτίνων  λέιζερ, για να καταστρέφουν ανταγωνιστικούς δορυφόρους.
Μετά από αυτό το στάδιο, θα εισέλθουμε  στον σχεδιασμό ενός  εντελώς νέου   στρατιωτικού επιπέδου  , που αφορά την  διεξαγωγή πολέμου από το διάστημα προς « επίγειους στόχους», σύμφωνα με « διάσπαρτες» πληροφορίες.

Γιατί οι πολιτικοί έχουν, ενίοτε, έλλειμμα ηθικής;

Αποτέλεσμα εικόνας για διεφθαρμένοι πολιτικοί

Γράφει η Κωνσταντίνα Γογγάκη*

Ερμηνεύοντας κανείς το φαινόμενο της έλλειψης ηθικής στην πολιτική, διαπιστώνει ότι υπάρχουν παράγοντες που, δρώντας ως διεγερτικές ουσίες στη συνείδηση ενός πολιτικού, λειτουργούν, ενίοτε, ως καταλύτης στην υπεραπλούστευση των ηθικών του διλημμάτων. 

Ορισμένοι εξ αυτών είναι: 

1. Η ατομική φιλοδοξία ή και η ματαιοδοξία, που είναι αποτέλεσμα της αδυναμίας της ανθρώπινης φύσης να απαλλαγεί από τις μικρότητές της. 

2. Η «δυναμική της εξουσίας», δηλαδή η αρχή της δύναμης και της υποταγής, η οποία συναρπάζει με την αλαζονεία της τον πολιτικό. 

3. Η δημοσιότητα, που προβάλλει φιλάρεσκα τη δημόσια εικόνα του, της οποίας συχνά θύμα γίνεται πρώτα-πρώτα ο ίδιος. 

4. Η ελκυστική δυνατότητα απόκτησης εύνοιας και, κυρίως, πλούτου, καθώς συχνά η αναγόρευση κάποιου σε πολιτικό σημαίνει την μετατροπή του σε Μίδα, που ό,τι αγγίζει μετατρέπεται σε χρυσό. 

Όλα μαζί λειτουργούν σαγηνευτικά, καλλιεργώντας την μικροαστική φαντασίωση της επερχόμενης «αίγλης» στη ζωή του. Τα παραπάνω, συνδυαστικά, επιβεβαιώνουν στη συνείδηση του πολιτικού την αξία του ως προσώπου, λειτουργώντας σαν δημόσια απόδειξη της επιτυχίας του.

Εκτός, όμως, από την ατομική ηθική, αρνητικά επηρεάζει και το υπάρχον κοινωνικό σύστημα αξιών, καθώς προβάλλει ψευδεπίγραφες «αξίες» και επίπλαστες ανάγκες, οι οποίες αποδομούν την συνύπαρξη ηθικής και πολιτικής:

Πέμπτη, 29 Ιουνίου 2017

Γιατί ο Disraeli έγραψε ένα βιβλίο με το οποίο ενίσχυσε τις «αντισημιτικές συνομωσίες»;


«Ο κόσμος κυβερνάται από τελείως διαφορετικά άτομα από αυτά που κάποιοι νομίζουν» – Benjamin Disraeli, “Coningsby” (1844).
 
Το Coningsby είναι ένα πολιτικό μυθιστόρημα που έγραψε ο διατελέσας δύο φορές πρωθυπουργός της Αγγλίας (το 1866 και την εξαετία 1874-80), Benjamin Disraeli, Λόρδος του Beaconsfield (1804 – 1881). Το βιβλίο πρωτο-δημοσιεύθηκε τον Ιούνιο του 1844. Ο Disraeli υπήρξε ο πρώτος (και μοναδικός μέχρι στιγμής) εβραϊκής καταγωγής πρωθυπουργός της Αγγλίας.

Ο Disraeli, που ανήκε στους λεγόμενους «αφομοιωμένους» Εβραίους και όχι μόνο δεν αρνήθηκε την καταγωγή του (μιλούσε μάλιστα με αλαζονικό ύφος για αυτήν), αλλά πόνταρε στην «διαφορετικότητά» του για να ανέλθει πολιτικά, την ίδια στιγμή που επαινούσε την Αγγλία για την ελευθερία που απολάμβανε στο «πιο γενναίο έθνος» του κόσμου, για πολλούς ήταν ένας «άνθρωπος των αντιθέσεων», μια διπλή προσωπικότητα : καιΕβραίος σωβινιστής και Άγγλος ιμπεριαλιστής.

Εκτός από πολιτικός, ο Disraeli υπήρξε και ένας παραγωγικόςμυθιστοριογράφος
Το Coningsby (ή αλλιώς «Η Νέα Γενιά» / The New Generation) φημολογείται ότι βασίζεται στην προσωπικότητα του Nathan MayerRothschild (φώτο). Ο γεννημένος στη Φρανκφούρτη εβραϊκής καταγωγής μεγαλοτραπεζίτης Nathan MayerRothschild (1777 – 1836), ήταν ένας από τους πέντε γιους της δεύτερης γενιάς της γνωστής δυναστείας των Rothschild. Ο χαρακτήρας του ‘Sidonia που εμφανίζεται στο βιβλίο, είναι μια διασταύρωση του Lionel de Rothschild (1808 – 1879), τουπρώτου Εβραίου που έγινε μέλος του Κοινοβουλίου του Ηνωμένου Βασιλείου και του ίδιου του Disraeli.

Ο Sidonia είναι ένας μυστηριώδης χαρισματικός Εβραίος, τον οποίον ο Disraeli κάνει να εμφανίζεται στην πλοκή του έργου ξαφνικά «από το πουθενά» και για λίγο και στην συνέχεια εξαφανίζεται καβαλώντας μια μαγευτική αραβική φοράδα που ονομάζεται «Η Κόρη του Αστέρος».

Το βιβλίο τοποθετείται χρονικά σε μια εποχή πραγματικών πολιτικών γεγονότων του 1830 στην Αγγλία μετά την ψήφιση του Μεταρρυθμιστικού Νομοσχεδίου (Reform Bill) το 1832, το οποίο έφερε ευρείας κλίμακας αλλαγές στο εκλογικό σύστημα της Αγγλίας και της Ουαλίας.

Το μυθιστόρημα ακολουθεί τη ζωή και την καριέρα του HenryConingsby, του ορφανού εγγονού ενός πλούσιου Μαρκησίου, του Λόρδου Monmouth. Ο Λόρδος Monmouth αρχικά απέρριψε τον γάμο των γονέων του Coningsby, αλλά στο θάνατό τους θα υποχωρήσει και θα στείλει το παιδί να εκπαιδευτεί στο EtonCollege. Εκεί ο Coningsby γίνεται φίλος με τον Oswald Millbank, τον γιο ενός πλούσιου βαμβακοπαραγωγού που είναι άσπονδος εχθρός του Λόρδου Monmouth. Ο Coningsby αρχίζει να αναπτύσσει τις δικές του φιλελεύθερες πολιτικές απόψεις και ερωτεύεται την αδελφή του Oswald, την Edith. Όταν ο ΛόρδοςMonmouth ανακαλύπτει αυτές τις εξελίξεις εξαγριώνεται και κρυφά αποκληρώνει τον εγγονό του. Μετά το θάνατό του, οConingsby έχει μείνει άφραγκος και αναγκάζεται να δουλεύει για να ζήσει. Αποφασίζει να σπουδάσει νομικά και να γίνει δικηγόρος. Ο πατέρας της Edith (ο οποίος μέχρι τότε ήταν εχθρικός απέναντί του) βλέπει με καλό μάτι αυτή του την προσπάθειά και συναινεί τελικά στο γάμο με την κόρη του. Στο τέλος του μυθιστορήματος οConingsby εκλέγεται στο Κοινοβούλιο στην εκλογική περιφέρεια του πεθερού του και ξαναβρίσκεται με περιουσία.
Στο “Coningsby” και αργότερα στο “Tancred”, ο Disraeli κατασκευάζει έναν Εβραίο σούπερμαν, ο οποίος κατέχει τα πάντα, ξέρει τους πάντες και περιγράφει τη δύναμη και την υπεροχή των Εβραίων με όρους που όμοιους τους θα μπορούσαμε να βρούμε μόνο σε κείμενα «αντισημιτών». Ο Εβραίος που είναι μια κρυφή δύναμη πίσω από τους θρόνους και τις κυβερνήσεις, εκείνος που είναι πάντα στο παρασκήνιο, που διευθύνει την πορεία των διεθνών γεγονότων. Ο Sidonia είναι ένας άνθρωπος που έχει κάνει την μυστική ιστορία του κόσμου χόμπι του, μια μοναχική ύπαρξη μεγάλης σοφίας και εξειδίκευσης, δείγμα μιας διάνοιας που ανήκει σε ανώτερη τάξη.

Η βιολογία του κακού: Είναι ο άνθρωπος από τη φύση του επιθετικός;

Το αναπάντητο(;) ερώτημα της ανθρώπινης επιθετικότητας έχει απασχολήσει σχεδόν το σύνολο των επιστημών καθώς και των κοσμοθεωριών.
Έχουν διατυπωθεί βιολογικές θεωρίες, που ερμηνεύουν την επιθετικότητα ως ένστικτο και προδιαγεγραμμένη συμπεριφορά και οι οποίες έχουν βοηθήσει αρκετά, αλλά όχι επαρκώς στην πρόληψη και στον έλεγχο τέτοιων συμπεριφορών, ενώ αγνοούν τους κοινωνικούς παράγοντες. Από την άλλη μεριά, οι κοινωνικές θεωρίες αποδίδουν την επιθετικότητα σε ποικίλες αιτίες, που περιλαμβάνουν την προηγούμενη εμπειρία, τη μάθηση και τους εξωτερικούς παράγοντες του περιβάλλοντος των ατόμων. Ένας για παράδειγμα ισχυρός κοινωνικός παράγοντας που μπορεί να οδηγήσει τους ανθρώπους στην εκδήλωση επιθετικών συμπεριφορών είναι η ματαίωση. Σύμφωνα με την υπόθεση της ματαίωσης, το άτομο διοχετεύει ψυχική ενέργεια προκειμένου να πραγματοποιηθούν οι προσωπικοί στόχοι που έχει θέσει και η επιθετικότητα εκδηλώνεται όταν κάποιος παράγοντας σταθεί εμπόδιο στην υλοποίησή τους. Μια άλλη άποψη θεωρεί την επιθετικότητα ως μαθημένη κοινωνική συμπεριφορά. Σύμφωνα με τον Albert Bandura για παράδειγμα, τα άτομα μαθαίνουν να είναι επιθετικά είτε επειδή με τη συμπεριφορά τους αυτή δέχονται τα ίδια κάποια ανταμοιβή, είτε επειδή παρατηρούν και μιμούνται κάποιον άλλο που ανταμείβεται λόγω της επιθετικής του συμπεριφοράς.
Από τη μία οι θεωρίες της κοινωνικής αλληλεπίδρασης, οι οποίες εν πολλοίς υποστηρίζουν πως η κοινωνική δομή, ο τρόπος ζωής και ο ψυχικός βιασμός που αυτή παράγει μάς ωθούν στα άκρα της αντοχής μας και συχνά εκδηλώνουμε επιθετικότητα με την παραμικρή αφορμή κι από την άλλη οι γενετικές ερμηνείες, οι οποίες επιχειρούν να αναλύσουν τη βιολογία του ανθρώπινου κακού. Και βέβαια δεν είναι απαραίτητα αντιπαραθετικές μεταξύ τους.
Με το μέγα αυτό φιλοσοφικό ερώτημα καταπιάνεται στο νέο του βιβλίο «Behave: The Biology of Humans at Our Best and Worst» (Συμπεριφέρομαι: Η βιολογία των ανθρώπων στο καλύτερο και το χειρότερο μας) ο Ρόμπερτ Σαπόλσκυ (Robert Maurice Sapolsky) Αμερικανός καθηγητής Βιολογικών Επιστημών, καθηγητής Νευρολογίας, Νευρολογικών Επιστημών και Νευροχειρουργικής στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ και ερευνητικός συνεργάτης στο Εθνικό Μουσείο της Κένυας.

Τετάρτη, 14 Ιουνίου 2017

ANIMUS & ANIMA



σύμφωνα με τον
ΓΙΟΥΝΓΚ

Όπως ακριβώς ζούμε σ’ ένα εξωτερικό κόσμο όπου μια ολόκληρη ήπειρος μπορεί από στιγμή σε στιγμή να βυθιστεί , ή ένας πόλος να μετακινηθεί, έτσι και εσωτερικά ζούμε σ’ ένα κόσμο όπου σε κάθε στιγμή μπορεί να συμβεί κάτι παρόμοιο, που αν θα’ χει τη μορφή μίας ιδέας (έμμονης ή παράλογης) ή διάθεσης (αόριστης ή απρόβλεπτης) δεν θα είναι γι’ αυτό το λόγο λιγότερο επικίνδυνο και αξιόπιστο.
Σύμφωνα με τον Γιούνγκ μία τέτοια κατάρρευση καθώς και μερικά από τα πιο δύσκολα και λεπτά ηθικά μας προβλήματα δημιουργούνται από την εμφάνιση ενός εσωτερικού προσώπου με αυτόνομη προσωπικότητα και μη συνειδητή συμπεριφορά. Το πρόσωπο αυτό εμφανίζεται στα όνειρα, στα οράματα, στις φαντασιώσεις μας ή προβάλλεται πάνω σε πρόσωπα ή καταστάσεις της καθημερινής μας ζωής. Έχει χαρακτηριστικά που λείπουν από τη εξωτερική προσωπικότητα και λειτουργεί με τρόπο αντισταθμιστικό αλλά πάντα ασυνείδητο γιατί παρενοχλεί την προσαρμογή του ατόμου στον εξωτερικό κόσμο γκρεμίζοντας του την ιδανική εικόνα που έχει φτιάξει για τον εαυτό του.
Το πρόσωπο για το οποίο μιλάμε είναι αρχετυπικής μορφής, έχει τις ρίζες του στο συλλογικό ασυνείδητο και εμφανίζεται με θηλυκή μορφή (anima) αν το άτομο είναι άνδρας ή με αρσενική μορφή (animus) αν το άτομο είναι γυναίκα .Πιο απλά μπορούμε να πούμε ότι και ο πιο τέλεια αρρενωπός άνδρας κλείνει μέσα του κάτι θηλυκό (και γνωρίζουμε ότι οι πολύ αρρενωποί άνδρες έχουν προσεκτικά φυλαγμένη και κρυμμένη μια πολύ τρυφερή συναισθηματική ζωή που συχνά περιγράφουμε εσφαλμένα σαν «θηλυκή») ενώ και η πιο θηλυκή γυναίκα κρύβει μέσα της έναν άντρα (σαν μία εσωτερική μορφή της ψυχής της). Χαρακτηριστικό είναι ότι στο ασυνείδητο του άντρα υπάρχει κληροδοτημένη μια ομαδική εικόνα γυναίκας με τη βοήθεια της οποίας ο άνδρας κατανοεί τη γυναικεία φύση, ενώ κάτι αντίστοιχο ισχύει για τη γυναίκα..
Πρόκειται για μία οντότητα που λειτουργεί ανεξάρτητα από τις άλλες ψυχικές λειτουργίες και παρεμβαίνει στη ζωή του ατόμου είτε βοηθητικά είτε καταστρεπτικά αλλά πάντα καθοριστικά και επίμονα Animus σημαίνει νους ή πνεύμα. Είναι η αρσενική ψυχή μέσα στη γυναίκα που κατεξοχήν λειτουργία της είναι ότι παράγει γνώμες. Αντιστοιχεί στον πατρικό λόγο. Η Anima είναι η θηλυκή ψυχή του άνδρα. Αντιστοιχεί στον μητρικό έρωτα και παράγει διαθέσεις.
Η επίδραση που έχουν στο Εγώ η άνιμα και ο άνιμους είναι βασικά η ίδια. Είναι πολύ δύσκολο ν’ απαλλαγεί κανείς απ’ αυτή την επίδραση γιατί είναι πρώτα απ’ όλα ιδιαίτερα ισχυρή. Και αμέσως γεμίζει την εγωική προσωπικότητα με μια ακλόνητη αίσθηση δικαίωσης. Ύστερα η αιτία της επίδρασης προβάλλεται και φαίνεται ότι αποτελεί μέρος των αντικειμένων και των αντικειμενικών καταστάσεων (και τα δύο είναι γνωρίσματα του αρχετύπου).Φυσικά το αρχέτυπο υπάρχει a priori.Αυτό εξηγεί την αναμφισβήτητη ύπαρξη ορισμένων ψυχικών διαθέσεων και γνωμών που είναι εντελώς παράλογες και οι οποίες είναι δύσκολο να επηρεαστούν επειδή η υποβλητική επίδραση που ασκεί το αρχέτυπο είναι πολύ ισχυρή. Το συνειδητό γοητεύεται απ’ αυτή αιχμαλωτίζεται ,ναρκώνεται. Συχνά μάλιστα έχει μία αόριστη αίσθηση μίας ηθικής ήττας. Ύστερα αρχίζει να συμπεριφέρεται όλο και πιο αμυντικά, περιφρονητικά και υποκριτικά, δημιουργώντας έτσι ένα φαύλο κύκλο που απλά αυξάνει τη αίσθηση της κατωτερότητας του. Τότε καταλύεται η ανθρώπινη σχέση γιατί όπως και η μεγαλομανία έτσι και το αίσθημα κατωτερότητας, αποκλείει την αμοιβαία αναγνώριση .Και χωρίς αμοιβαία αναγνώριση σχέση δεν υπάρχει .
ANIMA
Είναι το θηλυκό στοιχείο που προσωποποιεί όλες τις θηλυκές ψυχολογικές τάσεις της ψυχής του άνδρα όπως τα αισθήματα, οι αόριστες διαθέσεις ,οι προφητικές διαισθήσεις η ευαισθησία προς την άλογη πλευρά ,η δύναμη του προσωπικού έρωτα το αίσθημα της φύσης και οι σχέσεις με το ασυνείδητο. Η απώθηση αυτών των θηλυκών τάσεων και ροπών προκαλεί τη συσσώρευση τους στο ασυνείδητο. Έτσι η εικόνα της γυναίκας γίνεται υποδοχέας αυτών των απαιτήσεων .Γι’ αυτό ο άνδρας στην ερωτική του εκλογή έχει ισχυρή επιθυμία ν’ αποκτήσει τη γυναίκα που ανταποκρίνεται καλύτερα στη δική του ασυνείδητη θηλυκότητα, μία γυναίκα που μπορεί αδίστακτα να δεχτεί την προβολή της ψυχής του.
Δεν είναι τυχαίο που κάποτε διάλεγαν ιέρειες (οι Έλληνες τη Σίβυλλα) για να βολιδοσκοπούν τη βούληση των θεών και να επικοινωνούν μαζί τους. Άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι Μάγοι των Εσκιμώων και άλλων αρκτικών φυλών που φορούν γυναικεία ενδύματα ή ζωγραφίζουν στήθη πάνω στα δικά τους ρούχα για να εκδηλώσουν την εσωτερική θηλυκή τους πλευρά που τους επιτρέπει να επικοινωνούν με τη χώρα των πνευμάτων (ασυνείδητο).
Στις εκφράσεις του το άνιμα προσδιορίζεται κατά κύριο λόγο από τη μητέρα του άνδρα.Αν ο άνδρας έχει την αίσθηση ότι η μητέρα του είχε πάνω του αρνητική επίδραση η θηλυκή ψυχή του θα εκφραστεί με οξυθυμία, άγχη, αβεβαιότητα, ανασφάλεια, υπερευαισθησία. Αν ξεπεράσει αυτές τις αρνητικές τάσεις θα ενισχυθεί ο ανδρισμός του. Στην ψυχή αυτού του άνδρα το αρνητικό πρότυπο της μητέρας-άνιμα θα επαναλαμβάνει επίμονα: «-Δεν είμαι τίποτα...-Τίποτα δεν έχει σημασία...-Για τους άλλους είναι διαφορετικό αλλά εμένα τίποτα δεν μ’ ευχαριστεί». Αυτές οι διαθέσεις του άνδρα μπορούν να εκδηλωθούν μέσα από δύστροπο χαρακτήρα αρρωστοφοβία, ανικανότητα, τάση για ατυχήματα. Οι Σειρήνες των Ελλήνων, η βασίλισσα της νύχτας στο Μαγεμένο Αυλό του Μότσαρτ προσωποποιούν αυτές τις επικίνδυνες πλευρές του άνομα. Μία άλλη αρνητική εκδήλωση του άνιμα στην προσωπικότητα του αρσενικού είναι η έφεση να κάνει πικρές φαρμακερές εκθηλυμένες παρατηρήσεις που όλα τα υποτιμούν και βασίζονται σε μία φτηνή διαστροφή της πραγματικότητας.
Μία πιο λεπτή εκδήλωση του θηλυκού πνεύματος είναι τα παραμύθια όπου η πριγκίπισσα απαιτεί από τους μνηστήρες της ν’ απαντήσουν σε μία σειρά ερωτήματα ή να κρυφτούν. Αν δεν λύσουν τα αινίγματα ή τους βρει θα πεθάνουν. Αυτή η παγίδα της άνιμα διαφαίνεται στις ψευτοδιανοητικές και στην πραγματικότητα νευρωτικές συζητήσεις που εμποδίζουν τον άντρα να συγχρωτιστεί με την πραγματική ζωή και τις δημιουργικές αποφάσεις.
Αν οι σχέσεις του άνδρα με τη μητέρα του υπήρξαν θετικές (με τάσεις προσκόλλησης στη μητέρα) αυτό θα έχει διαφορετικές επιπτώσεις πάνω στο θηλυκό στοιχείο. Ο άνδρας είτε εκθηλύνεται, είτε γίνεται έρμαιο των γυναικών και ανίκανος ν’ αντιμετωπίσει της δυσκολίες της ζωής.

Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

Η ΠΛΑΝΗ ΤΟΥ ΜΑΝΤΖΙΚΕΡΤ και το σήμερα


Η μάχη του Μαντζικέρτ από γαλλική μινιατούρα του 15ου αιώνα, στην οποία οι πολεμιστές απεικονίζονται με δυτικοευρωπαϊκό οπλισμό και ρουχισμό.




Νίκος Τοπούζης
Ιστορικός Συγγραφέας

Τον Φεβρουάριο του 1071 ο στρατηγός-αυτοκράτορας της Ελληνικής Μεσαιωνικής Αυτοκρατορίας Ρωμανός Δ’ Διογένης αποφάσισε να εκστρατεύσει ανατολικά και να δώσει την κρίσιμη μάχη ώστε να συντρίψει μια νέα απειλή εξ ανατολών, τους Σελτζούκους Τούρκους. Νομάδες από τα υψίπεδα του Αλτάι, πρόσφατα προσηλυτισμένοι στο Ισλάμ και δεινοί έφιπποι πολεμιστές, οι Σελτζούκοι φάνταζαν μακρινή απειλή για την Κωνσταντινούπολη. Οι επιδρομές τους όμως στην Ανατολία ήταν τόσο σφοδρές και η βαρβαρότητα που επιδείκνυαν σε κάθε χωριό, πόλη ή επαρχία τόσο μεγάλη, που η άμεση αντιμετώπιση τους είχε καταστεί πρώτη προτεραιότητα για τον Αυτοκράτορα.






Η κρίσιμη μάχη δόθηκε στο Μάντζικερτ. Η εμπροσθοφυλακή του Βυζαντινού στρατού απέκρουσε με επιτυχία την πρώτη επίθεση των Τούρκων και με τον Ρωμανό ως επικεφαλή ξεκίνησε αντεπίθεση. Η ορμή της αντεπίθεσης ήταν τέτοια που διέρρηξε το μέτωπο των αντιπάλων, τους ανάγκασε να ξεκινήσουν άτακτη υποχώρηση αλλά κάπου εκεί «κάτι» πήγε στραβά. Το κύριο σώμα του στρατού όχι μόνο δεν ακολούθησε την καταδίωξη του εχθρού αλλά σήμανε και υποχώρηση (!) κάτι που ανάγκασε και την οπισθοφυλακή να θεωρήσει πως η μάχη χάθηκε και υποχώρησε και αυτή. Αυτή η συμπεριφορά των αξιωματικών του κυρίου σώματος ήταν μια ξεκάθαρη προδοσία προς το πρόσωπο του Αυτοκράτορα, αποτέλεσμα της δυσαρέσκειας των αυλικών και των γραφειοκρατών της Πόλης με τον Ρωμανό. Ήθελαν να τον ξεφορτωθούν και το έκαναν εις βάρος των κατοίκων όλης της Ανατολίας! Με το 1/3 του στρατού του μόνο ο Διογένης έφτασε πολύ κοντά στη νίκη αλλά ο αντίπαλος του, Σουλτάνος Αλπ Αρσλάν ήταν άξιος αντίπαλος. Κατάφερε και συγκράτησε την οπισθοχώρηση του στρατού του, τον αναδιοργάνωσε και περικύκλωσε την εμπροσθοφυλακή που είχε απομείνει μόνη της στο πεδίο της μάχης. Αιχμαλώτισε τον αυτοκράτορα και τους άντρες τους.
Ο Αρσλάν φέρθηκε βασιλικά στον αντίπαλο του και τον άφησε ελεύθερο μετά από λίγο καιρό, σε αντίθεση με τους πρώην υπηκόους του. Για να σωθεί ο Διογένης απαρνήθηκε τα επίγεια και περιβλήθηκε το μοναχικό σχήμα. Η Αυλή όμως δε μπορούσε να του συγχωρήσει το παρελθόν του και έβαλε να τον συλλάβουν και να τον τυφλώσουν με πρωτάρη βασανιστή που δεν χρησιμοποίησε καυτές σιδερένιες βελόνες ώστε να συντομεύσει το μαρτύριο του Διογένη αλλά απλές βελόνες. Κατάφερε και τον τύφλωσε με την τρίτη προσπάθεια. Σιδηροδέσμιος και με φρικτά μολυσμένα τραύματα, ο πρώην αυτοκράτορας οδηγούνταν στην Πόλη. Ξεψύχησε όμως στη διαδρομή. Ένας αργός και βασανιστικός θάνατος ύστερα από προδοσία….

Δευτέρα, 5 Ιουνίου 2017

Γιατί η ισλαμική ταυτότητα, είναι ασύμβατη με τον δυτικό τρόπο ζωής.


Γράφει ο Σταύρος Λυγερός



Παλαιότερα ο ευρωπαϊκός φιλελευθερισμός πίστευε ότι η ένταξη των μουσουλμάνων μεταναστών στην παραγωγική διαδικασία θα οδηγούσε σύντομα όχι μόνο σε κοινωνική ενσωμάτωση, αλλά και σε αφομοίωσή τους. Είχαν αλαζονικά υποτιμήσει τη δύναμη της ισλαμικής ταυτότητας, με την έννοια της θρησκευτικής-πολιτισμικής διαφοράς.



Τα γεγονότα αποδεικνύουν ότι η ενσωμάτωση των μουσουλμανικών κοινοτήτων στις ευρωπαϊκές κοινωνίες είναι δύσκολη και συχνά αδύνατη. Στις μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις έχουν παγιωθεί άτυπα γκέτο μουσουλμάνων που λειτουργούν σαν παράλληλεςμικροκοινωνίες, και μάλιστα σε αντίφαση με την ευρύτερη κοινωνία.

Και όχι μόνο αυτό. Σε πρώην αποικιοκρατικές χώρες, όπως η Βρετανία και η Γαλλία, όπου υπάρχουν μουσουλμανικές κοινότητες τρίτης γενιάς, ο ισλαμικός φονταμενταλισμός αναπτύσσεται.

Παρά τα μαθήματα που μας δίνει η πραγματικότητα, οι υποστηρικτές του μοντέλου της πολυπολιτισμικής κοινωνίας συνεχίζουν να υποτιμούν την ιδιαιτερότητα και τη δύναμη της ισλαμικής ταυτότητας. Το Ισλάμ δεν είναι απλή θρησκεία. Είναι ταυτοχρόνως και δικαιικό σύστημα που καθορίζει τον τρόπο ζωής των πιστών. Δικαιικό σύστημα, μάλιστα, ασύμβατο με τις φιλελεύθερες συνταγματικές αρχές, με το νομικό πολιτισμό και με τα ήθη των δυτικών κοινωνιών.

Ασυμβατότητα και αντιφάσεις

Για τον πιστό της σκληροπυρηνικής ερμηνείας του Κορανίου που ζει στη Δύση, η ασυμβατότητα αυτή είναι πηγή αντιφάσεων. Ή θα πρέπει να παραβιάζει την πίστη του ή θα πρέπει να παραβιάζει τις νομικές υποχρεώσεις που έχει ως πολίτης. Συνήθως τις αποδέχεται μόνο προσχηματικά.

Για τον φανατικό ισλαμιστή δεν υφίσταται καν αντίφαση. Γι’ αυτόν σημείο αναφοράς είναι το Κοράνι και η σαρία (ισλαμικός νόμος). Το σύνταγμα και οι νόμοι του δυτικού κράτους στο οποίο ζει είναι απορριπτέοι και περιφρονητέοι.

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι όποιος προσχωρεί στον ισλαμικό φονταμενταλισμό δεν είναι απλός παραβάτης ενός νόμου. Είναι αρνητής συνολικά των δυτικών αξιών, καθώς και των νομικών και ηθικών παραγώγων τους.

Σε ακραίες περιπτώσεις η ένταση της ισλαμικής ταυτότητας προσλαμβάνει διαστάσεις απόρριψης της κοινωνίας, και σε ακόμα πιο ακραίες διαστάσεις ενεργού εχθρότητας. Οι τζιχαντιστές ουσιαστικά θέτουν τον εαυτό τους εκτός της κοινωνίας στην οποία μεγάλωσαν. Για την ακρίβεια, τη θεωρούν θρησκευτικό και πολιτισμικό εχθρό τους.

Μπορούν να σκοτώσουν ακόμα και γείτονες και συμμαθητές τους. Γι’ αυτό και, όταν πραγματοποιούν τρομοκρατικές επιθέσεις, εκλαμβάνουν τον θρήνο και την αγανάκτηση των ευρωπαϊκών κοινωνιών σαν επιβεβαίωση της σημασίας που είχε η πράξη τους στο πλαίσιο του “ιερού πολέμου”.

Αυτό το άτομο υποστηρίζει την κτηνοβασία, την παιδοκτονία και την χρησιμοποίηση ατόμων με ειδικές ανάγκες ως πειραματόζωα: και είναι ο πιο διάσημος «ηθικός φιλόσοφος» της εποχής μας

Σε έναν κόσμο στον οποίο κάποιος που μπορεί να κάνει μια μη πολιτικά ορθή δήλωση μπορεί να καταστραφεί, ο Peter Singerθα έπρεπε λογικά, να αποτελεί ένα ανάθεμα, λόγω των πραγματικά απαίσιων πεποιθήσεών του.


Αντίθετα, παρουσιάζεται ως ένας σεβαστός ειδικός σε θέματα ηθικής (ethicist), για παράδειγμα, σε ένα άρθρο της Wall StreetJournal σχετικά με το βιβλίο του που προτρέπει να δώσουμε το 1/3 των εισοδημάτων μας σε φιλανθρωπικούς σκοπούς.

Αλλά ο αρθρογράφος εκεί παρέλειψε να πει για αυτά που κάνουν τις «υψηλές αξίες» του Singer τόσο σάπιες - και συχνά αντι-ανθρώπινες. Σκεφτείτε:

• Ο Singer υποστηρίζει τη θεωρία της «προσωπικότητας» (personhood) και την παιδοκτονία: Ισχυρίζεται ότι η έννοια της προσωπικότητας (personhood) πρέπει να αντικαταστήσει την έννοια της ανθρωπότητας (humanhood) ως το μέτρο της υψηλότερης αξίας. Από αυτή την άποψη, τα άτομα που δεν έχουν αυτοεπίγνωση δεν είναι "πρόσωπα" και επομένως έχουν χαμηλότερη αξία – κάτι που σημαίνει ότι μπορούν να σκοτωθούντα λεγόμενα ‘μη ανθρώπινα άτομα’. Από αυτή την άποψη, ο Singerέκανε μια ρητή ηθική ισοδυναμία μεταξύ κάποιων ανθρώπων και του σκουμπριού στο ‘Rethinking Life and Death’ (Επανεξετάζοντας την Ζωή και τον Θάνατο), γράφοντας "Καθώς ούτε ένα νεογέννητο βρέφος, ούτε ένα ψάρι είναι άνθρωπος, το λάθος της δολοφονίας τέτοιων όντων δεν είναι τόσο μεγάλο όσο το λάθος της δολοφονίας ενός προσώπου".

Τετάρτη, 31 Μαΐου 2017

"Ύμνος εις την Ελευθερίαν"

Οι στίχοι του Ελληνικού Εθνικού Ύμνου


Αποτέλεσμα εικόνας για εθνικος υμνος

1. Σε γνωρίζω από την κόψη
Του σπαθιού την τρομερή,
Σε γνωρίζω από την όψη
Που με βιά μετρά τη γη.

2. Απ’ τα κόκαλα βγαλμένη
Των Ελλήνων τα ιερά,
Και σαν πρώτα ανδρειωμένη,
Χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!

3. Εκεί μέσα εκατοικούσες
Πικραμένη, εντροπαλή,
Κι ένα στόμα ακαρτερούσες,
Έλα πάλι, να σου πη.

4. Aργειε νάλθη εκείνη η μέρα,
Και ήταν όλα σιωπηλά,
Γιατί τάσκιαζε η φοβέρα
Και τα πλάκωνε η σκλαβιά.

5. Δυστυχής! Παρηγορία
Μόνη σου έμενε να λες
Περασμένα μεγαλεία
Και διηγώντας τα να κλαις.

6. Και ακαρτέρει, και ακαρτέρει
Φιλελεύθερη λαλιά,
Ένα εκτύπαε τ’ άλλο χέρι
Από την απελπισιά.

7. Κι’ έλεες: πότε, α! πότε βγάνω
Το κεφάλι από τς ερμιές;
Κι αποκρίνοντο από πάνω
Κλάψες, άλυσες, φωνές.

8. Τότε εσήκωνες το βλέμμα
Μες στα κλάιματα θολό,
Και εις το ρούχο σου έσταζ’ αίμα,
Πλήθος αίμα Ελληνικό.

9. Με τα ρούχα αιματωμένα
Ξέρω ότι έβγαινες κρυφά
Να γυρεύης εις τα ξένα
Aλλα χέρια δυνατά.

Τρίτη, 16 Μαΐου 2017

Κεραυνοί Καθηγήτριας της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών – Οι εθνομηδενιστές θέλουν να εξαφανίσουν το Έθνος μας


Κεραυνοί της Καθηγήτριας της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών Μαρίας Μαντούβαλου, για τον Αφελληνισμό της Παιδείας μας και τους «μασκοφόρους» που τη σημαδεύουν!
Η φράξια του Υπουργείου Παιδείας, το Πανεπιστημιακό κατεστημένο, οι άθλιες εγκύκλιοι στα σχολεία, το εφιαλτικό νέο Σύνταγμα που μας ετοιμάζουν και η ύστατη προειδοποίηση: «την οργή των νεκρών να φοβάστε»!
Δείτε το συγκλονιστικό βίντεο