Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2016

Τζιχαντιστικές επιθέσεις: Πώς αντιμετωπίζονται; Κινδυνεύει η Ελλάδα;

Image

Συγκλονίζουν το τελευταίο διάστημα οι επιθέσεις που σημειώνονται στα Δυτικά κράτη από άτομα που χαρακτηρίζονται ως "μοναχικοί λύκοι" και σκορπούν το θάνατο για θρησκευτικούς λόγους. 

Το χθεσινό περιστατικό στην Γαλλία με τη δολοφονία του ιερέα από έναν 19χρονο και άλλον ένα τζιχαντιστή. Την ευθύνη για το μακελειό ανέλαβε το Ισλαμικό Κράτος.

Η αύξηση αυτών των περιστατικών έχει αναστατώσει όλη τη Δύση. Τι κοινά σημεία έχουν; Πώς μπορούν να αντιμετωπιστούν; Κινδυνεύει η Ελλάδα; Απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά δίνει ο αναλυτής Ιωάννης Μιχαλέτος. 


 Γράφει ο Ιωάννης Μιχαλέτος*


Οι πολλαπλές επιθέσεις Τζιχαντιστών το τελευταίο διάστημα διακρίνονται από τα εξής σημεία:

Οι δράστες είναι φονταμενταλιστές (λέγονται πλέον και ριζοσπαστικοποιημένοι), μέσα από μια διαδικασία πλύσης εγκεφάλου που βασίζεται σε Αρχέτυπα και Νόρμες που μεταδίδονται συνεχώς από τα κοινωνικά δίκτυα-και όχι μόνο.

Δρουν σε χώρους που σαφέστατα ενυπάρχουν ήδη ευρύτατες μάζες Μουσουλμάνων δεύτερης και τρίτης γενιάς και ούτως μπορούν να αποκρύπτουν την παρουσία τους καθότι αυτή δεν προκαλεί ιδιαίτερη σημασία. 

- Σε δεύτερη ανάγνωση προσβλέπουν και σε συνεργασίες με ομόθρησκους τους που συνειδητά ή όχι τους βοηθούν

Οι καθοδηγητές των δραστών αλλά κατ'ουσία και τα εκτελεστικά στελέχη δεν προσβλέπουν στις πράξεις και τα αποτελέσματα αυτά καθαυτά , αλλά στη δημιουργία "κινηματικής-συναισθηματικής" δράσης που θα κινητοποιεί διαρκώς και νέους δράστες. 

Σε αντίθεση με μια υφέρπουσα φημολογία που διακινείται σε ΜΜΕ ανά το "Δυτικό κόσμο", οι Τζιχαντιστές δεν επιδιώκουν "σύγκρουση πολιτισμών" και "πόλεμο μεταξύ Ισλάμ και Δύσης". Δεν είναι ούτε αφελείς ούτε μικρόνοοι (οι καθοδηγητές) για να μην αντιλαμβάνονται ότι μια τέτοια άμεση σύγκρουση απλώς θα ερημοποιούσε στη κυριολεξία τις γενέτειρες τους καθότι ούτε το Ισλάμ είναι ενιαίο ούτε θα είχαν συμμάχους από άλλους πολιτισμούς. Το δε τεχνολογικό επίπεδο του Ισλάμ είναι στην ουσία ανύπαρκτο, είναι απλά χρήστες Αμερικανικής, Γαλλικής ή και Ρωσικής τεχνολογίας. Σε ενδεχόμενη πλήρη ρήξη με συμβατικούς πολεμικούς όρους με τη Δύση, απλώς θα εξαφανίζονταν από το μελλοντικό ιστορικό γίγνεσθαι. 

Αυτό που ξεκάθαρα επιδιώκουν οι Τζιχαντιστές είναι να αποχωρήσουν οι Δυτικές χώρες από τα εδάφη που οι ίδιοι ελέγχουν (λ.χ. το Ισλαμικό κράτος Ιράκ/Συρίας)

Σε δεύτερη φάση να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις να ελέγξουν τις Δυτικά-ελεγχόμενες Μοναρχίες και πολιτικά συστήματα στη Μέση Ανατολή. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο εάν η Δύση φοβούμενη περαιτέρω επιθέσεις στο έδαφος της, ενδώσει και αποχωρήσει. Ταυτοχρόνως ευελπιστούν ότι ο Δυτικός τρόπος ζωής βαθμιαία παρακμάζει και σε συνδυασμό με δημογραφικούς λόγους, θα υπάρξει μια όσο το δυνατόν πιο ειρηνική μετάβαση στο δικό τους πολιτισμικό πρότυπο. 

Το όλο σκεπτικό τους βασίζεται στον λεγόμενο "Ανατολικό τρόπο πολέμου" που αποφεύγει τις κατά μέτωπον τακτικές αντιπαραθέσεις και δρα μέσω του ανταρτοπολέμου, εξάντλησης του ηθικού του εχθρού, χρήσης της τρομοκρατίας ως πολεμικού εργαλείου και δίνει τεράστια σημασία στην παραπλάνηση και την μυστική δράση. 


Η αντιμετώπιση του Τζιχαντιστικού "ρεύματος" πρέπει να είναι ολιστική.


Η αρχή οφείλει να γίνει με την αντιμετώπιση των Αρχετύπων που κινητοποιούν μέσω κοινωνικών δικτύων και όχι μόνο, τους δράστες και αποτελούν βεβαίως και τα εύχρηστα νοητικά εργαλεία των καθοδηγητών. Υπό αυτή την έννοια , οφείλει η συντεταγμένη Πολιτεία του κάθε κράτους και σε συλλογικό επίπεδο να αντιτάξει τις άμυνες αυτές που θα αποτρέπουν τους Τζιχαντιστές. 

Αυτό μπορεί να επιτευχθεί με τη χρήση αντιστοίχων Αρχετύπων που προκαλούν "σοκ και δέος"προς τους ιδίους και σε αυτή τη φάση χρήσιμοι είναι όσοι κατέχουν εμπειρική ικανότητα ανάλυσης, διαίσθησης και 'εργαλειοποίησης" της κοινωνικής ψυχολογίας των κατά βάση Αράβων δραστών. Σχετικές έρευνες και σε επιστημονικό επίπεδο γίνονται σε ιδρύματα των ΗΠΑ, του Ισραήλ και της Ρωσίας ενώ έμπειρο ανθρώπινο δυναμικό σε αυτό το τομέα υπάρχει σε πλείστες χώρες της Ε.Ε.

Τρίτη, 19 Ιουλίου 2016

ΠΕΡΙ ΚΑΛΟΥ ΚΑΙ ΚΑΚΟΥ, ΠΕΡΙ ΚΑΤΑΣΤΡΕΠΤΙΚΟΥ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΕΩΣΦΟΡΟΥ




Στο Τάγμα χρησιμοποιούμε πολύ συχνά όρους με μη συνηθισμένη σημασία. Έτσι μιλάμε για το Κακό, για τον Καταστρεπτικό ή Μεταμορφωτικό παράγοντα και για τον Εωσφόρο, τον οποίον χαρακτηρίζουμε επίσης και με το όνομα του Αντιπάλου.
Θα σας μιλήσω λοιπόν απόψε, για την έννοια που πρέπει να αποδίδουμε στους τρεις αυτούς όρους, έννοια η οποία απορρέει αποκλειστικά από τα κείμενα της διδασκαλίας μας, καθώς και από σχετικές διευκρινήσεις, τις οποίες μας έδωσε ο Διδάσκαλός μας.
Όπως θα δείτε, πρόκειται για τρία πράγματα τελείως διαφορετικά, τα οποία δεν θα πρέπει να συγχέουμε.

Πρώτα απ' όλα,
α) τι είναι Κακό:

Το Κακό αποτελεί μέρος μιας δυάδας και αντιτίθεται προς το Καλό. Έτσι έχουμε την δυάδα του Καλού και του Κακού.
Το Κακό δεν είναι μια αλήθεια, δεν είναι κάτι που έχει υπόσταση αυτό καθ' αυτό. Το Κακό είναι μια έλλειψη. Μπορούμε να κάνουμε τις ακόλουθες παρατηρήσεις για να κατανοήσουμε όχι την φύση του -αφού το Κακό δεν έχει δική του φύση- αλλά τα αίτια και τις καταστάσεις που μπορούν να το εκδηλώσουν.
Ως άτομα ευρισκόμενα στον κύκλο Κόσμο, δεν μπορούμε να αντιληφθούμε τα πράγματα, παρά μόνον εντός του χρόνου και του διαστήματος. Από το γεγονός αυτό, συλλαμβάνουμε την έννοια του ανώτερου και του κατώτερου, ως υψηλότερο και κατώτερο, ότι θεωρούμε τέλειο και ατελές, πλήρες ή ελλιπές, ως ευρισκόμενο πλησιέστερα της Πηγής ή μακριά από αυτήν.
Ο θεός τον οποίο συλλαμβάνουμε ως απόλυτο, δεν μπορεί παρά να έχει και να εκδηλώνει παρά το υπέρτατο Καλό. Το ίδιο ισχύει για όλες τις αρετές, τις οποίες μπορούμε να συλλάβουμε ή μη, ως ανήκουσες στον Θεό. Έχουν όλες τον χαρακτήρα του απολύτου, του τέλειου, του πλήρους και ως τέτοιες αποκλείουν κάθε έλλειψη. Επειδή όμως η εκδήλωση συνεχίζεται, καταλαβαίνουμε εύκολα ότι τα διάφορα επίπεδα εκδηλώσεως, αποτελούν καταστάσεις που είναι λιγότερο τέλειες και περισσότερο ελλιπείς, αφού δυο απόλυτα δεν δύνανται να υπάρξουν.
Για τον θεό λοιπόν, κάθε εκδήλωση που λαμβάνει χώρα εκτός Θεού, δεν μπορεί να εκφράσει το απόλυτο κατά κανέναν τρόπο και θα μπορούσαμε να παραδεχτούμε ότι για τον Θεό, το Κακό συνίσταται στην διαφορά μεταξύ του Καλού που εκδηλώνουν τα δημιουργήματά του και του υπέρτατου Καλού, το οποίο ανήκει στον Θεό.
Το συμπέρασμα αυτό, δεν νομίζω ότι είναι δικαιολογημένο και θα εξηγήσω γιατί:
Κάθε δημιουργημένο ον, είναι απόλυτο στην κατηγορία του και σχετικό προς τον Θεό ή προς καταστάσεις όντων, ανώτερων αυτού. Κανένα εκδηλωμένο ον δεν μπορεί να συλλάβει και να εκδηλώσει το υπέρτατο καλό ή το απόλυτο Καλό, εκτός των όρων της Αγ. Τριάδος και θα ήταν σφάλμα να πιστέψουμε ότι επειδή ένα δημιουργημένο ον εκδηλώνεται σχετικώς, εκδηλώνει το Κακό. Δεν μπορούμε να ζητήσουμε από κανένα ον να εκδηλώσει, παρά μόνον την ποσότητα του καλού που η φύση του επιτρέπει.
Άρα ένα ον πρέπει να θεωρείται τέλειο, αν κατορθώσει να επιτύχει την πλήρη και ολοκληρωτική απάνθιση των ικανοτήτων του, δηλαδή των δυνητικοτήτων του με τις οποίες προικίσθηκε κατά την δημιουργία του.
Αν πάρουμε ως παράδειγμα τον άνθρωπο, θα πρέπει να πούμε ότι ως ον που ανήκει σε μια βαθμίδα της πνευματικής ιεραρχίας, δεν μπορεί παρά να εκδηλώσει ορισμένο βαθμό του Καλού ή των άλλων θετικών αρετών. Όσο περισσότερο πλησιάζει τον βαθμό αυτό που του επιτρέπει η δυνητικότητά του, τόσο λιγότερο θα εκδηλώνει το Κακό.
Το κακό λοιπόν για τον άνθρωπο, συνίσταται στην διαφορά μεταξύ του καλού το οποίο εκδηλώνει και του καλού που σύμφωνα με την φύση του, μπορεί να εκδηλώσει.
Λόγω του ότι είμαστε υποχρεωμένοι να ζούμε και να εκδηλωνόμαστε στον κύκλο Κόσμο, έχουμε πολλές φορές ανάγκες να εκπληρώσουμε.
Η υπερβολική ή ελλιπής ικανοποίηση των αναγκών αυτών, μπορεί να μας εξαπατήσει και συνήθως μας παρεμποδίζει από το να εκδηλώσουμε όλο το Καλό ή όλη την τελειότητα που είμαστε ικανοί να εκδηλώσουμε.
Δεν πρέπει άλλωστε να λησμονούμε, ότι όπως ολόκληρη η φύση και εμείς οι άνθρωποι βρισκόμαστε εν τω γίγνεσθαι ή καταγινόμαστε να πραγματοποιούμε προοδευτικά τις φυσικές, ηθικές και πνευματικές συνθήκες, οι οποίες θα μας επιτρέψουν να εκδηλωθούμε κατά ένα τέλειο τρόπο.
Από αυτό το γεγονός καθώς και λόγω των αδυναμιών μας, δεν μπορούμε συνήθως, παρά να εκδηλώσουμε ένα καλό, σχετικό προς το καλό που είμαστε ικανοί να εκδηλώσουμε.
Εκδηλώνουμε δηλαδή τόσο κακό, όση είναι η διαφορά μεταξύ αυτών των δυο καλών.
Το κακό λοιπόν, δεν έχει δική του υπόσταση και δεν βρίσκεται πουθενά κρυμμένο, έτοιμο να μας επιτεθεί. Αντιθέτως είναι συμφυές με την κατάσταση του “είναι” μας και το εκδηλώνουμε σε σχέση με τις αδυναμίες μας.

10ο ΑΝΑΨΥΚΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΟΥ Κ.Δ.


Τους κανόνες τους ξέρετε, ξεδιπλώστε τις σκέψεις σας ελεύθερα...

Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2016

9o ΑΝΑΨΥΚΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΟΥ Κ.Δ.


Τους κανόνες τους ξέρετε, ξεδιπλώστε τις σκέψεις σας ελεύθερα...

Θέμα Αναψυκτηρίου:

" Πάντρεμα Ελληνισμού-Χριστιανισμού, υπάρχει σύνδεση;"

Κυριακή, 10 Ιουλίου 2016

Η ΝΙΚΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΠΙ ΤΩΝ ΥΞΩΣ…

Υκσώς ή Ύξυες
Οι Υκσώς ήταν ένας μυστηριώδης λαός (ή ένα συνοθύλευμα λαών) που, το δεύτερο ήμισυ του 17ου αιώνα π.Χ., πέτυχαν να ανατρέψουν την 13η (XIII) Αιγυπτιακή δυναστεία (1773 - 1625 π.Χ.) και να εγκαταστήσουν την δική τους 15η (XV) δυναστεία (1625 - 1540 π.Χ.) μέ έδρα την Αβάριδα (Avaris) στο Δέλτα. Θεωρείται πιθανόν οι Ύξυες (Hyksοs) να ήταν έμποροι προερχόμενοι από την Παλαιστίνη, Μ.Ασία, ακόμη και από τον Αιγαιωτικό χώρο. Αυτοί έθεσαν ουσιαστικά την Αίγυπτο υπό ξενική κατοχή όπως, σε μεταγενέστερες εποχές, οι Αιθίοπες και οι Έλληνες Πτολεμαίοι, ενώ ταυτόχρονα ασπάστηκαν πολλά Αιγυπτιακά έθιμα και παραδόσεις. Τελικά μετά από σκληρό αγώνα η 17η (XVΙΙ) Αιγυπτιακή δυναστεία (1620 - 1540) της Άνω Αιγύπτου, που είχε τυπικά και μόνον αναγνωρίσει την εξουσία τους, τους απώθησε και τους εξέβαλε από την Αίγυπτο ενώ αργότερα η καταδίωξή τους συνεχίστηκε και στην ίδια την Παλαιστίνη όπου πολλοί από αυτούς κατέφυγαν.

http://1.bp.blogspot.com/_9pNDEKdHty8/SmXuZXdMSEI/AAAAAAAAAJU/DlmbtHPGiEk/s400/RhadamanthysMinosAiakos.jpg
Μετά την ολοκλήρωση της γενικής επιστράτευσης, η ελληνική δύναμη χωρίσθηκε σε τρεις στρατιές που η κάθε μία από αυτές ακολούθησε διαφορετική κατεύθυνση. Έτσι η πρώτη οδηγήθηκε με αρχηγό τον Διόνυσο τον Β΄ προς την Μέση Ανατολή και το Ιράν , η δεύτερη με αρχηγό τον Μίνωα τον Α΄ μέσω της ερήμου Σινά προς την Μέμφιδα της Αιγύπτου και η τρίτη με τον Περσέα να ηγείται αυτής προς τις περιοχές της Σομαλίας.
Τόσο ο Μίνως όσο και ο Περσέας απέκρουσαν με επιτυχία τις εχθρικές δυνάμεις των εισβολέων και εκκαθάρισαν κάθε κίνδυνο από τις περιοχές της Βορείου Αφρικής, Αιγύπτου, Σομαλίας και Αιθιοπίας. Να δούμε και τις σχετικές αναφορές από τα αρχαία κείμενα για τα παραπάνω γεγονότα που πραγματικά αποτελούν για την ιστορία των Ελλήνων χρυσές σελίδες, αφού προστατεύουν όχι απλά τις κτίσεις τους αλλά τον ίδιο τον πολιτισμό, τον ίδιο τον άνθρωπο και το μέλλον του.
«…Καυκασίων ήλαυνε κατά πρηώνα εναύλων , Ασσηρίων δε Κάρηνα και ούρεα δύσβατα Βάκτρων…», εδώ ο Νόνος μας δείχνει την πορεία που ακολούθησε ο Διόνυσος ο Β΄ προς αντιμετώπιση των Υξώς.
«…Από χθόνος ήλασε Μίνως, Αραβίης επί πέδον…»
«…Παραγενόμενος δε εις Αιθιοπίαν ης εβασίλευε Κηφεύς, εύρε την θυγατέρα τούτου Ανδρομέδα, παρακειμένην βορά θαλασσείω κήτει… αναγκασθείς ο Κηφεύς υπό Αιθιόπων…», λέει ο Απολλόδωρος για τον Περσέα ο οποίος βρήκε στην Αιθιοπία τον βασιλιά της Κηφέα να είναι αναγκασμένος να θυσιάσει την κόρη του για να σωθεί η χώρα από τον κίνδυνο του κήτους που τους απειλούσε. Επειδή στην μυθολογία όπως γνωρίζουμε όλα είναι συμβολικά δοσμένα, αντιλαμβανόμαστε ότι το κήτος συμβόλιζε τον εχθρό, τους Υξώς και η κόρη του Κηφέα, η Ανδρομέδα την εξουσία του Βασιλιά. Αυτήν παρέδωσε ο Κηφεύς για να σωθεί η χώρα από τις ορδές των βαρβάρων και τις καταστροφές που επέφεραν στις επελάσεις τους.  
ΡΩΜΑΪΚΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ Ο ΠΕΡΣΕΑΣ ΣΩΖΕΙ ΤΗΝ ΑΔΡΟΜΕΔΑ
 Μία θεώρηση του πράγματος όπως μέσα από τα λεγόμενα του Απολλοδώρου διαβάζουμε και βέβαια δεν μπορούμε να δεχθούμε ότι επρόκειτο για κήτος, παρά για ένα φαινόμενο που τους απειλούσε, και στην προκειμένη περίπτωση δεν μπορούσε να είναι τίποτε άλλο παρά οι ορδές των βαρβάρων Υξώς. Έτσι ο Περσέας σώζει την κόρη Ανδρομέδα- Εξουσία του Κηφέα, απελευθερώνει με άλλα λόγια την χώρα και τους κατοίκους της.
Αφού λοιπόν τόσο ο Περσέας όσο και ο Μίνωας επιτυγχάνουν νίκες μεγάλες οδεύουν προς την κατεύθυνση της κοιλάδας του Ινδού όπου εκεί βρίσκεται η άλλη ελληνική στρατιά υπό τον Διόνυσο τον Β΄ αντιμέτωπη με τον κύριο όγκο των βαρβάρων ερυθρομέλανων Υξώς. Μάλιστα τα αρχαία κείμενα μας λένε πως το σύνολο του ελληνικού στρατού ενισχύεται και από Ινδούς ελληνικής καταγωγής. Συγκεκριμένα διαβάζουμε: «…Συνεστρατεύοντο δε λαοί όσοι Κύραν νέμονται και Ινδώο ποταμοίο, Αρειμανέων πέδων Ινδών… τοις δ’ έπι θαρσήσαντες επιστρατώοντο μαχηταί, Δάρδαι, και Πραισίων στρατιαί…», λέει ο Νόνος στα «Διονυσιακά» του, σημειώνοντας ότι μόλις έφθασε στις Ινδίες ο ελληνικός στρατός, έσπευσαν να πυκνώσουν τις τάξεις τους οι ελληνικής- άρειας καταγωγής άνδρες της κοιλάδας του Ινδού ποταμού, της ονομαζόμενης σήμερα Πενζαπ, Πενταποταμία.
Η μάχη του Ινδού ποταμού ήταν αποφασιστική και πάρα πολύ σκληρή. Οι εισβολείς Ραξάς και Υξώς κατασφαγιάσθηκαν. Ο αρχηγός τους Νταριοντάνα (Δηριάδης) και ο γαμπρός του Ορόντης σκοτώνονται και ο θρήνος στους εναπομείναντες Υξώς είναι μεγάλος και γοερός. Η καταστροφή ήταν ολοκληρωτική και η τύχη των Αρείων της περιοχής του Ινδού κρίθηκε σ’ αυτή ακριβώς την μάχη, και κρίθηκε θετικά τόσο για αυτούς όσο και για τους απογόνους τους που θα έμελλε να συνεχίσουν την επιρροή τους σ’ αυτό το κομμάτι της γης που θα κρατούσε το δικό του μυστικό έως και σήμερα…. Αλλά αυτό είναι μία άλλη, πολύ μεγάλη ιστορία….

Σάββατο, 9 Ιουλίου 2016

Η ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΔΙΕΘΝΗΣ ΤΗΣ 1ης ΠΡΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΧΙΛΙΕΤΗΡΙΔΑΣ





Πόσο ανεξάρτητες μεταξύ τους ήταν οι σχεδόν ταυτόχρονες εμφανίσεις χαρισματικών ανθρώ­πων, σε μια τεράστια περιοχή, που κήρυτταν περίπου τις ίδιες αρχές;


O ιστορικός χώρος που αποτελείται από την Ελλάδα, τη Μέση Ανατολή στην περιοχή Ισραήλ-Παλαιστίνης (με επέκταση μέχρι την καρδιά της Μεσοποταμίας), την περσομηδική περιοχή που περιλαμβάνει πλέον και τα ελαμικά εδάφη και τις ανατολικές άρειες περιοχές, απ’ όπου διακλαδίζεται, αφ’ ενός, στην Ινδία και, αφ’ ετέρου, στην Κίνα, ήταν εκτεταμένος και πολυδιαιρεμένος γεωγραφικά και πολιτικά. Επίσης περιελάμβανε, αλλά μόνο σε συγκεκριμένες εποχές, τη γεωγραφικά απομονωμένη Αίγυπτο. Εκεί εμφανίστηκε μια σειρά από θρησκευτικούς μεταρρυθμιστές, μέσα σε διάστημα περίπου 200 ετών, οι οποίοι αναμόρφωσαν τις υπάρχουσες θρησκείες – είτε άμεσα, είτε με φιλοσοφικά ρεύματα.

Η Ελλάδα προ της συγκεκριμένης εποχής είχε καταλήξει σε μια ήπια θρησκευτική εκδήλωση του δωδεκαθέου, το οποίο πολύ παλαιότερα είχε εξοβελίσει την Κρόνια Λατρεία, αλλά και τη Μητριαρχεία, με την άνοδο του Ολύμπιου Δία, Θεού του Ουρανού, στον θρόνο, και με αντίστοιχη υποβάθμιση της Μητέρας-θεάς της Γης, της Ήρας. Το δωδεκάθεο, όπως παγιώθηκε από τον Βοιωτό Ησίοδο (ο Όμηρος το περιγράφει πολύ διαφορετικό), ήταν ένα εξαιρετικό Πάνθεο, που επέτρεπε με πολλαπλούς τρόπους την ενσωμάτωση προηγούμενων, αλλά και νέων θεοτήτων, αποφεύγοντας θρησκευτικούς πολέμους μεγάλης έντασης: μικρές συγκρούσεις ιερατείων για τη νομή μιας περιοχής ήταν ανεκτές και φυσιολογικές, αλλά το πράγμα παρέμενε σε πολιτισμένα πλαίσια. Οι συγκρούσεις του Ποσειδώνα με όλο σχεδόν το Πάνθεο για ιερές πόλεις, όταν είχε ήδη τουλάχιστον τρεις (την Πύλο, την Κρήτη και –εκτός Ελλάδας– την Ατλαντίδα), δείχνουν ανάγλυφα τη... ζωντάνια του θέματος. Το ίδιο και οι συγκρούσεις για την επιβολή του Βάκχου σε Θράκη και Βοιωτία, αλλά και η αποτυχία των Ηρακλειδών να ιδρύσουν δικό τους ιερατείο με επίκεντρο τους Δελφούς.

Στην προς εξέταση περίοδο, είχε ήδη γίνει μια μαζική επιβολή του Απόλλωνα, που είχε ενσωματώσει –και χρησιμοποιήσει– τους άτακτους Ηρακλειδείς στον βασικό οπαδικό του πληθυσμό, δηλαδή τους Δωριείς και τους λοιπούς ποιμενικούς πληθυσμούς από την Πίνδο και την Παρνασίδα. Αυτή η επιβολή είχε γίνει σε βάρος της Αθηνάς, αλλά κυρίως της Ήρας και του Ποσειδώνα στην Πελοπόννησο, από την οποία όμως διέφυγαν η Αθήνα (που παρέμεινε αφοσιωμένη στην Αθηνά) και η Θήβα (που είχε στραφεί στον Διόνυσο).

Η επιβολή αυτή άλλαξε τον θρησκευτικό χάρτη, άλλαξε όμως και τη θρησκευτική ισορροπία: πλέον τα Μαντεία του Απόλλωνα πολλαπλασιάζονται (Δελφοί, Δήλος, Δίδυμα, έναντι μόνο της Δωδώνης για τον αρχηγό του δωδεκαθέου). Ο Κρητικός Ζευς εκτοπίζεται από τον γιο του, Απόλλω­να, που είχε επιστρατεύσει Κρητικούς ναυτικούς για να ιδρύσουν και να επανδρώσουν το Μαντείο των Δελφών, και να συστηματοποιήσουν τη λατρεία. Το πεπρωμένο της Μήτιδας για την αντικατάσταση του Δία από τον γιο του υλοποιήθηκε από τη Λητώ. Έτσι, εντός του ελληνικού Πανθέου αρχίζει να εμφανίζεται μια μυρωδιά μονοθεΐας, που θα οδηγήσει στη βίαιη αντίδραση του συγκρητισμού, με εισαγωγή ξένων και νέων θεοτήτων (Ίσις, Σέραπις) στον λατρευτικό χώρο και των ιθαγενών της ελληνικής μητρόπολης.

Το επόμενο βήμα της απολλωνιακής λατρείας ήταν μια κοινωνική επανάσταση που οδηγούσε σε αχαρτογράφητα νερά: Δύο τεράστιες φιλοσοφικές προσωπικότητες, σε θεολογικό επίπεδο απόστολοι, επεχείρησαν να αναδιαμορφώσουν τον ελληνικό κόσμο: ο Πυθαγόρας και ο Σωκράτης. Ο πρώτος ήταν ένας ελιτιστής, που μυούσε σε σημαντικό βαθμό στην επιστημονική γνώση και επέμενε στη φόρμα, την πειθαρχία, την ιεραρχία και την ακρίβεια. Ο δεύτερος, έχοντας δει την αποτυχία του ελιτιστικού πειράματος, υιοθέτησε μια πολύ ανοικτότερη γραμμή μύησης και διδασκαλίας, επηρεασμένος από τη δημοκρατική πραγματικότητα της εποχής –την οποία απεχθανόταν–απέχοντας με μεγά­λη σαφήνεια από τις επιστήμες και εστιαζόμενος στο ανθρωπιστικό κομμάτι. Παρόλ’ αυτά ο Αριστοφάνης, που κάτι παραπάνω ήξερε, τον παρουσιάζει ως φυσικό φιλόσοφο.

Τρίτη, 28 Ιουνίου 2016

ὓβρις→ἂτη→νέμεσις→τίσις , μια συμπαντική νομοτέλεια



Η ύβρις ήταν βασική αντίληψη της κοσμοθεωρίας των  Ελλήνων  της αρχαιότητας η οποία ακολούθησε σε μεγάλο βαθμό τον Ελληνισμό μέχρι τις ‘μέρες μας.

Όταν κάποιος, υπερεκτιμώντας τις ικανότητες και τη δύναμή του (σωματική, αλλά κυρίως πολιτική, στρατιωτική και οικονομική), συμπεριφερόταν με βίαιο, απρόσεκτο, αλαζονικό και προσβλητικό τρόπο απέναντι στους φυσικούς και ηθικούς κανόνες, τους νόμους του Κράτους και κυρίως στους θεούς, συμπεριφορά η οποία αντανακλούσε πάνω στους άλλους ανθρώπους -  άγραφοι ηθικοί νόμοι, οι οποίοι επέβαλλαν όρια στην ανθρώπινη δράση - θεωρούνταν ότι διέπραττε «ὓβριν», δηλ. παρουσίαζε συμπεριφορά με την οποία επιχειρούσε να υπερβεί τη θνητή φύση του και να εξομοιωθεί με τους θεούς, με συνέπεια την προσβολή και τον εξοργισμό τους.


Αποδίδοντας την αντίληψη σχετικά με την ύβρη και τις συνέπειές της, όπως τουλάχιστον παρουσιάζεται στην αρχαιότερή της μορφή, με το σχήμα ὓβρις→ἂτη→νέμεσις→τίσις μπορούμε να πούμε ότι οι αρχαίοι πίστευαν πως μια «ὓβρις» συνήθως προκαλούσε την επέμβαση των θεών, και κυρίως του Δία, που έστελνε στον υβριστή την «ἂτην», δηλαδή το θόλωμα, την τύφλωση του νου. Αυτή με τη σειρά της οδηγούσε τον
υβριστή σε νέες ύβρεις, ώσπου να διαπράξει μια πολύ μεγάλη α-νοησία, να υποπέσει σε ένα πολύ σοβαρό σφάλμα, το οποίο προκαλούσε την «νέμεσιν», την οργή και εκδίκηση δηλαδή των θεών, που επέφερε την «τίσιν», δηλ. την τιμωρία και τη συντριβή/καταστροφή του. ( Βικιπαίδεια)

Τετάρτη, 25 Μαΐου 2016

Ταμείο Διαχείρισης Δημόσιας Περιουσίας: Υποθηκεύσαμε φυσικό αέριο και πετρέλαιο;

energeia

Π. Καρβουνόπουλος

Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορεί να φανταστεί κάποιος πως μπορεί “συγκεντρωθούν” 50 διςσ΄ αυτό το “ταμείο”. Μέσω του οποίου η ελληνική δημόσια περιουσία θα είναι υπό τον έλεγχο ξενων για 100 χρόνια!
Όσο κι αν θέλει κάποιος να μην είναι καχύποπτος και μόνο η χρονική διάρκεια της “οικονομικής κατοχής” που προβλέπεται μέσω αυτού του ταμείου οδηγεί στη σκέψη ότι οι ελληνικοί υδρογονάνθρακες είναι ήδη υποθηκευμένοι.
Όλοι μας γνωρίζαμε και γνωρίζουμε ότι η εκμετάλλευση των όποιων ενεργειακών αποθεμάτων έχουμε θα φέρει όλα τα “γεράκια” στη περιοχή μας.Η εκμετάλλευσή τους θα είναι πολύ δυσκόλοτερη υπόθεση από τον εντοπισμό και την άντλησή τους.Το θέμα ήταν και είναι πάντα πως  θα διαπραγματευόμασταν την πιο συμφέρουσα για τη χώρα εκμετάλλευσή τους. Και το “ταμείο διαχείρισης δημόσιας περιουσίας” δεν δείχνει να είναι καθόλου καλή ιδέα!

Τρίτη, 17 Μαΐου 2016

Η ισορροπία στρατιωτικών δυνάμεων Ελλάδας-Τουρκίας σε αριθμούς

Η διαφορά δεν είναι όση θα περίμενε κανείς.
isorropia-stratiotikon-dinameon-elladas-tourkias-arithmous-video
«Η Ελλάδα ανέκαθεν επένδυε σε πιο ποιοτικά οπλικά συστήματα και στο ανθρώπινο δυναμικό της.
Τα τελευταία χρόνια η Άγκυρα επενδύοντας και στην εγχώρια αμυντική της βιομηχανία έχει ισοσκελίσει αν όχι υπερβεί την Αθήνα στο θέμα των σύγχρονων οπλικών συστημάτων ενώ και στο θέμα του ανθρώπινου δυναμικού πολλοί είναι εκείνοι που εκτιμούν πως υπάρχει σωρευμένη εμπειρία λόγω των μαχών με το PKK.
Εντούτοις στις περισσότερες των περιπτώσεων όπου έχουν κληθεί οι Ελληνικές ένοπλες δυνάμεις να συμμετάσχουν σε ΝΑΤΟϊκές ασκήσεις και επιχειρήσεις έχουν καταδείξει ότι τουλάχιστον όσων αφορά το ανθρώπινο δυναμικό διατηρούν το προβάδισμα.
Αξίζει ωστόσο να δει κανείς έστω και ενημερωτικά την ισορροπία των δυνάμεων ως προς τα οπλικά συστήματα που κατέχει η κάθε χώρα στις δύο όχθες του Αιγαίου, σύμφωνα με τα στοιχεία που υπήρχαν διαθέσιμα μέχρι και το 2015

Η πυγολαμπίδα, ο όφις και ο τρίτος δρόμος



Υπάρχει ένα σημείο "κεντρικό" στην συζήτηση της προηγούμενης ανάρτησης. Ζωτικής φύσεως. Και το μυαλό μου έχει βάλει μια καρφίτσα, ένα σημάδι, στην χωροχρονική εκείνη στιγμή, και ...τσαλακώνεται ο χωροχρόνος μου.

Γράφει ο Ελεύθερος Στοχαστής: 

"Ο Στοχαστης, σαν Στοχαστης σαν πεθανει, δεν θα ξαναυπαρξει. Ταπαμε και αντιο, δεν θα σε δω στο πλοιο. Ο Στοχαστης μια ευκαιρια εχει μονο για να τα καταφερει να βγει απο το κοτετσι και ειναι αυτη η ζωη. Μοναδικη ευκαιρια. Αν αποτυχει, τελος. Μηδεν. Και μεχρι τωρα η αποτυχια ειναι σαφεστατη. Το παιχνιδι ομως δεν εχει ληξει. 

Εαν ομως δυστυχως ληξει, δευτερη ευκαιρια δεν υπαρχει. Η ψυχη "φαγωνεται". Ομως, επειδη δεν διαλυεται αν εχει δημιουργηθει εστω και σε μικρο βαθμο, πιθανοτατα θα επιστρεψει. Εγω ομως δεν θα εχω καμια συνειδηση του γεγονοτος της επιστροφης. Αρα θα ειναι σαν να ειναι μια αλλη ζωη. Ισως να ειμαι ο Αυστραλος Jason, και να ειμαι παικτης του χοκευ και να συλλεγω πεταλουδες. "Μα δεν θα επιβιωσει τιποτα;" Θα επιβιωσει μονο οτι εχει κρυσταλλωθει σε τετοιο βαθμο, ωστε να "περασει", κατι που υπηρξε τοσο δυνατο και εντονο και μονιμο, που χαρακτηκε στην ψυχη, ειτε αυτο ειναι για καλο ειτε για κακο (πχ καποιο παθος). Καποιο χαρακτηριστικο που θα χαρακτηριζει τον Jason επειδη ακριβως χαραχτηκε βαθια στη ψυχη του. Ολα τα αλλα τα επιφανειακα, μας χαιρετουν. Ο Jason και αυτος με τη σειρα του μια ζωη θα εχει, μια ευκαιρια να καταφερει να χτισει τα ανωτερα σωματα, ωστε να ξεφυγει απο φαγωματα και επανακυκλωσεις και "φτου και απο την αρχη" και τα καλα και τα στραβα. Εαν τα καταφερει, θα εχει checkpoint, καποιο σημειο δηλαδη που θα μπορει να στεκεται και να πηγαινοερχεται κατα βουληση, γλυτωνοντας τα ανθρωπινα δραματα. Θα εχει αρχισει να γινεται ο ιδιος σιγα σιγα περισσοτερο θεος απο ανθρωπος, γι αυτο θα τα καταφερει."

19η ΜΑΪΟΥ, ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ

Ξηρανθήτω ημίν ο λάρυγξ εάν επιλαθώμεθά σου ω Πάτριος Ποντία γη. (Λεωνίδας Ιασονίδης)

Να ξεραίνεται η γούλα μ’ αν ανασπάλλω την πατρίδα μ’, τον Πόντον(Κώστας Π. Μαυρόπουλος)

Γενοκτονία των Ποντίων


Η γενοκτονία ως όρος καθιερώθηκε στη δίκη της Νυρεμβέργης, όταν καταδικάστηκε η ναζιστική ηγεσία για τα εγκλήματα πολέμου κατά των Εβραίων.Ως νομική έννοια διατυπώθηκε στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών και καθιερώθηκε στις 9/12/1948, με τη σύμβαση της Ρώμης για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Τρεις γενοκτονίες συντελέστηκαν τον 20ο αιώνα, των Αρμενίων, των Ελλήνων του Πόντου και των Εβραίων. Εξ’ αυτών οι δύο αναγνωρίστηκαν παγκοσμίως, άμεσα των Εβραίων και έμμεσα των Αρμενίων.
Με το τρίπτυχο «ένα κράτος, μια θρησκεία, ένας λαός», και έχοντας ως συμβουλάτορες Γερμανούς αξιωματικούς, οι Νεότουρκοι αρχικά και στη συνέχεια ο Μουσταφά Κεμάλ, σχεδίασαν και εκτέλεσαν τις δύο πρώτες γενοκτονίες. Το 1915 την γενοκτονία των Αρμενίων και από το 1916 έως το 1923 τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Με το πρόσχημα να μην ενωθούν οι Έλληνες του Πόντου με τις Ρωσικές δυνάμεις, που πολιορκούσαν τον Πόντο, εκτόπισαν τον πληθυσμό από τις παραλιακές περιοχές, στα μεσόγεια της χώρας. Μέσα στο καταχείμωνο, σε εξοντωτικές και χωρίς στοιχειώδη σίτιση και ανάπαυση πορείες, έχασαν τη ζωή τους πολλοί Έλληνες. Εκτός από τους θανάτους που προέκυψαν από τις ταλαιπωρίες υπήρξαν και πολλές περιπτώσεις φρικιαστικών θανάτων από άτακτους τσέτες υπό τα αδιάφορα βλέμματα των συνοδών χωροφυλάκων. Σε πολλές δε περιπτώσεις και με την βοήθεια τους. Και βέβαια δεν εξέλειπαν οι βιασμοί γυναικών, ακόμη και εγκύων, ανήλικων κοριτσιών αλλά ακόμη και ανήλικων αγοριών. Επίσης πολλοί Έλληνες πέθαναν στα τάγματα εργασίας καταπονημένοι από τις εξαντλητικές εργασίες. Έτσι με την εξόντωση του μισού πληθυσμού (353.000) και τον εκτοπισμό-ξεριζωμό του άλλου μισού, τον Αύγουστο του 1923 ο Μουσταφά Κεμάλ αναφώνησε θριαμβευτικά: «Επί τέλους τους ξεριζώσαμε».
Για πάνω από 70 χρόνια, η λέξη γενοκτονία ήταν σχεδόν απαγορευμένη προς χάριν της Ελληνοτουρκικής φιλίας. Οι Πόντιοι όμως δεν ξέχασαν ποτέ το δράμα των προγόνων τους. Πάντα ερχόταν στο νου τους η εικόνα των γονιών και των παππούδων, που όταν ανέφεραν τη λέξη «πατρίδα», γέμιζαν τα μάτια τους δάκρυα. Οργανώθηκαν και αντρώθηκαν κύρια μετά το 1980, και αποφάσισαν να κάνουν το χρέος τους. Έτσι φτάσαμε στην καθιέρωση ημέρας μνήμης για τα θύματα της τουρκικής θηριωδίας. Η ιδέα και οι πρωτοβουλίες για την ψήφιση του σχετικού νόμου ανήκουν στον κοινωνιολόγο Μιχάλη Χαραλαμπίδη.

Σάββατο, 14 Μαΐου 2016

Από την εγωκεντρικότητα στην ταπεινοφροσύνη



Θα ήθελα να σας δω να δουλεύετε πάνω στην αλλαγή της σκέψης "προσέξτε με" και να την κάνετε αυτό που αποκαλεί ο Λάο Τσε "ζώντας στην αφάνεια", να γίνετε πιο αφανείς. Ζούμε σε έναν κόσμο που έχει εμμονή με τη διασημότητα.

Το Τάο Τε Τσινγκ διδάσκει κάτι τελείως αντίθετο. Ακούστε τον εξηκοστό έκτο στίχο: "Η θάλασσα μένει χαμηλά. Και επειδή μένει χαμηλά όλα τα ποτάμια και τα ρέματα εκβάλουν σ' αυτήν" - επειδή μένει ταπεινή, επειδή μένει σε εκείνη τη θέση που επιτρέπει σε όλα να έρθουν. Ο Λάο Τσε προσπαθούσε να μας διδάξει το σημαντικό μάθημα τού να αφήνουμε να μας έρθει ό,τι ξέρουμε ότι έρχεται. "Γιατί είναι η θάλασσα βασίλισσα εκατοντάδων ποταμών; Διότι κείτεται χαμηλότερα από αυτούς". Η ταπεινότητά της τής δίνει τη δύναμή της. Αυτή είναι μια πολύ σημαντική αρχή που πρέπει να γίνει κατανοητή.

Μπορείτε να ξεπεράσετε αυτή την εγωιστική ανάγκη να λέτε πάντα "προσέξτε με, κοιτάξτε πόσο σημαντικός είμαι"; Εννοώ, δεν έχει αυξηθεί αυτό πολύ τελευταία, με όλες αυτές τις εκπομπές στην τηλεόραση για τις διασημότητες; Το CNN κάνει τώρα ωριαίες εκπομπές για χαζοπράγματα, όπως το τι συνέβη σ' αυτήν ή στην άλλη διασημότητα. Και γίνονται όλες αυτές οι συζητήσεις και υπάρχουν όλα αυτά τα περιοδικά. Περνάς απ' το αεροδρόμιο και κοιτάς τον πάγκο με τα περιοδικά και παντού βλέπεις τον ίδιο τύπο φωτογραφιών, απλά σε διαφορετικά περιοδικά. Υπάρχει αυτή η τεράστια αγορά μέσω της οποίας οι άνθρωποι μπορούν να μπουν στην κατάσταση τού "προσέξτε με", "προσέξτε με", "προσέξτε με"...

Τρίτη, 10 Μαΐου 2016

Aειζωία, το πρόβλημα.

 
Γράφει η Κοκκινοσκουφίτσα *

Παρακολουθούμε λοιπόν τους φιλοσοφικούς διαλόγους του Λύκιου με τον Ελεύθερο Στοχαστή, περιμένουμε τους Κύνες, Όντως Όντες και Λύκαστρους να ξαναβρούν το νήμα της ξεχωριστής και σπινθηροβόλας επικοινωνίας τους και μέχρι την επόμενη φαεινή ιδέα ας δούμε κάτι από τον άθεο θείο των δυο τρομοκρατών. Μου κράτησε το ενδιαφέρον αμείωτο όχι τόσο για το βάσιμο των συλλογισμών όσο για το ασυνήθιστο ταξίδι που μας κάνει. 

ΑΕΙΖΩΙΑ 
Αυτό το μικρό άρθρο προσπαθεί να απαντήσει στο ερώτημα γιατί να πεθαίνουν οι άνθρωποι και τι θα γίνει αν πάψουν να πεθαίνουν, αν γίνουν αείζωοι;
Θα παρουσιαστεί έλλειψη χώρου και τροφής;
Επίσης ερευνά το πόσοι τρόποι ή δρόμοι υπάρχουν προς την Αειζωία.

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ
Ένα τεράστιο πρόβλημα, φαινομενικά άλυτο είναι το ότι πεθαίνουν οι ανθρωποι. Πολλές χιλάδες χρόνια οι άνθρωποι αρρωσταίνουν, γερνούν και πεθαίνουν. Αυτό είναι ένα γεγονός. Αλλά επίσης είναι αλήθεια που επιβεβαιώνεται από την ιστορία, ότι κανένας μεγάλος φιλόσοφος ή επιστήμονας δεν καταπιάστηκε με το θέμα του θανάτου, δεν προσπάθησε καν να προσεγγίσει τη λύση. Ο θάνατος κατάντησε να θεωρείται ένα συνηθισμένο φαινόμενο, κάτι σαν μια φυσική αναγκαιότητα.

Αντί να βρούνε και να προτείνουν λύσεις, λένε:
1. Πού θα χωρέσουν οι άνθρωποι όταν πάψουν να πεθαίνουν; Θα δημιουργηθεί αδιαχώρητο, άρα ο θάνατος είναι αναγκαίος για να αποφευχθεί το αδιαχώρητον.
2. Οι πεθαμένοι δεν τρώνε. Τι θα έτρωγαν τα δισεκατομμύρια και τρισεκατομμύρια αθάνατοι; Επομένως, λένε, ο θάνατος είναι οικονομία και στα τρόφιμα, άρα αναγκαίος, ωφέλιμος και απαραίτητος.
Θα ήθελα να μας εξηγήσουν οι σοφοί και επαϊοντες επιστήμονες:
- Γιατί όλοι οι άνθρωποι λυπούνται όταν πεθαίνει κάποιος συγγενής ή φίλος, αφού ο θάνατος είναι απαραίτητος και χρήσιμος;
- Γιατί όλοι οι άνθρωποι θέλουν να παρατείνουν όσο μπορούν τη ζωή τους;
- Γιατί η ιατρική επιστήμη αγωνίζεται εναντίον των ασθενειών και του θανάτου, αφού ο θάνατος είναι αναγκαίος;
- Γιατί όλοι αντιδρούν στο θάνατο και παλεύουν όσο αντέχουν, να τον αποφύγουν;
Μήπως ο θάνατος δεν είναι αναγκαίος; Μήπως επιβλήθηκε από τις θρησκείες η απαραιτητότητά του; Οι θρησκείες, δηλαδή τα ιερατεία που έχουν κολοσσιαία κέρδη από το εμπόριο του θανάτου και τη μαύρη αγορά μεταθανάτιων ελπίδων.

Λένε δεν θα υπάρχει χώρος και τροφή, αν οι άνθρωποι πάψουν να πεθαίνουν.
Δηλαδή αν εξευρισκόταν χώρος και τροφή, ο θάνατος θα ήταν άχρηστος; Άρα δεν είναι και απόλυτα αναγκαίος για την επιβίωση του είδους, δεν είναι κανόνας της φύσεως, δεν είναι φυσικό φαινόμενο ή συμπαντικός νόμος.
Τι χρειάζονται οι γιατροί, τα φάρμακα, τα νοσοκομεία, οι ιατρικές επιστήμες;;;
Και όχι μόνο οι άνθρωποι αλλά και τα φυτά και ιδιαίτερα τα ζώα αντιδρούν με όλες τους τις δυνάμεις στο θάνατο. Μα γιατί, αφού ο θάνατος ανοίγει νέους δρόμους σε νέα ζωή. Γιατί;
Μήπως θα μπορούσε να συμβαίνει και κάτι άλλο πολύ διαφορετικό; Μήπως δεν είναι ο θάνατος η υποχρεωτική διέξοδος; Μήπως υπάρχουν πύλες διαφυγής; Άγνωστες ακόμη λύσεις. 

Πεθαίνουν, λένε, τα όντα για να ελευθερώσουν χώρο για τα καινούργια, τις επερχόμενες γενιές. Έτσι ο θάνατος γίνεται, όπως λένε, παράγοντας νέας ζωής. Αυτό ισχυρίζονται, είναι ένας απαράβατος κανόνας. Είναι μια νομοτέλεια, λένε.
Κι αν δεν είναι έτσι; Αν υπάρχει μια πύλη διαφυγής; Αν υπάρχει κάποιος τρόπος να βρεθεί κάπου ένας απέραντος χώρος διαβίωσης του ανθρώπου; Τότε πάλι ο θάνατος θα ήταν αναγκαίος; Όχι φυσικά.

Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ξέρουν γιατί πεθαίνουν!
Δέχονται το θάνατο μοιρολατρικά, από συνήθεια, σαν να ήταν αναγκαίο κακό, επειδή το είπε ο γιατρός, ο παπάς, ο γκουρού, η κοινωνία. Δεν αμφισβητούν τίποτε. Δεν κάθονται να σκεφτούν γιατί πεθαίνουν και πώς θα μπορούσαν να σταματήσουν αυτή την ολέθρια συνήθεια. "Τί να κάνομε. Όλοι θα πεθάνομε. Είναι το γραφτό μας", μουρμουρίζουν. Η ανθρωπότητα, λένε, είναι ένα κλειστό κύκλωμα πάνω στη Γη. Ισχύει το "ο θάνατός σου η ζωή μου".
Μα αν ο θάνατος είναι αναγκαίος και ευεργετικός για τους επιζώντες, γιατί, επαναλαμβάνω, κλαίνε και οδύρονται γύρω από τα πτώματα των νεκρών; Γιατί κλαίνε απαρηγόρητα αφού ο θάνατος είναι ευεργεσία, αναγκαιότητα και ανοίγει το δρόμο στους νέους ανθρώπους; Γιατί τόσα δάκρυα και σπαραγμοί για κάτι που ομολογούν ότι είναι απαραίτητο, αναγκαίο και πολύ καλό; Γιατί;

Τρίτη, 3 Μαΐου 2016

Τι επιδιώκει η Τουρκία με την ένταση στο Αιγαίο;


Οι συνεχείς προκλήσεις των Τούρκων δείχνουν ότι οδηγούν τα πράγματα σε όξυνση της κατάστασης, ώστε κάπου να απαντήσουμε και να υπάρξει θερμό επεισόδιο 

Η συνεχής ένταση των επεισοδίων στο Αιγαίο με την αύξουσα επιθετικότητα της Τουρκίας, είναι φυσικό να απασχολεί τους αρμοδίους, οι οποίοι, υποθέτω, πριν προβούν σε οποιαδήποτε απαντητική ενέργεια αποτροπής, θα έχουν καταγράψει το πιθανό κίνητρο της τουρκικής στάσης.

Και το λέω τούτο, επειδή η γνωστοποίηση, μετά την σχετική συνεδρίαση του ΚΥΣΕΑ, ότι θα εγκατασταθεί μόνιμη στρατιωτική φρουρά στις Οινούσσες και θα κατασκευασθεί ελικοδρόμιο, αλλά και η εμφανής αποστολή δύο υποβρυχίων μας στο Καστελόριζο, καταδεικνύει πως η ελληνική πλευρά σ’ αυτά τα δύο σημεία έχει εντοπίσει ότι η Τουρκία επιδεικνύει ιδιαίτερο ενδιαφέρον (Για την περίπτωση του Καστελόριζου, γράψαμε προ ημερών στην Voria.gr, ότι κατά πληροφορίες υπήρξε ενημέρωση από ρωσικής πλευράς, ότι οι Τούρκοι «μπλοφάρουν» με τις Οινούσσες, αλλά ο στόχος τους είναι το Καστελόριζο).

Αυτά είναι τα εμφανή. Έχω όμως κάποιες απορίες, στις οποίες δεν έχω απάντηση, συμφώνως προς κάποια δεδομένα, που είναι η μεταφορά στρατιωτικών μονάδων από την Ανατ. Θράκη και την Σμύρνη προς τα νότια σύνορα της Τουρκίας, αλλά και η μεταφορά των ειδικών δυνάμεων από τα Κατεχόμενα στην ίδια περιοχή, όπου οι Τούρκοι έχουν ανοικτά δύο πολύ μεγάλα μέτωπα, στις κουρδικές περιφέρειες της Τουρκίας, και στα σύνορα με την Συρία.

Παραλλήλως, ενισχύουν αφενός την άμυνά τους στο ενδεχόμενο εμπλοκής με την Ρωσία, και αφετέρου βρίσκονται σε επιφυλακή στα σύνορα με την Αρμενία, όπου είναι αποφασισμένοι να ενταχθούν στο πλευρό του Αζερμπαϊτζάν σε περίπτωση που οι εκεί συρράξεις γενικευθούν (για να μη προσθέσω πως και κάποιες μικρές μονάδες βρίσκονται στην Ουκρανία).

Το ερώτημα, επομένως, είναι: Πόσα μέτωπα ανοικτά μπορεί να αντέξει μια χώρα, ώστε να ανοίξει ακόμη ένα στο Αιγαίο; Αν είχε σκοπό να οδηγήσει στα άκρα την κατάσταση δεν θα έπρεπε πρώτα να εξασφαλίσει τα νώτα της, όπως επιβάλλουν οι κανόνες της στρατηγικής; Υπάρχει και δεύτερο ερώτημα: Όσο και αν το ΝΑΤΟ με την -δήθεν- ουδετερότητά του βρίσκεται στο Αιγαίο, θα αφήσει τις μέχρι τώρα εμπλοκές να εξελιχθούν σε ένοπλη σύγκρουση;

Tο Μυστικό της Αειζωίας και της Αιώνιας Νιότης στην αρχαία Ελλάδα!


1

Η «Θεότητα» και η «Αθανασία» στην αρχαία Ελλάδα «Άσοφοι είστε ‘σεις οι άνθρωποι. Δεν προβλέπετε ούτε το μελλοντικό καλό ούτε το κακό. Κι εσύ από την αλογίσιά σου, έπαθες αθεράπευτο κακό. 
Ορκίζομαι το μεγάλο όρκο των θεών στα νερά της Στυγός, αθάνατο που θα ‘μενε αιώνια νέος θα ‘κανα τν γιο σου και θα του εξασφάλιζα παντοτινή λατρεία. Τώρα δεν υπάρχει τρόπος να αποφύγει το θάνατο. Θα δέχεται όμως αιώνια τιμές, γιατί κοιμήθηκε στην αγκαλιά μου
!», είπε έξω φρενών η θεά Δήμητρα στη Μετάνειρα, βασίλισσα της Ελευσίνας. Κι ύστερα της ζήτησε να της χτίσει ένα ναό για να την δοξάζουν, κι εκείνη σ’ αντάλλαγμα θα τους μάθαινε τις ιερές τελετές και τα Μυστήρια.
Μυθολογία Ελλήνων, Καρλ Κερένυι, σ.223

Οι μυθικοί Έλληνες των πανάρχαιων χρόνων της προϊστορίας, τότε που περισσότερο ονομάζονταν Μινύες ή Δαναοί παρά Έλληνες, φαίνεται πως είχαν ανακαλύψει το μεγαλύτερο απ’ όλα τα μυστικά, το Μυστικό της Αειζωίας και της Αιώνιας Νιότης! Ο όρος Αειζωία, όπως λέει ο γλωσσοπλάστης συγγραφέας Α. Τσακαλίας, υποδηλώνει ευτυμολογικά την ικανότητα να μπορείς να ζεις αιώνια, αλλά έχοντας την ελεύθερη βούληση να διαλέγεις μεταξύ ζωής και μη-ζωής, ενώ η Αθανασία σου στερεί το δικαίωμα επιλογής, όπως στην περίπτωση του αθάνατου κενταύρου Χείρωνα. Κατά λάθος χτυπημένος από δηλητηριασμένο βέλος του Ηρακλή, εκείνος δεν μπορούσε να γιατρευτεί αλλά ούτε και να πεθάνει, εκτός αν κάποιος δεχόταν να «θυσιαστεί» και να γίνει αθάνατος στη θέση του! Ο καημένος ο Προμηθέας δέχθηκε, για να μπορέσει να λυτρωθεί ο αινιγματικός Χείρων, ο δάσκαλος όλων των ηρώων και ημιθέων.
Στα πανάρχαια λοιπόν χρόνια, σε εποχές που αναφέρονται μόνο στα αρχεία των Αιγυπτίων ιερέων, τότε που τα «αιώνια παιδιά» κατατρόπωναν το στόλο των θρυλικών Ατλάντων ή και πολύ βαθύτερα στο χρόνο σε εποχές θολές σκεπασμένες με ιστορική ομίχλη, φαίνεται πως οι πρόγονοί μας είχαν ανακαλύψει το Μυστικό των Μυστικών. Σαν το χάρτη του κρυμμένου θησαυρού υφασμένου αλληγορικά στον καμβά των μύθων, ταξιδεύει μέσα στο μπουκάλι του Χρόνου που λικνίζεται στα ήσυχα κύματα του αιώνιου, και ερωτοτροπεί με τη νοημοσύνη των εποχών. «Κι εδώ συμβαίνει κάτι το περίεργο: όσο απομακρυνόμαστε από τα κέντρα των λεγομένων μεγάλων πολιτισμών, όσο ξεφεύγουμε από τις ιδέες των γνωστών μεγάλων θρησκειών, όσο πιο πίσω πάμε στο χρόνο και φτάνουμε σε εποχές και σε περιοχές που κάποιοι ονομάζουν ¨πρωτόγονες¨, τόσο περισσότερο οι απαντήσεις που δίνονται είναι τολμηρές, γεμάτες περηφάνια κι αισιοδοξία για τις ανθρώπινες δυνατότητες: «όχι, δεν είναι ούτε αναγκαίο ούτε αναπόφευκτο να γερνάει και να πεθαίνει ο άνθρωπος! Όσο πιο κοντά βρίσκεται ο άνθρωπος στη φύση, όσο πιο ενωμένος αισθάνεται με το σύμπαν, τόσο μεγαλύτερη είναι η πίστη του στη δυνατότητα της νίκης πάνω στη φθορά και στο θάνατο» γράφει ο Α. Γεωργίου, σ’ εκείνο το εξαιρετικό βιβλίο του Οι Κυνηγοί της Αθανασίας (σ.11). Και συνεχίζει (σ.145): «Αυτό σημαίνει ότι θεωρούμε πως η προσπάθεια του ανθρώπου να βρει τρόπους για να νικήσει τη φθορά και το θάνατο έχει μια αρχαιότητα που μετριέται όχι μόνο με χιλιάδες ή δεκάδες χιλιάδες χρόνια, αλλά με εκατοντάδες χιλιάδες». Και δεν έχει ούτε ένα θαυμαστικό σ’ αυτό το κείμενο!