Γράφει ο ΛΥΚΙΟΣ
Ο
υλικός κόσμος αποτελεί το πεδίο της μεγαλύτερης πύκνωσης αιθέρα στην
δημιουργία. Όλες οι υπόλοιπες πεδιακές καταστάσεις, διακλιμακώνονται σε ανώτερο
επίπεδο από αυτό της ύλης, δηλαδή σε αραιότερες πυκνώσεις. Η ύλη είναι το
κατώτερο επίπεδο. Κάθε πεδίο που βρίσκεται μετά την ύλη (ανώτερο) έχει την δική
του προβολή στην ύλη.
Οι ανθρώπινες οντότητες έχουν πολυεπίπεδη
φύση. Το ανώτερο μέρος της φύσης τους, είναι το πνεύμα. Το κατώτερο είναι το
υλικό τους σώμα, το οποίο δεν αποτελεί, παρά προβολή των ανωτέρων σωμάτων του
στο υλικό πεδίο.
Αν το υλικό σώμα είναι η παρουσία μας στην
κατώτερη κατάταξη της δημιουργίας, το πνευματικό σώμα, είναι στην ανώτατη. Το
πνευματικό μας σώμα, είναι λεπτοφυές και αποτελεί απευθείας προέκταση του
Συμπαντικού Λόγου, δηλαδή της Δημιουργού Αιτίας (του Θεού). Αν παρομοιάζαμε
σχηματικά την Δημιουργία σαν μια πηγή φωτός, που διαχέει τις φωτεινές της
ακτίνες μέσα στο αβυσσαίο χάος έως ότου αυτές χαθούν, οι πρώτες φωτεινές ακτίνες
που ξεκινούν από την πηγή, είναι τα πνευματικά μας σώματα.
Όπως όλοι βιωματικά γνωρίζουμε, η Δημιουργία
(δηλαδή η Φύση) δομείται βάσει απαρέκλητων κανόνων, που τους ονομάζουμε
Συμπαντικούς ή Φυσικούς Νόμους. Αυτοί εκφράζονται με τα γνωστά μας Μαθηματικά.
Άρα λοιπόν, στην Δημιουργία κυριαρχεί η Ιεραρχία και η Νομοτέλεια. Επειδή
λοιπόν εκτός των προηγουμένων υπάρχει και η Ποικιλία, τίποτε στην Φύση δεν
είναι ίδιο αλλά ούτε και ίσο.
Το
υπερκείμενο εξουσιάζει το υποκείμενο. Το αντίστροφο ποτέ.
Οι φυσικοί νόμοι εξετάζονται από την
επιστήμη προκειμένου να γίνουν κατανοητοί.