Γράφει ο πολιτικός επιστήμων Νικόλαος Θ. Κωνσταντινίδης(«Παρατηρητής της Θράκης»)*
Εδώ και τρία περίπου χρόνια ο
ελληνικός λαός υφίσταται τα πάνδεινα, στον οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό και
εργασιακό τομέα, αλλά κυρίως υφίσταται έναν άνευ προηγουμένου πόλεμο στον τομέα
της παιδείας και του πολιτισμού, στον τομέα της ψυχικής και συναισθηματικής
ισορροπίας, καθώς και στον τομέα της ηθικής, δηλαδή εν ολίγοις συμβαίνει αυτό
που περιγράφει η Naomi Klein αναλύοντας το «Δόγμα του Σοκ» και ο Alan Watt
περιγράφοντας το «Σοκ και Δέος».1 Κι ενώ ο λαός αυτός καθημερινά χάνει και
κάτι, το οποίο κέρδισε με αίμα και ιδρώτα, εν τούτοις δεν δείχνει καμία πρόθεση
για να αντιδράσει. Και βέβαια, μιλώντας για αντίδραση, δεν εννοούμε τις χλιαρές
....
συγκεντρώσεις «αγανάκτησης», αλλά
δυναμικές και ουσιαστικές: Όπως αντέδρασαν οι Αγγλίδες νοικοκυρές την δεκαετία
του’70, που για μήνες δεν αγόρασαν κρέας, μέχρι οι τιμές να πέσουν σε λογικά
επίπεδα, όπου και παραμένουν δεκαετίες τώρα. Ή όπως αντέδρασαν οι Αργεντίνες
που με το κροτάλισμα των κατσαραλών έδιωξαν κακήν-κακώς το Δ.Ν.Τ. και τα άλλα
καρτάλια από την χώρα τους.
Στα έως τώρα αφιερώματα αυτής της
στήλης που αφορούν την κρίση, έχουν αναλυθεί διάφορες πτυχές και παράγοντες της
όλης κατάντιας μας, εκτός από μία: Το παράγοντα λαό, δηλαδή τον άνθρωπο
ως άτομο και ως σύνολο. Ως γνωστόν ο λαός είναι μια πολυστρωματική και
πολυταξική έννοια.2 Ταυτόχρονα, όμως, αποτελείται και από ένα σύνολο μονάδων με
ατομικές ιδιαιτερότητες και με διαφορετικές προσωπικότητες. Η προστασία των
ιδιαιτεροτήτων αυτών, από την εποχή του Διαφωτισμού και ένθεν, δημιούργησε τα
Ατομικά Δικαιώματα.
Ο αείμνηστος Ξενοφών Ζολώτας –ένας
από τους «Επτά Σοφούς της Οικονομίας» που εάν ζούσε σήμερα θα είχε φρίξει με το
παγκόσμιο γίγνεσθαι– επί δεκαετίες διακήρυττε ότι για να ευημερεί ο άνθρωπος
μέσα στην κοινωνία, πρέπει η ηθική, η πνευματική ζωή, η υγεία, η οικονομία,
κ.λπ. να είναι διαμορφωμένες αρμονικά, ώστε να εξασφαλίζεται «τόσο εις τα άτομα
όσον και εις την κοινωνίαν ως σύνολον, η μεγαλυτέρα ηθική και υλική
ικανοποίησις των αναγκών».3 Την πρωτοκαθεδρία του ανθρώπου τόνιζε και ο επίσης
διαπρεπής οικονομολόγος Άγγελος Αγγελόπουλος, ο οποίος έθετε τον άνθρωπο στο
κέντρο «εις την υπηρεσίαν του οποίου τίθενται όλοι οι σκοποί, όλοι οι
μηχανισμοί, όλοι οι θεσμοί, όχι μόνον δια να ικανοποιήση τας υλικάς του
ανάγκας, αλλά δια ν’ αναπτύξη και τας προσωπικάς του ικανότητας και να
καλλιεργήση τας πνευματικάς του αξίας».4