Τρίτη, 20 Αυγούστου 2019

28ο ΑΝΑΨΥΚΤΗΡΙΟ-ΣΤΟΧΑΣΤΗΡΙΟ



Τους κανόνες τους ξέρετε, ξεδιπλώστε τις σκέψεις σας ελεύθερα...

34 σχόλια:

  1. Εμείς εδώ και τώρα
    Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η ζωή έχει ομορφιά πολλή. Αλλά και δυσκολίες και διαψεύσεις και πόνο. Όλα αντέχονται. Για όλα βρίσκουμε κάποιες απαντήσεις. Είναι όμως και ένα θέμα που μας δυσκολεύει. Το τέλος του βίου. Το παραμερίζουμε, το αποδεχόμαστε, συνθηκολογούμε, μαθαίνουμε να ζούμε μ' αυτό. Η συμφιλίωση είναι, να πούμε όταν θα έρθει η στιγμή, "μια ζωή έζησα, μια ζωή χάρηκα". Και είναι αλήθεια αυτό. Μια ολόκληρη ζωή, ένας πλήρης κύκλος. Πολλοί άνθρωποι ζουν συμφιλιωμένοι. Κι άλλοι φοβούνται τον θάνατο.
    Τι δηλαδή; Την ανυπαρξία. Ποιος μπορεί να ισχυριστεί οτι είναι προτιμότερη από την ύπαρξη η ανυπαρξία;
    Έτσι, από τα αρχαιότατα χρόνια ο άνθρωπος, δεν ξέρω πώς ξεκίνησε, δημιούργησε την πεποίθηση οτι υπάρχει μετά θάνατον ζωή. Ήταν παρηγορητικοί οι λόγοι; Ήταν φαντασία; Ή στηρίζονταν κάπου οι πεποιθήσεις αυτές;
    Δεν βρίσκει κανείς και τόσα πολλά επί της ουσίας κάνοντας μια μελέτη του θανάτου στις αρχαίες πηγές. Τα γνωστά και τετριμμένα. Ηλύσια Πεδία, οι Νήσοι των Μακάρων, ο Άδης. 
    Η ψυχή που συνεχίζει το ταξίδι στον Α-ίδη, στον αόρατο για μας Άδη, τον κόσμο των σκιών, κι αν ήταν ενάρετη μεταβαίνει στας Νήσους των Μακάρων, αλλιώς καταλήγει στον Τάρταρο. Κι αυτό για τους λίγους. Οι πολλοί μη έχοντας άλλο από τούτη την ζωή, την γιορτάζουν, την αναδεικνύουν. Έχουν βέβαια δοκιμάσει τον καρπό της γνώσης και έχουν επίγνωση θανάτου. Αυτή η πληροφορία, αυτή η γνώση καταλύει την παραδείσια αθωότητα. Κι έκτοτε αρχίζει η φιλοσοφία. Όχι πώς να πεθάνουμε αλλά πώς να ζήσουμε ξέροντας οτι θα πεθάνουμε. Πώς να συμβιβάσουμε την ζωή με τον θάνατο. Ο αγαπημένος κόσμος των Σκιών, εκεί που όλοι έχουμε αγαπημένα πρόσωπα, δεν είναι ξένος και άπιαστος. Είναι τόπος επισκέψιμος και αρκετοί από την αρχαιότητα τον είχαν επισκεφτεί.

    Ο φιλόσοφοι μιλούν για δυο δυνάμεις. Την εικόνα έρωτας-θάνατος, μας την έδωσε ο Εμπεδοκλής, ένας πολύ στιβαρός προσωκρατικός φιλόσοφος, ο Εμπεδοκλής από τον Ακράγαντα, μας έδωσε την έννοια με τη φιλότητα και το νείκος. Η φιλότης, ο έρωτας, από την μια,  το νείκος, φιλονικία, έρις, διάλυση, καταστροφή από την άλλη. Επάνω σ’ αυτές τις δύο δυνάμεις, συντελείται όλο το δράμα του σύμπαντος. 
     
    Ήρθε όμως ο Φρόιντ στα γηρατειά του και είπε υπάρχει μία αρχή, ένας νόμος μέσα στη φύση, που αυτός είναι ο αρχετυπικός. Ο πρωταρχικός, ο πιο ισχυρός. Πιο ισχυρός και από τη γέννηση δηλαδή, από τη δημιουργία, από το είναι, από τον έρωτα. Ποιος είναι αυτός ο νόμος; 
    Είναι λέει η τόντεστριμπ, η ορμή προς τον θάνατο. Ορμή προς θάνατον. Το ρεύμα του θανάτου.  Είναι αυτό που σπανιότερα στρέφεται προς τα μέσα και μας τραβάει στον βυθό, στην αυτοεγκατάλειψη, την κατάθλιψη, την σκέψη της αυτοκτονίας. Κι όταν, κι αυτό είναι το σύνηθες,  στρέφεται προς τα έξω,  τότε γίνεται αυτό το φαινόμενο που το λέμε (η αγκρισιβιτέτ), **η επιθετικότητα**. 
    Και ορμή για ζωή από την άλλη. Είναι οι δύο πόλοι του γίγνεσθαι.  Είναι η φιλότης και το νείκος. 
    Έτσι λειτουργεί ο κόσμος μας, ο ορατός κόσμος των θνητών. Η ζωή είναι θνητή και ο θάνατος αθάνατος. 
    Υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο; Και βέβαια υπάρχει. Όμως αυτό είναι υποκειμενική μου γνώση. Η μόνη δυνατή απόκριση στην ερώτηση αυτή οφείλει να είναι ανάλογη της απάντησης του Φάουστ στην Μαργαρίτα, όταν τον ρώτησε αν πιστεύει στον Θεό. 
    "Πιστεύεις στον θεό;" 
    Glaubst du an Gott?

    **"Ποιος τολμάει να ειπεί πιστεύω στον θεό; 
    Ποιος τολμάει να ειπεί δεν πιστεύω στον θεό;"**

    Έτσι αποκρίθηκε ο Φάουστ στην ερώτηση της Μαργαρίτας.

    ~ * ~

    Αυτό ήταν μια εισαγωγή για να αρχίσει ο Στοχαστής να ξετυλίγει αυτά που μας υποσχέθηκε.

    ***
    Δ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. πάντως ο άδης, ως τόπος υπό του φλοιού της γης που φτάνεις εκεί μέσω ποταμού, υπάρχει...εγώ δλδ έχω πάει εκεί, ή μάλλον με έχουν πάει και μάλιστα πολύ πριν αρχίσω να μαθαίνω και να καταλαβαίνω για όλα αυτά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αυτός ο αγέρωχος μήνας Αύγουστος…
    Φρικώδης του μεγάλου θέρους αναφώνηση
    Τις νύχτες τρέχουν οι κομήτες που δεν είδαμε
    Κανένα σχίσμα δεν υπήρξε τρομερότερο -: ειν’ ο άνθρωπος και η φύση.

    Ας αυτοσχεδιάζουμε ας πίνουμε καφέδες κάνοντας: Α!…

    *(Ν. Καρούζος, Τα ποιήματα, τ. Β’, Ίκαρος)*


    Σχίσμα λοιπόν!
    Έγινε ένα κλικ και νιώσαμε θεοί. Έστω, εν δυνάμει θεοί.  Αθάνατοι θνητοί. Πώς; Πότε; Καφέδες να το σκεφτούμε.

    "Χανόμαστε στην διαιρετότητα του Ζήνωνα".
    Δεν μπορώ να ξεπεράσω το φράγμα του εαυτού μου. Και ούτε θέλω. Δεν θέλω να γίνω ένα με το ένα. Γιατί το 1+1 είναι καλύτερο από το ένα, όταν καμμιά φορά πετυχαίνει!  Κι απ' την άλλη δεν ψάχνω μια εύκολη δικαιολόγηση της ανθρώπινης ύπαρξης για να νανουριστώ. Έτσι, εμείς οι άνθρωποι μοιραζόμαστε την ζωή και τον λόγο, όμορφες ιστορίες, όπου τις βρω, δένομαι με τον συγγραφέα, -τρελλές αγάπες-, γνωρίζω τα δικά τους, τα δικά σας σύμπαντα, η κοκκινοσκουφίτσα βολτίτσες με παρέα στο βουνό, να μαζεύει και χόρτα, από τις πιο όμορφες, τις πιο δυνατές και αρμονικές εικόνες μου αυτόν τον καιρό, γράφω κι εγώ κάτι καμμιά φορά, αυτήν την ενότητα θέλω, την μεταπαραδείσια, εδώ στον μη παράδεισο, της γνώσης του καλού και του κακού και της αφύπνισης. Ο καθένας να μπορεί να είναι ο εαυτός του και μέρος  μιας ενότητας που δεν μας αφομοιώνει αλλά μας θερμαίνει με μια γλυκιά θαλπωρή της παρουσίας των άλλων, ή την δροσερή ανάσα τους, τέτοιες ζεστές κι ευλογημένες μέρες καύσωνα. Το συνειδέναι. 

    ***
    Δ.


    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. βρε χαζούλα, δεν έχει χόρτα καλοκαιριάτικα στο βουνό...αυτήν την περίοδο την περνάω μοναχικά, λιάζοντας σύκα και περνώντας την κρίση των 40...

      Διαγραφή
  4. Αγαπητη Δ, ευχαριστω για την πασα.Δεν εχω ετοιμες τις απαντησεις στο ζητημα που ανοιξαμε, ωστοσο η επιθυμια μας να τις βρουμε ειναι ισχυρη και συνηθως αυτο ειναι αρκετο για να βρουμε κατι χρησιμο. Καθε ανθρωπος εχει μεσα του τις απαντησεις που αναζητει, αν βρει την δυναμη της ειλικρινειας απεναντι στον εαυτο του.

    Ευελπιστω σε χρηση των "μεγαλων κανονιων" του χωρου του ΚΔ.
    Σιγουρα ομως το ζητημα θα τραβηξει σε βαθος, οποτε οτιδηποτε καταθετουμε εχει χρησιμοτητα.

    Πχ (εστω πως) πεθαινουμε. Πώς νιωθουμε για τη ζωη που ζησαμε και δεν ζησαμε;

    ΕΣ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Για να έχεις ένα εικονικό βίωμα του θανάτου, πρέπει να διασχίσεις το μακρύ δρόμο του πόνου και του μηδενισμού. Η διάρκεια του θανάτου είναι τόσο σύντομη όσο και η ξαφνική αναγέννηση.
    Μετά μπαίνεις στη φάση της ανασκόπησης και της ενδοσκόπησης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Τι είναι να έχεις ζήσει και να μην έχεις ζήσει;
    Ο καθένας έχει έναν σκοπό. Και στην κατεύθυνση αυτή κινείται. Άλλος να αποκτήσει λεφτά ή φήμη, άλλος να είναι συνεπής στις υποχρεώσεις του, άλλος να μην προδώσει τις αρχές του και να μην αλλοτριωθεί προδίδοντας τες. Διάφορα.
    Χτες είδα μια φωτογραφία. Μια γυναίκα σε πολύ προχωρημένη ηλικία. Θολά τα μάτια, η φθορά και η διάβρωση εμφανής παντού. Ένα χαμόγελο που δεν κατάφερνε να γίνει χαμόγελο. Και μου ήρθε και έγραψα το παρακάτω.

    ΗΛΕΚΤΡΟΣΟΚ

    Αυτήν την φύση και τον κατασκευαστή της υμνούμε; Που μας φέρνει ροδαλά μωρά και μας μαραίνει, μας τυφλώνει, μας κουφαίνει, μας μωραίνει, μας καταπίνει και μας χωνεύει στις χωματουπόλεις; ok. Ας λατρεύουμε την υπέροχη φύση, αν αυτό μας υπνωτίζει και μας παραμυθιάζει και μας ανακουφίζει. Έτσι είναι εάν έτσι νομίζουμε.
    Και μολονότι όλο λέω οτι δεν  θα μοιράζομαι θέματα για το στυγνό σκότος, σκληρά μη παρουσιάσιμα  θέματα, όμως δεν μπορώ να αντισταθώ. Δεν είμαστε παιδιά να μας τρομάζει η πραγματικότητα και να χρειάζεται συγκάλυψη. Ή μήπως δεν είναι αυτή η πραγματικότητα και είναι ευλογία να κουφαίνεσαι, να τυφλώνεσαι και να μωραίνεσαι φτάνοντας στα τελευταία χρόνια της μικρής θνητής ζωής μας; Κι έτσι κουφός, τυφλός, με άνοια και καμμιά δεκαριά αρρώστιες να φεύγεις μακάριος και ευγνώμων για το ταξίδι χωρίς γυρισμό; Έτσι, χωρίς ένα παραξένισμα, χωρίς μια αναρώτηση, χωρίς μιαν απορία; 

    Από την άλλη, δεν καθόμαστε συνεχώς στα βάθη της ύπαρξης και του γίγνεσθαι. Βγαίνουμε και στην επιφάνεια. Και στην επιφάνεια μου αρέσουν πολλά. Τα παζάρια και τα πανηγύρια, οι φούρνοι, οι τυρόπιτες και το γάλα κακάο, κανένα θερινό σινεμά τις καθημερινές, η άνωση του νερού.

                                             ~ * ~

    *
    Πάντως ρίχνοντας μια ματιά στις μνήμες μου, δεν ξέρω κανέναν που να φοβήθηκε ή πιο σωστά να εκδήλωσε λεκτικά φόβο πριν πεθάνει. Αν εξαιρέσουμε εμένα που γκρινιάζω συνεχώς, κανείς δεν εκδήλωσε διαμαρτυρία. Για κάποιον λόγο πεθαίνουν αγόγγυστα. Ή το θεωρούν κάτι φυσικό και απόλυτα αποδεκτό ή δεν πιστεύουν οτι θα συμβεί μέχρι την τελευταία στιγμή. Ή συμβαίνει κάτι άλλο που δεν το έχω υπ' όψιν μου.
    Μόνο μία πολύ προσφιλής μου κυρία που βρισκόταν στο κρεβάτι του πόνου, μου είπε: Αχ Δέσποινα, θα πεθάνω. Κι εγώ της είπα: Έλα να πεθάνουμε μαζί. Μου χαμογέλασε και μεταπήδησε σε άλλο θέμα. Δεν θέλουν και να μας στενοχωρήσουν αλλά δεν νομίζω οτι είναι αυτός ο κύριος λόγος.

    Δεν είναι τόσο ο φόβος του θανάτου. Είναι ο φόβος της φθοράς, της σταδιακής μουμιοποίησης αν καταφέρουμε να μακροημερεύσουμε, είναι ο φόβος του πόνου, είναι ο σκληρός αποχωρισμός από αυτούς που αγαπούμε. Ταξίδι μακρινό σε άλλον χωροχρόνο, χωρίς αλληλογραφία. Τα όνειρα είναι ό,τι έχουμε. Ευτυχώς έχουμε τα όνειρα.

    ***
    Δ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. μανάρι, δεν είναι απαραίτητο να υπάρχει κάποιος σκοπός για να ζει κανείς... μπορεί κάποιος να ζει χωρίς μεγαλεπήβολους στόχους, απλά να ζει το καθετί καθημερινά, να είναι εστιασμένος στο παραμικρό που κάνει, να ζει διαλογιστικά τα πιο απλά πράγματα κι αυτό είναι άσκηση...από την άλλη το να μεγαλώνει κανείς είναι τέχνη!οι περισσότεροι άνθρωποι αρχίζουν να καταλαβαίνουν ότι γερνάνε μετά τα 55-60 τους κι αυτό πάντα μου φαινόταν πολύ περίεργο, γιατί προσωπικά άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι μεγαλώνω από τα 35 μου, ηταν η ηλικία που άρχισα ξεκάθαρα να βλέπω μικροαλλαγές στο βιολογικό μου σώμα και κατ επέκτασιν στο ψυχονοητικό...για κάποια περίοδο νόμιζα ότι έχω κάποιο πρόβλημα γιατί δεν ήξερα άνθρωπο που να έχει εντοπίσει ότι μεγαλώνει από αυτην την ηλικία, σκεφτόμουνα ότι υστερώ βιολογικά και ότι η πλειοψηφία είναι σωματικά ντούρα εν συγκρίσει με μενα, δεν κάνω πλάκα... ο σύντροφος μου με βοήθησε να καταλάβω ότι η ας πούμε αυτιστικότητα μου, η τάση μου να βλέπω τα νεύρα του τελευταίου φύλου ενός δένδρου όταν οι άλλοι βλέπουν το δενδρο και η εξαιρετικά καλή σχέση με το σώμα μου ευθύνονταν γι αυτό... αυτο βεβαια εχει και το πλεονεκτημα του χρόνου ωστε να εμβαθύνει κανείς στην τέχνη του να γερνάει, δεν ξυπνάει κάποια μερα στα 60 του για να καταλάβει ότι γέρασε ας πούμε, κι είναι ίσως μια από τις πιο δύσκολες τέχνες, απαιτεί τρομερή συνέπεια, αφοσίωση, συνεχή εργασία, είναι μορφή ερωτικής τέχνης το να μεγαλώνεις... ελεγε ένας φιλος που εχει γενεθλια σημερα και γινεται 41, ότι νοιώθει οπως στα 18 του με 23 χρονια εμπειρια και πραγματικά μου φανηκε πολυ περιεργο... στα 18 σου ησουν ενας αλλος άνθρωπος, ακομη και τα κυτταρα σου του τοτε, δεν υπαρχουν πλεον...περα ομως απο το βιολογικο κομματι, η αποδοχη οτι οι παρελθοντικες επιλογες σου δεν αλλαζουν κι οτι ευθυνονται για τον ανθρωπο που εισαι σημερα είναι ενα απο τα πρωτα βηματα εμβαθυνσης στην εν λογω τεχνη...

      Διαγραφή
  7. Καλοκαίρι γινόταν συνήθως αυτό. Κάποιο καλοκαίρι οι όμορφες θείες μου έβαζαν τα κοντομάνικα φουστανάκια τους και το κρέας από τα μπρατσάκια τους κρεμόταν. Το παρακολούθησα μέσα στα χρόνια, ένιωσα τον αρχικό κόμπο να με πνίγει, ένα μικρό σφίξιμο στο στομάχι, μέσα σε ένα λεπτό ερχόταν η αποδοχή αλλά ακόμη θυμάμαι. Η ωραία Ελένη, η υπέροχη Άρτεμις, η θεϊκή Άννα. Κι οι τρεις σε άλλο χωροχρόνο τώρα. Επιμύθιο: Όταν μεγαλώσουμε τόσο, θα φοράμε μακρυμάνικα αέρινα εξαίσια καλοκαιρινά πουκαμισάκια για να μην σφιχτεί το στομάχι από τα ανιψάκια μας.
    Η τέχνη να γερνάμε. Πες μας λίγα πράγματα. Ακούγεται φοβερά πολύτιμο. Αλλά και η αποδοχή. Η συμφιλίωση.
    Κι ούτε παλι γεράζουν όλοι ίδια. Οι αγρότες του προηγούμενου αιώνα γέραζαν διαφορετικά από τον άνθρωπο της πόλης γιατί τους θέριζε ο ήλιος.
    Πριν λίγο κολυμπούσα. Σκεφτόμουν πως ίσως αξίζει το πέρασμα από τον πλανήτη μόνο για τις στιγμές αυτές του αυτισμού μέσα στο νερό. Ενός αυτισμού όμως που δεν με εμπόδιζε να σκέφτομαι οτι μόλις βγω, αυτό θέλω να θυμηθώ να σας το γράψω.
    Επίσης αν δεν είναι σκοπός η αφύπνιση και η αυτογνωσία, τότε κι εγώ ταξιδεύω χωρίς σκοπό.

    Και επειδή είναι και αναψυκτήριο διακοπών, θα ..επισυνάψω ένα φευγάτο αφήγημα. Από αυτά που βαριέται η κοκκινοσκουφίτσα, είναι παντελώς αδιάφορα στον Λύκιο και αρέσουν πολύ σε μένα. Ο Στοχαστής διαβάζει τα πάντα με στοχαστικό ενδιαφέρον.   Το έγραψε η Μελίνα Β. και είναι ταξιδιάρικο, αβάν γκαρντ και μεταμοντέρνο. Για να μας δώσει μια ώθηση φρεσκάδας αυτό το υπέροχο απόγευμα. Συνοδεύεται με καφέ καραβίσιο, που δεν ξέρω τι είναι αλλά φαντάζομαι σαν τον καφέ κομάντο.

    *Αύγουστος Ερωτηματικών Και Σεναρίων*

    Ύπνος στις τρεις, εγερτήριο στις εφτά , καφές καραβίσιος μία – μία, Θεσσαλονίκη, εντός και επί τα αυτά, δύο χιλιάδες δεκαεννιά. Συρία, Αίγυπτος , Λιβύη. Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας, τα μάτια του Φλορεντίνο Αρίσα , τα μακριά μαλλιά της Φερμίνα, το πεσμένο της στήθος, 51 χρόνια, 9 μήνες και 4 μέρες μετά. Το τέλος της ταινίας που με βρίσκει με τα πόδια μουδιασμένα στον καναπέ και με μια μισομασημένη μπουκιά άψητου τοστ στο στόμα. Kι ας μου έφτιαξες ένα ολόκληρο πιάτο πατάτες τηγανητές κι ας είσαι δίπλα μου χωρίς να το ξέρω κι ας φωνάζουν όλα γύρω μας πως χρόνια μετά θα βγάζω κι εγώ την μπλούζα μου μπροστά σου και δεν θα ντρέπομαι για τίποτα συρρικνωμένο πάνω μου, ούτε για την πλάτη μου , ούτε για την ζαρωμένη μου κοιλιά. Μπορεί και να μου λείπουν δόντια ή να έχω ψεύτικα από εκείνα που σε κάνουν και ψευδίζεις στην προσπάθεια να πεις , αλλά εσύ θα αγαπάς ακόμα κι αυτά και ακόμα θα με ψάχνεις. Και δεν υπάρχει ωραιότερο πράγμα στον κόσμο κάποιος να ψάχνει να σε βρει όταν χάνεσαι μέσα στο μυαλό σου , να σε τυλίγει με ένα δροσερό σεντονάκι και να σε γυρίζει πίσω στην πραγματικότητα με μυρωδιές τηγανητής πατάτας.

    Μήνας ερωτηματικών και σεναρίων.  Είναι πολύ αργά για να μεγαλώσω αλλά αν κάποτε τα καταφέρω θα γίνω επαγγελματίας οπλίτης. Επαγγελματίας οπλίτης Μ.Β. Ευπειθώς αναφέρω ότι η αγάπη μου είναι κοπρόσκυλο, αλλά όχι αγέλης κύριε διοικητά…

    ~ * ~

    ***
    Δ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. ε τί να πω εντάξει, δεν είναι εύκολο πράμα η συμφιλίωση με την φθορά της ύλης και τον χρόνο, ουσιαστικά δλδ η γνωριμία και αποδοχή του θανάτου, γιατί ο θάνατος δεν είναι κάτι που συμβαίνει για μια στιγμή, συμβαίνει καθημερινά στο σώμα μας, είναι παρών από τη στιγμή που γεννιόμαστε... και μιλάμε τώρα για αποδοχή της υλικής φθοράς σε μια εποχή που αρνείται τον θάνατο και που έχει εντυπώσει στα μυαλά των ανθρώπων αφύσικα σαρκικά πρότυπα, μιλάμε για πολλά φράγκα στην βιομηχανία της ..."ομορφιάς"....οχι ότι είναι άσχημο να είναι κανείς σφριγηλός φορ έβερ, αλλά...

    αν πάλι σκεφτούμε πόσες διαφορετικές μορφές ενέργειας και σε τι απίστευτες ποσότητες διαπερνούν ένα σώμα σε όλη του τη ζωή, θα..ανησυχήσουμε λίγο..δλδ ιμάτζιν, ένα σώμα σε μια πορεία ας πούμε 80 ετών, πού έχει πάει, τί έχει πατήσει, πού έχει κολυμπήσει, τί εχει φάει, τι έχει εισάγει μέσα του, τι έχει αγγίξει, τι το έχει αγγίξει, τι το έχει διαπεράσει, μιλάμε για πολύ πράμα δλδ...θέλει φροντίδα το σώμα όσο μεγαλώνει, οι περισσότεροι περιμένουνε να τους βαρέσει χοντρη καμπανα καποια στιγμή το σωμα τους για να ασχοληθουνε, τι να ασχοληθουνε δλδ, απλά να ξεφορτωθουν οσο το δυνατον γρηγοροτερα την ασθενεια...η θεραπεια ομως δεν ειναι μια κατασταση του διμηνου και ξεμπερδεψες, η πραγματικη θεραπεια δεν τελειωνει ποτε...ειναι τεχνη να αρχιζεις να βλεπεις τις αδυναμίες του δικου σου σωματος και να τις φροντιζεις...το σωμα οσο μεγαλωνει θελει αλλη διαχειριση για να ειναι ευρυθμο, θελει περισσοτερη ασκηση, θελει λιγοτερη τροφη και πιο ποιοτικη, θελει συχνες αποτοξινωσεις, θελει συχνοτερο καθαρισμο, θελει λιγοτερες καταχρησεις, θελει περισσοτερη ισορροπια και δεν εννοω στερησεις, εννοω προσαρμογη στις αναγκες του, γιατι αν ειναι ισορροπημενη η τριαδικη υποσταση τοτε αυτο που χρειαζεται το καθε ενα σωμα δεν μπορει να λειτουργει στερητικα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. η ζωη διαρκει μερικα δεκατα του δευτερολεπτου απολαυσε τη οσο μπορεις και μην ασχολεισαι με το πριν και το μετα .

      Διαγραφή
    2. τί με λές! ευτυχώς που εμφανίσθηκες και με τό 'πες...

      Διαγραφή
    3. Κι εγώ χάρηκα. Λέω, α, δυο καινούργια σχόλια. Τουλάχιστον γελάσαμε.
      Με την ευκαιρία σας αφήνω κι έναν Καρούζο:

      Ασθενοφόρο γρήγορα για τον βασιλέα Ληρ!
      Ευωδιάζουμε απὸ τρέλα.
      Δεν πιάνουν τα φρένα,
      χανόμαστε στη διαιρετότητα του Ζήνωνα.

      Και μια και θα 'ρθει το ασθενοφόρο, το συνεχίζω:

      Τον Αύγουστο
      είναι μόνο οι Αθώοι
      που μπορούν
      και Πεθαίνουν
      Οι άλλοι
      ας ησυχάσουν
      Ο Αύγουστος
      δεν τους διαλέγει


      Ευτυχώς. Ευτυχώς τότε. Ευτυχώς που χάσαμε την αθωότητα μας. Δεν μας νίκησε η οφθαλμαπάτη. Μόνο μας κούρασε.



      -Καθρέφτη
      Πες μου

      Τι είμαι;

      -Είσαι νησί. Είσαι πόλις-κράτος. Ελεύθερο και αυτόνομο.

      ***
      Δ.


      Διαγραφή
    4. ( Κι εγώ χάρηκα. Λέω, α, δυο καινούργια σχόλια. Τουλάχιστον γελάσαμε.
      Με την ευκαιρία σας αφήνω κι έναν Καρούζο: )

      να δεις εγω τι γελια εκανα κυριως με το ελευθερο και αυτονομο

      Διαγραφή
    5. Χαχαχαα, δεν πιάνανε τα φρένα.
      Σου έχω κι άλλο σήμερα. Πιο συγκροτημένο.

      Και ενώ κάποιοι κάνουν ακόμη τις βουτιές τους, στο μεταξύ πλησιάζει ο τρύγος.

      ΤΡΥΓΟΣ: Η ΚΡΙΣΙΜΟΤΕΡΗ ΣΤΙΓΜΗ!
      Ο τρύγος, η σημαντικότερη ίσως στιγμή στην ιστορία ενός κρασιού, όπου να 'ναι ξεκινάει. Σύμφωνα με μεγάλους οινοπαραγωγούς, «Το κρασί γίνεται στο αμπέλι!» και η στιγμή του τρύγου είναι η σημαντικότερη απόφαση που πρέπει να πάρει ο παραγωγός και θα κρίνει σε μεγάλο βαθμό την έκβαση των κόπων της χρονιάς.

      Αν τα σταφύλια τρυγηθούν νωρίτερα, το κρασί θα έχει αυξημένη οξύτητα, χαμηλότερο αλκοολικό βαθμό και πιθανά φυτικά αρώματα και γεύσεις ενώ για τα κόκκινα ο φόβος ιδιαίτερα πικρών τανινών είναι υπαρκτός.

      Καθυστερημένος τρύγος θα καταλήξει σε κρασιά πλαδαρά, με χαμηλή οξύτητα, υψηλότερο αλκοολικό βαθμό ή γλυκύτητα και χαμηλές τανίνες.

      Πως λοιπόν ξέρουν οι παραγωγοί πότε πρέπει να τρυγήσουν το αμπέλι;

      Οι πιο έμπειροι μπορούν με μια βόλτα στο αμπέλι, δοκιμάζοντας ρόγες από διαφορετικά τσαμπιά και διαφορετικούς διαδρόμους να καταλάβουν την ιδανική στιγμή για την συγκομιδή τους. Για τους λιγότερο έμπειρους ή αυτούς που δεν θέλουν να ρισκάρουν, ευτυχώς υπάρχει επιστημονική λύση.

      Σημαντικότερος παράγοντας είναι η γλυκύτητα, δηλαδή η περιεκτικότητα του γλεύκους σε σάκχαρα που μετριούνται σε βαθμούς Brix. Υπάρχουν αρκετά εργαλεία που μετρούν τους βαθμούς Brix αλλά το πιο έγκυρο και διαδεδομένο εξακολουθεί να είναι το υδρόμετρο. Τακτικές μετρήσεις σε διαφορετικά τμήματα του αμπελώνα τις εβδομάδες πριν τον τρύγο θα καθορίσουν την ιδανική στιγμή για την συγκομιδή του καρπού από κάθε τμήμα του αμπελώνα. Μια βροχή τις τελευταίες μέρες πριν το τρύγο μπορεί να προκαλέσει μεγάλο πρόβλημα στον καρπό αυξάνοντας την περιεκτικότητά του σε νερό και μειώνοντας τη συμπύκνωση των σακχάρων.

      Δεύτερος σημαντικός παράγοντας είναι η συνολική ωριμότητα του καρπού. Η φλούδα, τα κουκούτσια και τα κοτσάνια παίζουν και αυτά τον ρόλο τους στην έκβαση του κρασιού και για αυτό πρέπει να έχουν φτάσει και αυτά τον κατάλληλο βαθμό ωρίμανσης. Ένδειξη της συνολικής ωρίμανσης είναι η δοκιμή των κουκουτσιών. Όταν τα κουκούτσια είναι λιγότερο πικρά και γίνονται κιτρινωπά, το σταφύλι δείχνει έτοιμο για συγκομιδή. Οι τανίνες του θα είναι λιγότερο πικρές και περισσότερο γλυκές.

      Οι ημερομηνίες πραγματοποίησης του τρύγου ποικίλουν από περιοχή σε περιοχή και από ποικιλία σε ποικιλία. Το κλίμα, οι καιρικές συνθήκες της χρονιάς αλλά και των ημερών του τρύγου παίζουν σημαντικό ρόλο στην απόφαση συγκομιδής.

      Αναμένουμε τα αποτελέσματα της φετινής χρονιάς με μεγάλο ενδιαφέρον!

      Θα πιούμε μούστο, θα μεθύσουμε γλυκά για τις λύπες και τις χαρές μας, για τα εξαίσια που ζήσαμε, για την συνέχεια του ταξιδιού στην Γη, για την ζωή, για την αρχή και το τέλος.

      Καλό, ευτυχισμένο Σεπτέμβρη.

      ***
      Δ.

      Διαγραφή
  9. λύκιε, πριν λίγο καιρό κάπου είχαμε μια συζήτηση σχετικά με το σύνδρομο ευερεθιστου εντέρου το οποίο σε ψιλοταλαιπωρεί και σενα και επειδή προσωπικά τον τελευταίο καιρό έχω κάποια εξέλιξη θετική, θ' αφήσω εδώ ένα σχετικό σχόλιο στο οποίο ίσως να βρεις κάτι βοηθητικό... λοιπόν, κάποια στιγμή καθαρά σε οργανικό επίπεδο, έκανα την εξής απλοϊκή σκέψη: αυτό που καταλήγει στο λεπτό και εν συνεχεία στο παχύ έντερο και δημιουργεί τη συμπτωματολογία του εν λόγου συνδρόμου, πριν καταλήξει εκεί, επιδέχεται επεξεργασία στο στομάχι με τη συμμετοχή άλλων οργάνων... εφόσον λοιπόν καταλήγει με λάθος τρόπο στο έντερο, λογικά η πρότερη επεξεργασία του δεν είναι σωστή, διότι αν ήτανε θα κατέληγε με σωστό τρόπο, στη σωστή ποιότητα και δε θα δημιουργούσε κακά συμπτώματα... ποιο είναι λοιπόν το όργανο το οποίο παίζει το σημαντικότερο ρόλο στη σωστη διάσπαση και απορρόφηση της τροφής; το ήπαρ μεσω της χολής και των πεπτικών ενζυμων που παράγει... υπόψιν ότι το ήπαρ είναι ένα πολύ ενδιαφερον και περίπλοκο όργανο, το οποίο για να χτυπήσει πραγματικη καμπάνα δυσλειτουργιας, θα πρεπει να εχει χασει γύρω στο 60% της λειτουργίας του... προσωπικά δεν πηγα ποτε σε κανεναν γιατρο, δεν εκανα καμια εξεταση, δεν ειχα κανεναν πονο στο συγκεκριμενο οργανο, παρα ανεπαισθητες μικροενοχλησεις σε φασεις, τις οποιες οι περισσοτεροι δεν θα προσεχαν καν... σκεφτηκα λοιπον πειραματικα να δοκιμασω να το ενισχυσω με κατι φυτικο... αρχικα σκεφτηκα τη σιλυμαρινη, ταυτοχρονα θυμηθηκα και ένα αγιουρβεδικο σκεύασμα [liver 52] για το οποιο μου ελεγε παλιότερα ο συντροφος μου που εχει περασει πολλα χρονια στην ινδια και ειδε ακομη και περιπτωσεις ατομων με κιρρωση ηπατος να το λαμβανουν και κυριολεκτικα να γιατρευονται... ειπα λοιπον να το τεσταρω δοκιμαστικα, μιας και δεν εχει καθολου παρενεργειες... λοιπον, μεσα στον πρωτο μηνα ληψης του, στη μιση κιολας δοσολογια απο τη συνιστωμενη, ειδα τεραστιες διαφορες... νοιωθω εντελως διαφορετικη τη λειτουργια της πεψης μου, χωρις να εχω αλλαξει το παραμικρο στις διατροφικες μου συνηθειες...μαλιστα σε φασεις πειραματιζομαι ζοριζοντας λιγο το πραμα, τρωω ας πουμε λιγο παραπανω σε ακαταλληλες ωρες και αυτοπαρατηρουμαι και το πραμα δουλευει τουρμπο σε λέω...ειμαι σχεδον σιγουρη οτι σε οργανικο επιπεδο εχω βρει την αιτια του προβληματος...εντωμεταξυ, παρολο που για μενα ειναι φρεσκο το πεπτικο ζητημα, οικογενειακα ειναι χρονιο...μαλιστα τον τελευταιο χρονο ενα μελος της οικογενειας μου παρουσιασε καρκινο του ορθου, ένα άλλο μεσα σε μια πενταετια αφαιρεσε δυο φορες πολυποδες απο παχυ εντερο...ολα αυτα τα χρονια λοιπον, που τρεχουν απο γιατρο σε γιατρο για το πεπτικο θεμα τους, δε βρεθηκε ουτε ενας, μα παθολογος, μα γαστρεντερολογος, μα ογκολογος μα δεν ξερω και γω τι άλλο, που να τους κάνει εστω και την παραμικρη νυξη οτι ενδεχομενως να ευθυνεται η κακη λειτουργια του ηπατος, παρολες τις χολιστερινες και τις κυστες που εχουνε σ΄αυτο...εννοειται φυσικα οτι εμενα δεν με ακουν, διοτι τι να κλασω γω η αμορφωτη με τις μαγγανείες μου μπροστα στους καθηγηταδες γιατρους που κυριολεκτικα τους κατεστρεψαν...αυτα ειχα να πω για το θεμα, ισως να βρεις κατι που να σε ενδιαφερει σ' αυτα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Μη χαίρεστε. Δεν είναι καινούργιο σχόλιο.
    Ξέχασα να βάλω τον σύνδεσμο του blog όπου το διάβασα. Είμαι πολύ αμελής σ' αυτά, αλλά μια φορά ένας σχολιαστής με κάρφωσε και με συνέτισε. Δεν είναι, λέει, δικό της αυτό. Είναι copy paste. Κι έτσι αθανάτισε την στιγμή μέσα μου, αυτό το φευγαλέο της διάρκειας κάθε στιγμής, αυτά τα μερικά δέκατα του δευτερολέπτου.
    https://blog.botilia.gr/el/trugos-i-krisimoteri-stigmi/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Πεσσιμισμός, ρεαλισμός ή πραγματισμός;
    Τα τραύματα μας ανίατα. Και πιο ανίατο ακόμη ο θάνατος στην γωνία. Μικρότερη τα απωθούσα με ευκολία. Αυτή η αφύπνιση, μας έβαλε σε μπελάδες. Αλλά και τι θα ήμασταν χωρίς αυτήν; Η ανάμνηση είναι πόνος. Το χειρώνιο τραύμα δηλητηριάζει την σύντομη ζωή μας. Ξεχνιόμαστε από δω κι από κει. Κάνουμε ιαματικά λουτρά ο ένας στην αύρα του άλλου. Μοιραζόμαστε την κοινή ανοιχτή πληγή. Παρηγοριόμαστε προσωρινά. Το πιο αποτελεσματικό ίαμα η εργασιοθεραπεία. Μου έλεγε μια κοπέλα: Κάνω τις δουλειές μου. Κι ύστερα κάθομαι και αναλογίζομαι την τάξη που έβαλα στο χάος. Έτσι χαίρομαι και ησυχάζω.
    Σήμερα αναρωτιέμαι, τι διαφορά έχει ο φίλος από τον φανταστικό φίλο; Ο ρόλος είναι ο ίδιος. Είναι ο καθρέφτης, το είδωλο, ο Θεός, το σχίσμα μιας μοναξιάς που δεν αντέχει το αργό ταξίδι στον θάνατο.
    Κάπου εδώ θυμάμαι κάτι που έγραψε ο πατέρας Ευσέβιος:
    Δώσ' μου κάτι να πεθάνω γι' αυτό. Γιατί δεν κάνει την μοναξιά μαρτύριο το πως κανένας δεν υπάρχει να μοιραστεί το βάρος σου, μα πως μονάχα το δικό σου βάρος έχεις να σηκώσεις.
    Ο άλλος, ο πολύτιμος άλλος, η αντανάκλαση και η παρέα μας στο πέρασμα από την ζωή στον  θάνατο. Η μονάδα που διακλαδίζεται για να αντέξει. Που γίνεται κομμάτια για να παίξει. Με τα κομμάτια της.
    Λέει κάποιος χθες: Πώς περνούν τα άτιμα τα χρόνια.
    Απαντά η φυτάρα: Εποικοδομητικά και δημιουργικά.
    Δύο τάσεις που συνυπάρχουν. Ο φιλόσοφος και ο ήρωας. Σε έναν πλανήτη που ο μέγας Πλάτωνας ονόμασε σπήλαιο.
    Μια φίλη έφτιαξε το βράδυ μαρμελάδες. Πολλά βάζα. Τα ποστάρει με καμάρι. Ξέχασε. Χαίρεται. Μου χάρισε πρωί πρωί ένα κι εμένα. Πάω στον φούρνο να πάρω ψωμί, στο σούπερ να πάρω φρέσκο βούτυρο. Θα φάω ψωμί με βούτυρο και μαρμελάδα. Καλημέρα, αγαπητά μου κι αγαπητότατα μου.

    ***
    Δ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ε τωρα αγαπούλα για να λέμε και την αλήθεια, υπάρχει κάποια διαφορά ανάμεσα στον φίλο και στον φανταστικό φίλο... ο δεύτερος μπορεί να αποδειχθεί πολύ πιο ενδιαφέρων χαχαχαχαχα!γιατί κοίταξε κακά τα ψέμματα, οι άνθρωποι είναι κοινότυποι και όμοιοι στην πλειοψηφία τους, έχουν τους ίδιους φόβους, τις ίδιες ανασφάλειες, τους ίδιους μηχανισμούς, την ίδια εστίαση στον προσωπικό τους μικρόκοσμο, ενώ ένα φανταστικό ον μπορεί να εμπλουτιστεί με άλλα σπανιότερα στοιχεία... ο άνθρωπος λέει είναι ένα περίεργο και περίπλοκο και πολύ ενδιαφέρον ον... πίτσες μπλε είναι! ο άνθρωπος είναι ένα τραγικά και απελπιστικά προβλέψιμο ον... ιαματικά λουτρα λέει στην αύρα των άλλων... πού βρε μανάρι μου;; ξες πολλούς που να έχουν αξιόλογο ενεργειακο πεδίο και που αντέχουν να μοιραστούν κάτι λίγο από τον άλλον, τον όποιον άλλον;;δλδ τους περισσότερους τους βλέπεις και λες δαύτοι ακόμη παλεύουν να ξεχωρίσουν τους ρόλους στα σχεσιακά μοτίβα, διατηρώντας παράλληλα μια βαρετά μέση ευφυία... τί λουτρό να κάνεις μέσα σ' αυτούς; ούτε ποτηράκι του ούζου δεν μαζεύεις από την ενέργεια τους... μπορείς εσύ να κάνεις λουτρό μέσα σε ουζοπότηρο που εμπεριέχει ξυνισμένη λάσπη; βρε φέρε δω καναν ωκεανό να γουσταρουμε...άμα τον βρεις, αλλιώς βολευόμαστε και με το ενεργειακό πεδίο της φύσης...

      Διαγραφή
    2. Σωστά. Το ενεργειακό πεδίο της φύσης.

      Δ.

      Διαγραφή
  12. Ένα μονάχα λαχταρίζω: Να συλλάβω τι κρύβεται πίσω από τα φαινόμενα, τι είναι το μυστήριο που με γεννάει και με σκοτώνει, κι αν πίσω από την ορατή ακατάπαυτη ροή του κόσμου κρύβεται μια αόρατη ασάλευτη παρουσία...

    *Νίκος Καζαντζάκης*

    Έχω κι άλλο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Ελευθερία είναι το όνομα της αρετής, λέει ο Επίκτητος.

    ΛΟΥΚΙΑΝΟΣ ΝΕΚΡΙΚΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ

    Δεν ξέρεις Χάροντα, ποιον άνθρωπο πέρασες απέναντι; Κάποιον εντελώς ελεύθερο
    Ας θυμηθουμε....

    ΧΑΡΩΝ: πλήρωσε με, καταραμένε, τα ναύλα

    ΜΕΝΙΠΠΟΣ: Συνέχισε να φωνάζεις, Χάροντα, αν αυτό σε ευχαριστεί

    ΧΑΡΩΝ: πλήρωσε με, είπα, που σε πέρασα στην απέναντι όχθη

    ΜΕΝΙΠΠΟΣ: Δε μπορείς να πάρεις από αυτόν που δεν έχει

    ΧΑΡΩΝ: Υπάρχει κάποιος που δεν έχει οβολό;

    ΜΕΝΙΠΠΟΣ: Αν υπάρχει κι άλλος εγώ δε γνωρίζω, εγώ όμως δεν έχω

    ΧΑΡΩΝ: Ε, λοιπόν, μα τον Πλούτωνα, θα σε πνίξω παλιάνθρωπε, αν δε με πληρώσεις

    ΜΕΝΙΠΠΟΣ: Κι εγώ θα σου δώσω μια με το ξύλο, και θα σου διαλύσω το κρανίο

    ΧΑΡΩΝ: Δηλαδή, όλο αυτό το ταξίδι με το καράβι θα το έχεις κάνει δωρεάν;

    ΜΕΝΙΠΠΟΣ: Ο Ερμής να πληρώσει για λογαριασμό μου, αυτός που με παρέδωσε σε εσένα

    ΕΡΜΗΣ: Μεγάλο κέρδος, μα το Δία, αν θα πρέπει και να πληρώνω από πάνω για τους πεθαμένους

    ΧΑΡΩΝ: Δεν πρόκειται να σε αφήσω ήσυχο

    ΜΕΝΙΠΠΟΣ: Γι' αυτό λοιπόν τράβα το πλεούμενο στη στεριά και περίμενε. Αλλά αυτό που δεν έχω, πως θα μπορέσεις να το πάρεις;

    ΧΑΡΩΝ: Καλά, εσύ δεν ήξερες ότι έπρεπε να τα φέρεις;

    ΜΕΝΙΠΠΟΣ: Το ήξερα βέβαια, αλλά δεν τα είχα. Τι να έκανα; Θα έπρεπε, δηλαδή, γι΄ αυτό να μην πεθάνω;

    ΧΑΡΩΝ: Μόνο εσύ λοιπόν θα καυχιέσαι ότι ταξίδεψες τζάμπα;

    ΜΕΝΙΠΠΟΣ: Όχι και τζάμπα, λεβέντη μου. Και την αντλία τη χειρίστηκα και στο κουπί βοήθησα, άσε που ήμουν και ο μόνος επιβάτης που δεν έκλαιγε

    ΧΑΡΩΝ: Αυτά δεν έχουν καμιά σχέση με τα ναύλα. Πρέπει να πληρώσεις τον οβολό.

    ΜΕΝΙΠΠΟΣ: Αφού είναι έτσι, πήγαινε με πάλι πίσω στη ζωή

    ΧΑΡΩΝ: Χαριτωμένα τα λες. Για να με ξυλοφορτώσει και ο Αιακός γι΄ αυτό

    ΜΕΝΙΠΠΟΣ: Λοιπόν, μη με ενοχλείς

    ΧΑΡΩΝ: Για δείξε μου τι έχεις στο σακούλι σου

    ΜΕΝΙΠΠΟΣ: Λούπινα, αν θέλεις, και την προσφορά στην Εκάτη

    ΧΑΡΩΝ: Από που τον έφερες, Ερμή, αυτόν τον κυνικό; Και τι λόγια δεν έλεγε στο ταξίδι, περιγελώντας και κοροϊδεύοντας όλους τους επιβάτες, και τραγουδώντας, μόνο αυτός, ενώ εκείνοι θρηνούσαν

    ΕΡΜΗΣ:Δεν ξέρεις Χάροντα, ποιον άνθρωπο πέρασες απέναντι; Κάποιο εντελώς ελεύθερο, δεν τον νοιάζει για τίποτε. Αυτός είναι ο Μένιππος

    ΧΑΡΩΝ: Κι όμως, αν ποτέ σε πιάσω

    ΜΕΝΙΠΠΟΣ: Αν με πιάσεις, λεβέντη μου. Δυο φορές όμως δε θα μπορέσεις να με πιάσεις

    Δ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Χθες προσπαθησα να δω τα πραγματα λιγο αναποδα .
    ποσοι ανθρωποι προυπηρξαν προκειμενου να υπαρχει σημερα ΕΝΑΣ (1) από μας? Το αποτελεσμα με εξεπληξε .εκανα έναν προχειρο υπολογισμο προς τα πισω ,34 γενιες 2040 περιπου χρονια και με την υποθεση ότι για να υπαρξει ο ενας, απαραιτητη προυποθεση είναι να υπαρχουν δυο γονεις μη συγγενεις .αν δεν εχω καποιο λαθος στο σκεπτικο μου ,(παρακαλω διορθωστε με αν υπαρχει),φαινομενικα ο καθενας από εμας εχει αναριθμητους προγονους και φερει το dna ολων αυτων των ανθρωπων που εζησαν και πεθαναν πριν από μας ,με οτι αυτο συνεπαγεται.
    17.179.869.184…………………….1048576 ,524288 ,262144, 131072, 65536, 32768, 16384 , 8192, 4096, 2048 , 1024 ,512 256, 128, 64 , 32, 16, 8 , 4, 2, 1.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. έχω την εντύπωση ότι τα ντιενεικά χαρακτηριστικά έχουν "ισχύ" μέχρι και 7 γενιές μπροστά...πχ. η μοναδική περίπτωση ενός προγόνου με κόκκινα μαλλιά, μπορεί εν δυνάμει να ξαναεμφανιστεί σε κάποιον απόγονο μέχρι και 7 γενιές αργότερα...αν πάλι αναλογιστεί κανείς τις απίστευτες κυτταρικές μεταλλάξεις που λαμβάνουν χώρα σε κάθε ένωση από την οποία προκύπτει ένας άνθρωπος, δεν ξέρω κατά πόσο ισχύει το ότι κουβαλάμε αναλλοίωτο το dna όλων των προγόνων μας, μάλλον όχι, τις νέες πιθανές μεταλλάξεις των δύο γονιών μας κουβαλάμε ουσιαστικά...ακόμη κι αυτό όμως εμένα δε μου κάνει καμιά εντύπωση... πραγματική εντύπωση θα μου έκανε μια αριθμητική ακολουθία που θα έδειχνε το πόσοι πρόγονοι μου επέλεξαν συνειδητά ή μη να μην συμμετέχουν στο γενεαλογικό δέντρο, ποιοι, πότε, σε τί ποσοστό ήταν οι "αποστάτες" του γεννετήσιου προγραμματισμού...κάτι μου λέει ότι αυτό δεν θα το μάθω ποτέ αχαχαχαχα!

      Διαγραφή
  15. Τώρα που το σκέφτομαι, εκτός από μένα υπάρχουν αρκετοί 'αποστάτες' στην δική μου γενιά, από την πλευρά του πατέρα μου. Ενδεχομένως είναι κι αυτό ντιενεϊκή προδιάθεση, ας το πούμε κτήση, και έλεγα την αλήθεια όταν από μικρή απαντούσα οτι δεν έχω τέτοια εντολή στο ντιενέι μου σε ανάλογες ερωτήσεις περί τεκνοποιίας.
    Μέχρι πριν λίγα χρόνια ήμουν σχεδόν βέβαιη οτι είμαστε  μετενσαρκώσεις πολλές φορές μέσα από την ίδια την οικογένεια. Ίσως επειδή η οικογένεια του πατέρα μου έδινε ένα παρατσούκλι προγόνου σε κάθε νέο μέλος, με την έννοια οτι παρουσίαζε μεγάλες ομοιότητες στον χαρακτήρα. Εγώ ήμουν ..η θειά Τασούλα. Τελευταία όμως δεν μπορώ να το στηρίξω αφού τους συγγενείς μου τους συναντώ καμμιά φορά στον ονειρικό κόσμο. Και επίσης όταν έχασα την μητέρα μου, πέρασαν όλοι από το παλιό πατρικό μου σπίτι, να με δουν, όσοι είχαν πεθάνει πολύ παλιότερα και δεν γνώριζαν το καινούργιο. Τόσες διαδοχικές συλλυπητήριες επισκέψεις συμπαράστασης, θεωρώ οτι δεν είναι σωστό να τις παραβλέψω. Και μάλιστα να σας πω και μια ανέκδοτη ιστορία. Έρχεται η αδελφή του πατέρα μου. Την θυμόμουν πάντα χήρα με μαύρα ρούχα. Φορούσε ένα πανέμορφο σιέλ καλοκαιρινό φουστανάκι με μεγάλα λευκά λουλούδια. Της πήγαινε πολύ και ήταν πολύ νεότερη από ό,τι την είχα γνωρίσει. Στην κουζίνα του παλιού σπιτιού. Εγώ κοντά στον νεροχύτη. Της λέω, δεν μπορώ να σε φιλήσω γιατί δεν έπλυνα τα δόντια μου ακόμη. Τέτοιες σύντομες επισκέψεις. Ένα τετ α τετ. Αλησμόνητα τετ α τετ. Αδύνατον να παραβλεφτούν από οποιαδήποτε θεωρία. 

    ***
    Δ.

    Χάρηκα και τα δύο σχόλια. Μου άρεσαν επίσης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Δε νομίζω ότι τα του χαρακτήρα αφορούν κάποια ντιενεική κληρονομικότητα... ένα παιδί θα αφομοιώσει συμπεριφορές και χαρακτηριστικά κυρίως των ανθρώπων που θα το μεγαλώσουν... συνηθως είναι οι γονείς, μπορεί να είναι οι παππούδες, μπορεί να μεγαλώνει σε περιβάλλον που συμμετέχουν καθημερινά θείες, ξαδέρφια κλπ, των οποίων οι χαρακτήρες δομήθηκαν βάσει των ανθρώπων που αντίστοιχα τους μεγάλωσαν... τα παιδιά μιμούνται συμπεριφορικά μοτίβα... ένα ορφανό παιδί πχ. θα αφομοιώσει χαρακτηριστικά αυτών που θα το υιοθετήσουν, τα οποία χαρακτηριστικά μπορεί να είναι εντελώς διαφορετικά από κεινα των βιολογικών γονιών του... κατα τη γνώμη μου είναι εντελώς διαφορετικό αυτό από την γονιδιακή κληρονομικότητα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Ok. Όμως χωρίς να θεωρηθώ ισχυρογνώμων ή οτι προσπαθώ να περάσω την άποψη μου, θα πω οτι από τις παρατηρήσεις μου τείνω να πιστεύω οτι ερχόμαστε έτοιμοι με τον χαρακτήρα μας και όχι tabula rasa. Πόθεν όμως αν όχι μέσω DNA, στον βαθμό που δεν έχω στοιχεία να υποστηρίξω μετενσάρκωση;

    Εκτός εάν, και θα τολμήσω να το εκφράσω, αν και είναι μια απλή εικασία, εκτός εάν μολονότι μεσολαβεί μετενσάρκωση, συνεχίζεται ο δεσμός με τα αγαπημένα πρόσωπα όταν βρισκόμαστε στον αόρατο κόσμο των ονείρων και εμφανιζόμαστε εκεί με την προηγούμενη μορφή μας, που τους είναι γνωστή.  Απλώς πέρασε από το μυαλό μου.

    ***
    Δ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. ναι συμφωνώ στο ότι δεν ερχόμαστε tabula rasa, αλλά η δική μου αίσθηση είναι ότι ερχόμαστε ή ξεκινάμε με μία βάση πάνω στην οποία θα δομηθεί ο χαρακτήρας και αυτή η βάση διαμορφώνεται από το ψυχικό τραύμα... το οποίο τραύμα μπορεί να καταγραφεί και κατά τη διάρκεια της κυοφορίας, αν όχι απαραίτητα στα πρώτα χρόνια ή τις πρώτες μερες της ζωής κάποιου, δεν είμαι δλδ της άποψης ότι κουβαλάμε στοιχεία από μετενσαρκώσεις, αλλά ότι αυτό που γινόμαστε ξεκινάει να δομείται από τη στιγμή της σύλληψης μας...και όταν λέω τραύμα δεν εννοώ απαραίτητα κάτι με αρνητικό πρόσημο, μπορεί πχ. και ένα υπεραναπτυγμένο θετικό πρόσημο να γίνει τραύμα... αυτο ειναι κατα τη γνώμη ο θεμελιώδης λίθος που θα ορίσει το πώς, πότε και ποια χαρακτηριστικά του περίγυρου θα αφομοιωθούν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. και μιας και αναφερθηκα στην κυοφορία, θυμηθηκα και τον καυκαλίδη, δεν ξέρω αν τον γνωρίζετε, ψυχίατρος ο οποίος είχε μια πολύ πρωτοποριακη μέθοδο θεραπείας για την εποχή του, αναβίωση μνημών της ενδομήτριας ζωής και της γέννησης/εξώθησης με χρήση lsd, ειχε γράψει και σχετικό βιβλίο... εκει λοιπόν στις εμπειρίες όσων συμμετείχαν, μου ειχε κάνει εντύπωση το ότι κάποιοι περιγράφανε ιδιαίτερα προστατευτικα συναισθηματα που εισέπρατταν από τη μητερα ενόσω κυοφορούνταν και αυτό ειχε ως αποτελεσμα τραυματικη εξώθηση και μετέπειτα προβληματικες σχεσεις στην ενηλικη ζωη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Άρα η διαμόρφωση του χαρακτήρα μας είναι ελιγμοί επιβίωσης και συνύπαρξης;

    Ωστόσο δεν αντιδρούν όλοι. Ο μαμάκιας πχ, που είναι και η πλειοψηφία του ανδρικού πληθυσμού, λατρεύει την προστατευτικότητα της μαμάς του σε βαθμό αφέλειας.
    Δ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. μα οι περισσότεροι δεν αντιδρούν, γιατί οι περισσότεροι δεν μπορούν να διακρίνουν τα σχεσιακά μοτίβα και τους διαφορετικούς ρόλους μέσα σ' αυτά κι αυτό είναι κάτι που το βλέπω σε τραγικότατο βαθμό γύρω μου και μέσα μου όσο μεγαλώνω... ας πούμε ο μαμακιας που λες, αυριο μεθαυριο είτε δε θα μπορέσει να συνάψει ουσιαστικές σχέσεις με γυναίκες και αν συνάψει θα είναι πιθανοτατα προβληματικές, γιατι πιθανότατα θα προβάλει τον ρολο της μαμας του στη γυναικα του και ο ιδιος θα συνεχιζει να παιζει τον ρολο του γιου... είναι αλλο πραγμα οι οικογενειακες/γονεϊκές σχέσεις, αλλο οι συντροφικες/ερωτικές, άλλο οι επαγγελματικές, άλλο οι φιλικές σχέσεις και εντελως διαφορετικοι οι ρολοι σε καθε μοτιβο, ωστοσο ξαναλεω οι περισσοτεροι δεν μπορουν να διακρινουν τις διαφορες και αναλογα τα απωθυμενα του ο καθενας και ανα περισταση/περιπτωση θα παιζει τον λαθος ρολο στη λαθος σχεση και αντιστοιχα θα προσδιδει τον λαθος ρολο στο λαθος ατομο...αυτο ειναι κατι που το βλεπω συνεχεια σε βαθμο εξοργιστικα ενοχλητικο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. "Νους ορά καί νους ακούει· τ' άλλα κωφά καί τυφλά"
    Επίχαρμος

    Γεια σας, παίδες εν καμίνω. Είμαστε μέσα στην παλίρροια που θα ολοκληρωθεί αύριο βράδυ με την Πανσέληνο του Σεπτέμβρη. Την Πανσέληνο της συγκομιδής. Ό,τι σπείραμε θερίζουμε. Παρ' όλ' αυτά, όσοι πήραμε μηδέν εις το πηλίκον το φέρουμε βαρέως.  Στάσιμοι ή μετεξεταστέοι;
    Ο Νους να έχει τον έλεγχο. Το εμπεδώσαμε. Χρόνια στην φωτεινή ατραπό. Όμως η σάρκα διαμαρτύρεται. Γιατί με υποτιμάτε, λέει. Χρειάζομαι κι εγώ τις ηδονές μου. Η ευσέβεια, η ευλάβεια, η ιερότητα, το ενάρετο καθ' ομοίωσιν, μου κουνάνε το δάχτυλο σαν να είμαι κακοποιό στοιχείο. Με αποκαθηλώσατε για χάριν του Άλλου. Η θυσία μου για την σωτηρία σας. Τι σκληρό τίμημα. Το Καθήκον, η Ευθύνη. Η Ευθύνη του άλλου. Το φιλότιμο. Η αγιότητα. Ο πνευματικός άνθρωπος.
    Αυτά αρθρώνει η πλημμυρίδα του αίματος.

    Διάβασα κάτι που έγραψε ένας φίλος. Το παραθέτω ως αξιόλογο αν και αυτό που περισσότερο χρειαζόμαστε τέτοιες μέρες είναι η κωμωδία, το κωμικό στοιχείο.

    Λοιπόν

    Το μυαλό του ανθρώπου διέρχεται και δύναται να πραγματώσει τέσσερις εποχές θεώρησης των πραγμάτων. Η πρώτη είναι θα λέγαμε η δογματική, όπου οι πρώτες εμπειρίες, απόψεις και συμπεράσματα από το κοντινό περιβάλλον κτίζουν το πρώτο 'οχυρό' να σταθεί ο νους, γιατί χρειάζεται κάπου σταθερά να πατήσει στα νέα βήματα του. Δεύτερη είναι η επιστημονική – γνωστική εποχή, όπου συνήθως οι παγιωμένες απόψεις από την πρώτη βρίσκουν με την σπουδή, τις αποδείξεις και τις αίτιες που βολεύουν στην ταυτότητα που οικειοποιήθηκε το 'οχυρό'. Η τρίτη εποχή είναι η σκεπτικιστική εποχή όπου τα πάντα τίθενται υπό αμφισβήτηση, αν φτάσει στην συγκλονιστική ανακάλυψη του "ότι ενδέχεται και άλλως έχειν". Η τέταρτη εποχή είναι η εποχή της διαύγειας. Είναι η εποχή όπου ο νους έχει απαλλαγεί από όλα τα βαρίδια, εμπόδια και ομίχλες που εμποδίζουν και απαγορεύουν να ακουμπήσει την επίγνωση και την συνειδητότητα. Οι δυο πρώτες είναι βασικές και υπερτερούν σε πραγμάτωση των άλλων δυο διότι άπτονται της επιβίωσης, της εργασιακής θέσης και προβολής του ανθρώπου μέσα στην κοινωνία. Είναι μια πνευματική εξέλιξη που άμεσα εξαρτάται από τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Η τρίτη εποχή η σκεπτικιστική είναι περισσότερο διάλογοι και διαμάχες με τον βαθύτερο εαυτό, παύοντας σταδιακά την αναζήτηση της 'υποκειμενικής' αλήθειας, απαλλάσσοντας τον νου από την ταραχή και την αγωνία της υπεράσπισης της. Η τέταρτη εποχή της διαύγειας είναι ίσως η μέγιστη προοπτική του νου, όπου δεν έχει πλέον καμμία σκιά γιατί περνά από μέσα του το φως χωρίς να παραμορφωθεί ή να εμποδιστεί. Είναι η εποχή του γαλήνιου παρατηρητή, που δεν μπορεί να ξεχωρίσει πού τελειώνει αυτός και πού αρχίζει ο κόσμος, δεν είναι τίποτα δικό του ή ξένο, αισθάνεται την ενότητα και την συνέχεια του γίγνεσθαι, είναι ένας αγωγός του Όλου.
    Σ. Μ.

    Από τις μονολιθικές δογματίσεις ως την διαύγεια του αέναου γίγνεσθαι..

    Καλά, βέβαια για την πρώτη εποχή έχω τις ενστάσεις μου γιατί εξ ιδίων κρίνοντας ήρθα με διάκριση δικαίου και αδίκου που ήδη είχε ελαφρώς αμβλυνθεί στο περιβάλλον μου για λόγους επιβίωσης. Πόθεν λοιπόν; Αλλά αυτά τα συζητήσαμε ήδη.
    ***
    Δ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. αμάν βρε δεσπούλα, πολύ σκέφτεσαι πια! έλα, λάβε έναν έρωτα που σαι και ρομαντικό μανάρι... https://www.youtube.com/watch?v=WMIgTCCRbB8

      Διαγραφή

Αφήστε το σχόλιό σας
Φίλοι του ιστολογίου, παρακαλώ να κάνετε ελεύθερα τον σχολιασμό σας, αλλά να απέχετε από ύβρεις και προσβολές προσώπων, καθώς και να χρησιμοποιείτε την Ελληνική γλώσσα και γραφή (όχι greeklish). Προσβλητικά και υβριστικά σχόλια θα διαγράφονται. Επίσης διαγράφονται spam και διαφημίσεις άλλων ιστολογίων, αλλά και κάθε άλλο σχόλιο που δεν συνάδει με το ύφος και το ήθος που ορίζει ο δημιουργός και διαχειριστής του ιστολογίου.

Τα σχόλια ελέγχονται πριν δημοσιευθούν.


.