Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2019

Ο Αποδομητικός Παράγων και οι άνθρωποι του Ερέβους

Αποτέλεσμα εικόνας για wicca και μαυροι μαγεια

Συζήτηση επάνω στο ζήτημα του Αποδομητικού Παράγοντα και της υπηρέτησής του, από τον άνθρωπο.

Θεωρώ χρήσιμη την ανάγνωση του άρθρου 
"ΠΕΡΙ ΚΑΛΟΥ ΚΑΙ ΚΑΚΟΥ, ΠΕΡΙ ΚΑΤΑΣΤΡΕΠΤΙΚΟΥ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΕΩΣΦΟΡΟΥ"

28 σχόλια:

  1. Φιλτατε Λυκιε, μολονοτι δεν εχεις αδικο στις παρατηρησεις σου επι της αρχης, ας δοκιμασουμε να δουμε σε βαθος την πλευρα του αποδομητικου παραγοντα. Θα αναλαβω εγω τον ρολο του δικηγορου του διαβολου ωστε να διατυπωσω την θεση του και να δημιουργηθει η αντιθεση ωστε να γινει πιο ορατη και κατ'επεκταση πιο αντιληπτη η επιδιωκομενη μεση οδος. Πιστευω πως μπορω να την προσεγγισω.

    Παντως, οπως λεει και ο Obi-Wan στο Star Wars "Only a Sith deals in absolutes". (Μονο ενας υπηρετης της σκοτεινης πλευρας/χαους συμπεριφερεται με απολυτο τροπο). Αρα στοχος μας ειναι να μην ειμαστε και εμεις απολυτοι.

    Ο αποδομητικος παραγοντας ειναι συμφυτος με τον υλικο κοσμο και αρα μερος της ανθρωπινης φυσης. Το οτι επιθυμουμε να τον υπερβουμε δεν σημαινει πως δεν θα χρειαστει να τον κατανοησουμε πληρως και να τον αντιληφθουμε σε βαθος και εν μερει να τον αποδεχτουμε, τουλαχιστον οσον αφορα το αναποφευκτο υλικο κομματι. Το ζητημα ειναι να το επιτυχουμε αυτο χωρις να γινουμε "μαυροι", που σημαινει να χρησιμοποιησουμε και να εκμεταλλευτουμε αλλους ανθρωπους με τροπο που να τους αδικει ξεκαθαρα και εντονα, αντικειμενικα δηλαδη και οχι υποκειμενικα διοτι ολοι οι ανθρωποι πιστευουν πως ειναι αδικημενοι, αυτο δεν σημαινει και πως ειναι.

    Οπως αναφερεται σε ενα παρελθοντικο εξαιρετικο λινκ που μας ειχες προσφερει, το "κακο" ή το να ειναι κανεις "μαυρος" δεν ταυτιζεται με τον αποδομητικο παραγοντα. Ειναι διαφορετικες εννοιες. Αλλα ας τα πιασουμε απο την αρχη σε ενα καθαρο και νεο στοχαστηριο καθως ειναι ενα πολυ δυσκολο και δυσδιακριτο θεμα. Πότε μας εμποδισε ομως αυτο; Θα ηθελα λοιπον να σε παρακαλεσω να μας ανοιξεις ενα νεο ποστ επι τουτου μολις ευκαιρεσεις. Δεν βιαζομαστε καθως το θεμα χρηζει στοχασμου

    Ελ Στοχαστης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. "Παντως, οπως λεει και ο Obi-Wan στο Star Wars "Only a Sith deals in absolutes". (Μονο ενας υπηρετης της σκοτεινης πλευρας/χαους συμπεριφερεται με απολυτο τροπο)" Αρα στοχος μας ειναι να μην ειμαστε και εμεις απολυτοι.

    Εδώ σου απαντώ με απόσπασμα από το άρθρο:
    "Ο θεός τον οποίο συλλαμβάνουμε ως απόλυτο, δεν μπορεί παρά να έχει και να εκδηλώνει παρά το υπέρτατο Καλό. Το ίδιο ισχύει για όλες τις αρετές, τις οποίες μπορούμε να συλλάβουμε ή μη, ως ανήκουσες στον Θεό. Έχουν όλες τον χαρακτήρα του απολύτου, του τέλειου, του πλήρους και ως τέτοιες αποκλείουν κάθε έλλειψη. Επειδή όμως η εκδήλωση συνεχίζεται, καταλαβαίνουμε εύκολα ότι τα διάφορα επίπεδα εκδηλώσεως, αποτελούν καταστάσεις που είναι λιγότερο τέλειες και περισσότερο ελλιπείς, αφού δυο απόλυτα δεν δύνανται να υπάρξουν."

    Ο αποδομητικός παράγοντας είναι μια νομοτέλεια του υλικού κόσμου, στην δύναμη της οποίας δεν πρέπει να υποπέσουμε, διότι θα αποδομηθούμε. Είναι όπως ο νόμος της βαρύτητας, ο οποίος δεν ευθύνεται αν εμείς από δική μας επιλογή πέσουμε στο κενό και σκοτωθούμε. Αυτό που θα μας σκοτώσει είναι η δική μας επιλογή-βούληση, η οποία όφειλε να γνωρίζει την ύπαρξη του νομού της βαρύτητας και εξαιτίας της, εκτεθήκαμε σε αυτήν.
    Η βαρύτητα δεν μας προσκαλεί, απλά υπάρχει και περιμένει να την επιλέξουμε.
    Έτσι και ο Αποδομητικός Παράγοντας, ο οποίος θέλει να μας αποδομήσει και να μας ανακυκλώσει, για την οικονομία της ύλης. Κάνει την δουλειά του δίχως ηθική, δίχως να υποστηρίζει τον άνθρωπο.
    Ο Αποδομητικός Παράγων, δεν είναι μέρος της ανθρώπινης φύσης.
    Η ανθρώπινη φύση περιέχει την νόηση και τις εγγενείς της δυνατότητες, για να προσεγγίζει το απόλυτο Καλό. Όσο απέχει από αυτό, βρίσκεται στο "κακό".
    Όσο το "κακό" είναι επιλογή της νόησης, τόσο εκτίθεται στον νόμο του Αποδομητικού Παράγοντα και αποδομείται, δηλαδή καταστρέφεται.
    Φλερτάρει δηλαδή με την βαρύτητα στο παράδειγμά μας και κινδυνεύει να καταστραφεί.
    Η ύλη και ο βασιλιάς της ο Εωσφόρος, τρίβουν τα χέρια τους όταν ο άνθρωπος προσφέρεται για αποδόμηση οικειοθελώς! Χρειάζονται υλικό για την ανακύκλωση, διασφαλίζοντας την ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ του υλικού κόσμου.
    ΛΥΚΙΟΣ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Το να είναι κανείς "μαύρος", δηλαδή να συντάσσεται συνειδητά με το "κακό", τον εκθέτει στον Αποδομητικό Παράγοντα, μια νομοτελειακή κατάσταση δηλαδή, την οποία ΔΕΝ μπορεί να ελέγξει και τελικά προορίζεται να αποδομηθεί. Ουδείς ξεφεύγει αυτού του Νόμου...
    Ωστόσο, η συνειδητή επιλογή του να είμαστε "κακοί", προϋποθέτει γνώση.
    Προϋποθέτει δηλαδή να γνωρίζουμε συνειδητά την διάκριση καλού-κακού και να επιλέγουμε το δεύτερο.
    Μέσα στην βιωματική μας πορεία του ένσαρκου βίου, από την πρώτη στιγμή είμαστε εκτεθειμένοι στο νόμο των αντιθέτων εννοιών. Γρήγορα θα βιώσουμε το δίπολο καλού-κακού και θα αποκτήσουμε την δική μας εμπειρία που ασκεί η δυναμικής τους επάνω μας.
    Ένα μέρος της φύσης μας, το ερπετικό-ζωώδες μας, εγκατεστημένο μέσα στην ενστικτώδη ανάγκη μας για επιβίωση, δεν αναγνωρίζει καμία ηθική στις κινήσεις μας. Όλες αυτές, υπαγορεύονται από την ανάγκη για την επιβίωση και την προστασία του Εγώ μας.
    Ωστόσο η κοινωνικότητα του ανθρώπου, τον αναγκάζει να λειτουργεί συλλογικά.
    Η κοινωνικότητα τον αναγκάζει να υποχωρεί από την ενστικτώδη παρόρμηση του Εγώ του και αναγνωρίζει τα Εγώ των άλλων. Έτσι διακρίνει το ωφέλιμο από το ανώφελο και επιβλαβές. Γνωρίζει την αναγκαιότητα της κοινωνίας και ότι σκοπός είναι η επιβίωσή της και όχι η καταστροφή της. Έτσι αντιλαμβάνεται το καλό και το κακό.
    Καλό ότι προστατεύει το σύνολο (άρα και την μονάδα) και κακό οτιδήποτε το καταστρέφει.
    Τόσο απλά!
    Από κει και έπειτα, η συνειδητή επιλογή είναι δική μας.
    ΛΥΚΙΟΣ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αρα, οταν συνειδητα επιλεγουμε την "κακη" ατραπο, εκχωρουμε το δικαιωμα στον αποδομητικο παραγοντα να μας αποτραβηξει σταδιακα απο την θεια ουσια ή αλλιως εστια μας. Η αποδομηση αποτελει εργαλειο της ερπετικης φυσεως, που αν την αφησουμε να κυριαρχησει, ισοπεδωνει τον φωτεινο οικο μας. Να την αποφυγουμε τελειως ως εκδηλωσεις που ειμαστε στο βασιλειο της υλης, δεν ειναι εφικτο. Αυτο που μπορουμε να καταφερουμε ομως, ειναι ενα ελεγχομενο περασμα απο την επιρροη της οπως ο Οδυσσεας αναμεσα απο τις Σειρηνες δεμενος οικειοθελως στο καταρτι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ακριβώς αγαπητέ Ανώνυμε. Ένα ελεγχόμενο πέρασμα γνωριμίας, είναι εκ των ων ουκ άνευ απαραίτητο να συμβεί. Η συνειδητή έκθεση στον Αποδομητηκό Παράγοντα όμως, μας απομακρύνει από την θεία ουσία που όπως είπες, αποτελεί την εστία μας!
    Πολύ σωστά!
    ΛΥΚΙΟΣ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ωστόσο η ερπετική μας φύση δεν διαθέτει ως εργαλείο την αποδόμηση.Η αποδόμηση έρχεται όταν αφεθούμε ανεξέλεγκτα στην παρόρμηση της ερπετικής μας φύσης, ως νομοτελειακή συνέπεια. Η ερπετική μας φύση λοιπόν, απλά μας κατευθύνει. Δεν αποσκοπεί στην αποδόμηση, αλλά στην επιβίωση χωρίς συνείδηση. Η συνείδηση μας κάνει ωστόσο να επιλέξουμε την πορεία μας προς το Καλό ή την αποδόμηση.
    ΛΥΚΙΟΣ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Και ποια είναι τα εργαλεία που πρεπει να χρησιμοποιήσουμε για την ενδεχόμενη συγκρουση με τον αποδομητικο παράγοντα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Το βασικό μας εργαλείο, είναι η συνείδηση του νου μας. Βίωμα, γνώση, διάκριση, επιλογή.
    Δεν πρόκειται όμως για σύγκρουση με τον Αποδομητικό Παράγοντα, αλλά για σύγκρουση με την ερπετική μας εγωϊκή φύση. Η αποδόμηση είναι απλώς η συνέπεια της κακής μας επιλογής.
    ΛΥΚΙΟΣ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. https://katahthoniosdemon.blogspot.com/2016/07/blog-post_10.html?m=1

    Παραθέτω εκτεταμένη παλαιότερη συζήτηση για να φρεσκαρω τη μνήμη σας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Στην εισαγωγή του θέματος, υπάρχει ήδη ενεργό link, που παραπέμπει στο άρθρο.
    ΛΥΚΙΟΣ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Αγαπητέ ή αγαπητή Ανώνυμε-η, θα πρότεινα να υιοθετήσεις ένα ψευδώνυμο της αρεσκείας σου, ώστε να διευκολυνθούμε όλοι στον διάλογο.
    Υποψιάζομαι από τον τονισμό, ότι πρόκειται για δύο ανωνύμους.
    Ας κάνουμε διακριτά τα σχόλια...
    ΛΥΚΙΟΣ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Αγαπητέ Λύκιε και λοιποί συμμετέχοντες του ιστολογίου σας συγχαίρω διά την ενεργό σας επιχέιρηση να τονώνετε πνευματικώς τους συγχρόνους Έλληνας ( <ἓλ= φώς, ελικοειδής κίνηση του φωτός). Έστε φωτεινοί και λαμπροί ως Έλληνες και δια τούτο ανελίσσεσθε διαρκώς εντός του Κόσμου. Είναι μοιραίο να ωθήσετε τους συνανθρώπους σας Ελλαδίτες Έλληνες στην κατάκτηση ενός υψηλοτέρου πνευματικού επιπέδου και να εξελίξετε πνευματικώς την παρούσα Ελλάδα. Μετά των Ερίωπος, Ερμολύκου, Star–Lord και Αλκιρέως, εφ'όσον θέλει να συμμετάσχει, φρονώ και προσδοκώ ότι πἀντες ομού θα διαπρέψουμε.

    Χαίρε Λύκιε Αγαθόδαιμον,

    ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ

    Υ.Γ Είναι η πρώτη φορά που γράφω στο ιστολόγιο σου Λύκιε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλώς ήλθες αγαπητέ Αρίσταρχε. Ευχαριστούμε για τα καλά σου λόγια. Αυτό που κάνουμε εδώ, είναι απλώς να συζητάμε και να στοχαζόμαστε. Όλα τα υπόλοιπα, έρχονται μόνα τους.
      ΛΥΚΙΟΣ.

      Διαγραφή
  13. Συμπαθατε με για την αργοπορια. Φυσικα και αναπαραγω υποστηριζοντας το καλωσορισμα του διαχειριστη. Ολοι οι συνδαιτημονες ειναι ευπροσδεκτοι μετα χαρας, αρκει να τηρουνται οι ξεκαθαροι κανονες που ο διαχειριστης του χωρου εχει θεσει. Θα προσεθετα, πως ο ΚΔ αποτελει ενα απανεμο ανοιχτο στοχαστηριο οπου καθε ανθρωπος μπορει να (ανα)ζητησει τη γνωση που θα τον απελευθερωσει. Σε αυτην του την προσπαθεια θα βρει αρωγους, ανθρωπους σπανιας γνωσης και ικανοτητας

    Σε αυτο το πλαισιο λοιπον δεν υπαρχει καποιος τυραννος (καποιος Αλφα) που να επικρινει και να ασκει πολεμικη στους σχολιαστες, υπαρχει μονο ο δικαιωματικος διαχειριστης που εφαρμοζει τους κανονες και που χαιρει της εκτιμησης ολων για την ευγενικη και ανεκτικη προσεγγιση του στα πραγματα. Ως εκ τουτου, φυσικα και ειναι λιαν ευπροσδεκτοι ολοι καθως σε αυτην την δυσκολη προσπαθεια δεν περισσευει κανενας. Επεκτεινω την προσκληση σου (i second it) φιλε Αρισταρχε σε ολους και σε Εριωπα,Ερμολυκο,StarLord και Αλκιρεα, αν και πιστευω πως ο Αλκιρεας δεν εχει επισκεφτει τον ΚΔ. Αν ερχοταν και συμμετειχε στην παρουσα προσπαθεια παντως, θα μιλουσαμε πλεον για "Dream Team". Ωραια γλεντια και συμποσια

    Ας "παιξουμε" λοιπον στο ζητημα "Αποδομητικος παραγοντας". Καταρχας, πολυ ωραια η συζητηση σας, αγαπητε Λυκιε και ανωνυμοι σχολιαστες. Αν και εχεις δικαιο Λυκιε στις τοποθετησεις σου, πιστευω πως δεν γινεται κατανοητο απο το μεσο ανθρωπο. Σκεφτομουν γιατι να ειναι ετσι. Ισως επειδη βαδιζεις σε καποιο ποσοστο στη μεσοτητα ηδη, να μην μπορει ο πολωμενος ανθρωπος να "δει" αυτα που λες, να δυσκολευεται να συντονιστει με την συμβουλη αν και νιωθει δεκτικα την δονηση που εκπεμπει ο λογος. Πιστευω πως ο πολωμενος εχει αναγκη συμβουλη του αντιθετου πολου για να το δει. Τελοσπαντων, δεν ειναι της παρουσης. Ας αναπτυξω την συλλογιστικη μου μηπως και τοποθετηθω και σχολιαζουμε μετα τις εξαιρετικες τοποθετησεις σου

    Προχθες ειδα ενα ονειρο. Ημουν, λεει, σε μια μεγαλη μηχανη με την κοπελα μου που δεν εχω, και πορευομουν σε εναν ελαφρως ανηφορικο αυτοκινητοδρομο. Ξαφνικα, η μηχανη αρχισε να μην εχει δυναμη και να μην "τραβαει" το γκαζι της με αποτελεσμα η ταχυτητα μας να πεσει αρκετα και να αρχισω να αισθανομαι εν δυναμει ευαλωτος. "Ωπ, λεω, τι παιζει;" Καποια στιγμη μια τεραστια και ογκωδης μαυρη φιγουρα μας "την πεφτει" καθετα σε σχεση με την κινηση μας, μας "τζατζαρει" με ολη της την ορμη και μας πεταει κατω. Το σημαντικο βρισκεται στην δικια μου ενστικτωδη αντιδραση. Αφησα τον ονειρικο εαυτο μου να αισθανθει καποιο φοβο, του το επετρεψα. Ο ξυπνιος εαυτος δεν θα το ανεχοταν αυτο, με το που σηκωνοταν αφου πεσει θα σκεφτοταν: "Ισα μωρη κουφαλα,δεν με νοιαζει τι εισαι και ποσος εισαι, δεν το βλεπω,δεν το μετραω καν, ξερω πως εχω το δικαιο με το μερος μου, πως δεν εχεις κανενα δικαιωμα να κανεις αυτο που εκανες, αφου το θες, ελα να σε κοψω φετες.Δεν με νοιαζει και αν νικησεις, εγω θα σε κανω να ματωσεις". (bring it on) Ο ονειρικος υποσυνειδητος εαυτος ομως σκεφτηκε:"Ωχχχ, μας την πεσανεεεεε". Χωρις περαιτερω αφηγημα ή γνωση. Αυτο σημαινει πως ο αποδομητικος παραγοντας δεν αποτελει ακομα κτηση μου ωστε να μπορω να τον χρησιμοποιω αμεσα οποτε τον χρειαστω. Δεν εχει περασει βαθια στο υποσυνειδητο ακομα, αλλα παραμενει στις παρυφες της συνειδησης, ειναι επιφανειακος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Εδω ερχεται στο νου μια φαρσα. Ας την δουμε https://www.youtube.com/watch?v=1W8hsVvyKt4
    Η φαρσα αυτη επειδη δρα σε ανυποπτη στιγμη, υποχρεωνει τον δεκτη της σε ενστικτωση αντιδραση. Το παραδειγμα το δικο μου αποτελει βεβαιη αναγκη για τον μεσο δυτικο ανθρωπο και μεγιστη αναγκαιοτητα για τις γυναικες. Ο μεσος ανθρωπος δρα παθητικα, στην ουσια δεν δρα καν, απλα αποδεχεται την "μοιρα" του, αυτο δηλ που του ετυχε. Φιλε Αρισταρχε, επειδη μιλησες για Ελλαδιτες Ελληνες, ναι, εαν κατανοησουμε σε βαθος αυτο ακριβως που συζηταμε στο παρον ποστ και βρουμε εναν ευφυη τροπο να το περασουμε στους υπολοιπους Ελληνες για να το αναπτυξουν, θεωρω πως οσα ωραια ανεφερες, θα επιβεβαιωθουν και οι Ελλαδιτες Ελληνες θα κατακτησουν αυτο το υψηλοτερο πνευματικο επιπεδο.

    Εαν λοιπον αναπαραγουμε μια τετοια φαρσα σε 100 ατομα εδω στην Ελλαδα θα δουμε ενα παρομοιο αποτελεσμα. Σκοπος μας ειναι να φτασουμε σε ενα σημειο οπου οι δεκτες της φαρσας θα εχουν την συμπεριφορα του Ασιατη φιλου μας στο 1.20 του βιντεο. Το πρωτο χτυπημα αναποφευκτα λογω αιφνιδιασμου δεν μπορει να αποτραπει, αλλα η ενστικτωδης αντιδραση του ειναι να μπει σε κατασταση μαχης αμεσα, παρολο που ηταν σε πολυ χαλαρη κατασταση με τα χερια στις τσεπες, απορροια σαφως μια βαθιας γαλουχησης στην κουλτουρα των πολεμικων τεχνων. Βλεπουμε μια αμεση εξασφαλιση και προστασια του ζωτικου του χωρου και μια αμυνομενη επιθετικη σταση (fighting stance). Θα πει κανεις: "Μα αν ειναι ετσι, τοτε ας προτεινουμε στους Ελληνες να μαθουν μια πολεμικη τεχνη οπως συνηθιζεται να κανουν και οι Ασιατες". Πραγματι αυτο θα ηταν πολυ χρησιμο. Εμεις ομως το παμε και ενα επιπεδο παραπανω. Θελουμε την ιδια συμπεριφορα να την αναπτυξουμε στο "ονειρικο" επιπεδο, σε ανωτερο νοητικοτερο επιπεδο, οπου δεν μπορουμε να βασιζομαστε στα μυωδη και δυνατα χερια μας ή σε υλικα οπλα. Το δυνατοτερο οπλο μας μετα τη θεληση μας ειναι ο νους μας οπου και απαιτεται απολυτη κυριαρχια και χρηση (perfect mastery)

    Η απολυτη κατοχη του αποδομητικου παραγοντα ειναι θεμελιωδης για την ολοκληρωση του ανθρωπου. Ας την δουμε σε μια ιστορια.

    ///"Καποτε ηταν σε μια φαρμα ενα φιδι και οι χωρικοι το φοβοντουσαν και δεν το πλησιαζαν. Μια μερα περνουσε ενας μοναχος απο την περιοχη και ακουσε να μιλουν γι αυτο, οποτε και θελησε να παει να το βρει. Το βρηκε λοιπον και συζητησε μαζι του. Του μιλησε για πολυ ωραια πραγματα, που αρεσαν πολυ στο φιδι οταν τα ακουσε και ετσι αποφασισε να σταματησει να δαγκωνει και να ειναι επιθετικο. Ο μοναχος ευχαριστημενος εφυγε. Οταν ετυχε μετα απο πολυ καιρο να περναει απο το ιδιο σημειο θελησε να επισκεφτει το φιδι να δει πως τα παει. Οταν το βρηκε, διαπιστωσε πως βρισκοταν σε αθλια κατασταση, καποια παιδια το κλοτσουσαν και το κακομεταχειριζοταν και το φιδι μετα βιας κρατιοταν στη ζωη. Αφου τα εδιωξε, εμεινε μονος του με το φιδι και ξανασυζητησαν. "Τι συνεβη φιλε μου;" ρωτησε ο μοναχος. Το φιδι απαντησε: "Δυστυχως, οταν μαθευτηκε πως επαψα να δαγκωνω, οι ανθρωποι αρχισαν να με περιφρονουν και να γινονται κακοι μαζι μου, παρολο που εγω εδειχνα φιλικες διαθεσεις". Ο μοναχος απαντησε: "Μα δεν σου ειπα να μην δαγκωνεις ποτέ. Εγω απλα σου διδαξα την ομορφια της αγαπης". Το φιδι τελος, ειπε: "Μα οταν ακουγοταν τοσο ομορφα αυτα που περιεγραφες για την αγαπη, πώς θα μπορουσα εγω να συμπεριφερομαι διαφορετικα;"///

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Και αυτη δυστυχως ειναι η φυση στην οποια μαθαινουν να βρισκονται οι περισσοτεροι ανθρωποι για διαφορους λογους. "Πλειστοι ανθρωποι κακοι". Στην ιστορια ομως του φιδιου και του μοναχου βρισκεται η ιστορια του ανθρωπου και της θρησκειας. Ο ανθρωπος την παταει οπως και το φιδι. Ειτε γινεται υπερβολικα καλος και δεκτικος και οι υπολοιποι ανθρωποι τον κακομεταχειριζονται, ειτε γινεται υπερβολικα επιθετικο για να προστατευσει τον εαυτο του και ετσι διωχνει μαζι με τα κακα και ολα τα ωραια που θα μπορουσαν να τον προσεγγισουν. Τι θα επρεπε να κανει το φιδι της ιστοριας; Να εφαρμοσει κριση κατα περισταση. Για να συμβει αυτο θα πρεπει εκτος απο την ορθη κριση, να εχει στο "οπλοστασιο" του ολες τις στασεις και κλιμακες του διπολου που συζηταμε. Ολες τις ποσοστωσεις του αποδομητικου παραγοντα και αγαπης. Και αν η υπερβολικη αγαπη σπανιως εχει μοιραιες επιπτωσεις περα απο το συνηθες που τον εκμεταλλευονται οι αλλοι, ο αποδομητικος παραγοντας ειναι πολυ περισσοτερο επικινδυνος και μπορει να φερει μη αναστρεψιμες επιπτωσεις και γι αυτο θελει τρομερη προσοχη. (easy to be consumed by it).

    Ισως η αναπτυξη της ικανοτητας του αποδομητικου παραγοντα ως μια ικανοτητα αυτοπροστασιας να αποτελει και ενα λογο ενσαρκωσης για τον πνευματικο ανθρωπο, καθως προκειται για ενα χαρακτηριστικο που μαθαινεται στην υλικη ζωη λογω του περιορισμου των αγαθων και την αναγκης υπαρξης οριων. Αυτο το χαρακτηριστικο οπως και καθε χαρακτηριστικο, δεν μπορουμε να το "παρουμε" απο καποιον αλλο ανθρωπο. Καθε ανθρωπος χρειαζεται να το αναπτυξει στον εαυτο του. Χρειαζεται να το εκφρασει αυτο το χαρακτηριστικο για να το γνωρισει, χρειαζεται να γινει ο ιδιος αυτο το χαρακτηριστικο. Μονο ετσι θα γινει σταδιακα μερος της προσωπικοτητας του και χαρακτηριστικο της ψυχης του. Ετσι, ο ανθρωπος ενσωματωνει χαρακτηριστικα που προηγουμενως βρισκονταν στην Σκια, ενα μερος στο ασυνειδητο που αφορα τα χαρακτηριστικα που ο ανθρωπος εχει επιλεξει να απωθησει και δεν αναγνωριζει στον ιδιο. Ολοι οι ανθρωποι εχουμε τετοια χαρακτηριστικα, δεν υπαρχουν μονο καλοι ανθρωποι. Ενας ανθρωπος δεν γινεται καλος με το ζορι, αγνοωντας τα αρνητικα χαρακτηστικα του, αλλα με το να τα φερνει στη συνειδηση του και να τα αναγνωριζει.

    Οπως λεει ο Γιουνγκ
    "Ενας ανθρωπος δεν αποκτα την φωτιση με το να φανταζεται φιγουρες απο φως, αλλα με το να κανει το σκοταδι συνειδητο"
    (One does not become enlightened by imagining figures of light, but by making the darkness conscious)

    Και καθε ανθρωπος ειναι και καλος και κακος.
    "Μακαρι να ηταν τοσο απλα τα πραγματα! Μακαρι να υπηρχαν καπου κακοι ανθρωποι που υποχθονια εκανες κακες πραξεις, και να χρειαζοταν απλα να τους χωρισουμε απο τους υπολοιπους και να τους καταστρεψουμε. Ομως, η γραμμη που χωριζει το καλο με το κακο, περναει απο τη καρδια καθε ανθρωπου. Και ποιος αληθεια ειναι διατεθειμενοςνα καταστρεψει ενα κομματι απο την δικια του καρδια;"
    Σολτσενιτσιν

    Ειναι τοσο δυσκολο να αναγνωρισουμε το σκοταδι μεσα μας, οπως μας ειναι τοσο ευκολο να αναγνωριζουμε σημαδια απο το δικο μας σκοταδι ή Σκια στους αλλους. Μας ενοχλει πολυ αλλα διαπιστωνουμε πανευκολα στους αλλους τα δικα μας ελαττωματα. Ο νους μας απορριπτει τα ελαττωματα μας, αλλα επειδη δεν γινεται να ξεφυγουμε απο το εαυτο μας, οτι απορριπτουμε, αναποφευκτα το προβαλλουμε στους αλλους και τους κατηγορουμε γι αυτο. Ποσο τους μισουμε μερικες φορες! Κανονικα θα επρεπε να μας αφηνει αδιαφορους, εαν δεν υπηρχε κατι μεσα μας που δεν εχουμε αναγνωρισει επειδη δεν μας αρεσει. Ολα αυτα χρειαζεται να τα φερουμε στο φως της συνειδησης μας. Και ο αποδομητικος παραγοντας εκφραζει ενα ολοκληρο πολο που εσωκλειει τεραστιο πληθος και ποσοστο του ασυνειδητου νου μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Ξερουμε λοιπον τι πρεπει να κανουμε. Να φερουμε τον αποδομητικο παραγοντα στο συνειδητο μερος μας, στην επιφανεια και να τον αναγνωρισουμε μεσα μας, ως αναγκαιο κομματι της υπαρξης μας. Πώς θα το καταφερουμε αυτο; Με το να τον κατανοησουμε, να τον καταλαβουμε.
    Αυτο δεν σημαινει πως θα γινουμε μερος του, αυτος θα γινει μερος δικο μας, που θα τον χρησιμοποιουμε οποτε το επιθυμουμε. Διαφορετικα θα καταντησουμε να μην αναγνωριζουμε φιλους απο εχθρους ή φιλικες απο εχθρικες συμπεριφορες και θα χαθουμε στην τοξικοτητα της ιδιας μας της επιθετικοτητας. Δεν νοειται ο πολεμιστης να πολεμαει 24/7. Δεν γυριζει ο πολεμιστης απο το πεδιο της μαχης σπιτι του για να πολεμησει με τη γυναικα του και τα παιδια του. Αφου νικησει τους εχθρους του ο πολεμιστης, δεν πολεμαει με τους συμπολεμιστες του. Δεν πολεμαει με πτυχες του ιδιου του του εαυτου. Ισως αν χρειαστει να πολεμησει με τον οποιονδηποτε, ειναι ετοιμος πως ισως η ζωη τα φερει ετσι, αλλα δεν προκαλει να συμβει κατι που ισως και να μην συμβει ποτέ.

    Μετα απο αυτην την εκτενη τοποθετηση, μπορουμε να συζητησουμε πιο στοχευμενα. Πραγματι οταν συντασσομαστε με τον αποδομητικο παραγοντα, ως μια μορφη επιθεσης, δεχομαστε και οι ιδιοι την δραση του αποδομητικου παραγοντα, και αποδομουμαστε και οι ιδιοι! Αντιστοιχα, στο φιδι κοστιζει παρα πολυ μια επιθεση και ενα δαγκωμα. Σε καποια ζωα μαλιστα, ενα τσιμπημα στο πλαισιου του μηχανισμου αμυνας τους, ισοδυναμει με προσωπικο τους θανατο.
    Σοφοτερο λοιπον ειναι να αποφευγουμε να βρισκομαστε στην αναγκη να δρασουμε επιθετικα και αυτο συμβαινει σε στρατηγικο επιπεδο και με δραση νωρις. Παντα θελουμε να δρουμε με το καλο, αλλα αυτο ως επιλογη και δραση προκαλει καποιες αντιδρασεις τις οποιες θα πρεπει να ειμαστε ετοιμοι να αντιμετωπισουμε και για αυτο θα πρεπει να κατεχουμε και την ικανοτητα του κακου. Αν κυριαρχησει η αποδομηση ως συμπεριφορα μας, τοτε λεμε πως ειμαστε υπηρετες της, και θα συμβει αυτο που περιεγραψες Λυκιε, αναποδραστη αυτο-αποδομηση. Νομιζω πως κατεληξα στα συντομα λογια σου μετα απο μακρυ σεντονι!

    Εχει ομως και τα θετικα του ο αποδομητικος παραγοντας και θα πρεπει καθε ανθρωπος να τα ενσωματωσει. Οταν καποιος μπορει να γινει εκφραστης του αποδομητικου παραγοντα και τον αποδεχτει, τοτε υπαρχουν πολλες θετικες συνεπειες, οπως πχ εξαλειψη του φοβου.

    "Και ποια είναι τα εργαλεία που πρεπει να χρησιμοποιήσουμε για την ενδεχόμενη συγκρουση με τον αποδομητικο παράγοντα; "
    "ο βασικό μας εργαλείο, είναι η συνείδηση του νου μας. Βίωμα, γνώση, διάκριση, επιλογή.
    Δεν πρόκειται όμως για σύγκρουση με τον Αποδομητικό Παράγοντα, αλλά για σύγκρουση με την ερπετική μας εγωϊκή φύση. Η αποδόμηση είναι απλώς η συνέπεια της κακής μας επιλογής."

    Εγω θα προσεθετα πως προκειται για γνωριμια με τον αποδομητικο παραγοντα. Το ερωτημα ειναι πως μπορουμε να αφομοιωσουμε τον αποδομητικο παραγοντα; Με το να τον αναγνωρισουμε και να μαθουμε να τον εκφραζουμε κατα βουληση αλλα και με τετοιον τροπο που οταν χρειαζεται να μας γινει δευτερη φυση, που συμβαινει με τη συνηθεια. Αρα θα πρεπει να τον εκφραζουμε συχνα μεν, αλλα με προσοχη και παντα να ειμαστε δικαιοι. Ενας τροπος οπου μια τετοια επιθετικοτητα μπορει να βρει χωρο εκφρασης, ειναι ο αθλητισμος παντα με ευ αγωνιζεσθαι ή ακομα καλυτερα το υγιες επιχειρειν. Να θυμομαστε πως η νικη δεν αποτελει αυτοσκοπο, αλλα ενα μεσον μεσω του οποιου θα βελτιωνομαστε και θα εκφραζουμε τον αποδομητικο παραγοντα αντιμετωπιζοντας τις ιδιες τις εκφρασεις του κακου

    Ελ Στοχαστης

    ΥΓ.Νομιζω πως χρειαζομαστε περισσοτερα υποθετικα παραδειγματα οπου ο αποδομητικος παραγοντας ειναι καλος και χρησιμος στην καθημερινη ζωη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Αγαπητέ Ελ. Στοχαστή, στο παράδειγμα του ονείρου σου, το «έλλειμμα» που διαπίστωσες στον υποσυνείδητο εαυτό σου, δεν είναι έλλειμμα αποδομητικού παράγοντα. Όπως ανέφερα στο παράδειγμά μου, ο Αποδομητικός παράγοντας είναι κάτι σαν την βαρύτητα. Όπως δεν διαπιστώνουμε λοιπόν έλλειψη βαρύτητας στον εαυτό μας, έτσι δεν υπάρχει και έλλειψη Αποδομητικού Παράγοντα μέσα μας.
    Αυτό που διαπίστωσες ότι έλλειπε από τον υποσυνείδητο εαυτό σου, ήταν η επιθυμία σου να αντιδράσεις επιθετικά και όχι παθητικά, αν και συνήθως η επιθετικότητα προκαλείται από τον ίδιο μας τον φόβο…
    Η επιθετικότητα όμως, δεν είναι αποδομητικό στοιχείο όταν εκδηλώνεται εξαιτίας του συναισθήματος αυτοσυντήρησης, στο μέτρο του αναγκαίου. Η επιθετικότητα υποπίπτει στην αποδομητική νομοτέλεια, όταν αποτελεί συνειδητή επιλογή συμπεριφοράς , γενόμενο στοιχείο της προσωπικότητάς μας.
    Ασφαλώς η επίθεση μιας «τεράστιας μαύρης φιγούρας», η οποία είναι μη αναγνωρίσιμης ταυτότητας απειλή, προκαλεί τον φόβο, διότι ο εγκέφαλος δεν μπορεί να αναγνωρίσει και να αξιολογήσει το μέγεθος και το είδος της. Βρίσκεται έξω από τον χάρτη των γνωστών απειλών και δεν μπορεί να γίνει στάθμιση της κατάστασης για αντεπίθεση, άμυνα ή φυγή.

    Σε τέτοιες περιπτώσεις, το πάγωμα και η παθητικότητα, είναι η πιο φυσική αντίδραση.
    Αυτό «σπάει» μόνο με την εκπαίδευση στις συνθήκες «αντι-στρες μάχης», όπου κάποιος μπορεί να μάθει να διαχειρίζεται τον πανικό του και να προβαίνει σε οτιδήποτε έχει μάθει από πριν να πράττει. Λέγεται « νευρομυική μνήμη» και παρακάμπτει το συνειδητό μας, αφού προκαλεί την ενστικτώδη μας αντίδραση, μέσω του παρασυμπαθητικού μας κέντρου. Πρόκειται δηλαδή για προγραμματισμό που εγκαθιστούμε στον εγκέφαλό μας, ώστε να αντιδρά με συγκεκριμένο τρόπο. Αυτοματισμός!

    Ωστόσο, αυτή η διαδικασία λειτουργεί μόνο στο υποσυνείδητο μέρος του νου μας και όχι στο συνειδητό. Τα αντανακλαστικά, δηλαδή οι αντιδράσεις μας σε μια εξωγενή δράση που δεχόμαστε, παρακάμπτει την λογική. Δεν υπάρχουν αυτόματες αντιδράσεις στο συνειδητό μέρος του νου μας, αφού εκεί, κάθε αντίδραση περνά από νοητική επεξεργασία και συνεπώς χρειάζεται χρόνο.
    Αντιλαμβάνομαι ότι θέλεις να εκπαιδευτεί ο νους μας, στο να αντιδρούμε «όπως θα πρέπει», ως εν δυνάμει Έλληνες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Αν και για την εκπαίδευση του υποσυνειδήτου μας, υπάρχει το «κολπάκι» να το προγραμματίσουμε, στην περίπτωση του ανώτερου νοητικού μας, δεν υπάρχει κάτι ανάλογο.
    Όσο ανεβαίνουμε επίπεδο τα πράγματα δυσκολεύουν, τα «κανονάκια» χάνονται και τρικ, κολπάκια και μπλόφες, δεν πιάνουν!
    Χρειάζεται δουλειά, επίγνωση και κοπιώδης κατάκτηση αυτών των επιπέδων. Ασφαλώς αυτό, απαιτεί βιωματική κατάκτηση της γνώσης και όχι θεωρητική ή εικονική της προσέγγιση.

    Άλλο το «κακό» ως επιλογή συμπεριφοράς (στην πραγματικότητα μιλάμε για άγνοια του περισσότερου καλού, αφού λιγότερο καλό ίσον κακό) και άλλο ο Αποδομητικός Παράγοντας. Ο τελευταίος είναι η συνέπεια που μας οδηγεί η επιλογή του κακού.

    Στην ιστορία με το φίδι, η επιλογή του ενός πόλου (της αγάπης), εξουδετέρωσε τον αντίθετο πόλο, δηλαδή αυτόν της συνειδητής επίθεσης, μέρους της προσωπικότητάς του. Αν δεχτούμε δηλαδή ότι το φίδι δεν δάγκωνε για να αμυνθεί, αλλά επειδή το επέλεγε ως μόνιμη συμπεριφορά.
    Διότι όσο το φίδι δάγκωνε αμυνόμενο, δεν μπορεί να του καταλογιστεί πολωτική συμπεριφορά, αφού το δάγκωμα τηρούσε το μέτρο των ισορροπιών για την δική του επιβίωση (τηρώντας το «αγάπα μικρά ελλατούμενος»). Δεν θα έπρεπε δηλαδή στο όνομα της αγάπης για τους άλλους, να στερηθεί την δική του ζωή.
    Αν το φίδι όμως, δάγκωνε τους περαστικούς καταχρηστικά, ως επιλογή που το ηδόνιζε στο να καταστρέφει να φοβίζει και να αποδομεί, τότε εκτέθηκε στον Αποδομητικό Παράγοντα.
    Μαθημένος να επιλέγει πολωμένες συμπεριφορές, δηλαδή με απόλυτο τρόπο, μετέπεσε στον άλλο πόλο, με υπερβολή. Η υπερβολή προς την αγάπη, τον οδήγησε πάλι στον Αποδομητικό Παράγοντα.
    Τι έγινε τώρα;
    Αφού στην αρχή ήταν «κακό» και μετά έγινε «καλό», γιατί να πέφτει στην βαρύτητα του Αποδομητικού Παράγοντα;
    Εδώ βλέπουμε την διαφορά του «κακού» και του Αποδομητικού Παράγοντα.
    Η υπερβολή (που είναι πόλωση), άρα η έλλειψη του μέτρου, μας αποδομεί.
    Διότι τελικά η μεσότητα είναι που μας ισορροπεί και όχι η πόλωση προς την μια ή την άλλη πλευρά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Πως όμως θα προσεγγίσουμε το καλό και Αγαθό μέσα στην ύλη, τηρώντας την μεσότητα;
    Δηλαδή αν γνωρίζουμε την δυναμική του Αποδομητικού Παράγοντα και τον αποφεύγουμε, αποφεύγουμε τα άκρα. Ούτε πολύ κακοί, ούτε πολύ καλοί.
    Και τότε πως θα γίνουμε Αγαθοί; Δεν είναι μια απόλυτη κατάσταση;
    Είναι. Αλλά δεν είναι ακραία. Δεν διέπεται από υπερβολή.
    Σέβεται την νομοτέλεια της ύλης, όσο εκδηλώνεται μέσα σε αυτήν.
    Η επιβίωση του υλικού μας σώματος, είναι αναγκαία για να μπορέσουμε να εξελιχθούμε πνευματικά. Συνεπώς δεν μπορούμε να παραγνωρίσουμε τους κανόνες που την διέπουν, αλλά αντίθετα θα πρέπει να τους γνωρίσουμε και να τους σεβαστούμε, χωρίς να τους καταχραστούμε σε βάρος της. Συνεπώς τα εργαλεία μας είναι η συνειδητή μας διέλευση από αυτήν, όπου τα άλογα μέρη της φύσης μας, διέρχονται μέσα από την κατανόηση και τον μετριασμό με τον νοητικό έλεγχο.
    Το Απόλυτο Αγαθό, υπερβαίνει την ύλη. Βρίσκεται έξω από τους περιορισμούς της και δεν το αγγίζει ο Αποδομητικός Παράγοντας.

    ΛΥΚΙΟΣ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. "Νομιζω πως χρειαζομαστε περισσοτερα υποθετικα παραδειγματα οπου ο αποδομητικος παραγοντας ειναι καλος και χρησιμος στην καθημερινη ζωη"

    Ο Αποδομητικός Παράγοντας δεν είναι καλός στην καθημερινή ζωή, διότι στόχος του είναι η αποδόμηση και η καταστροφή του ανθρώπου, δίχως ηθικό ενδοιασμό. Αν το θέλεις, χρησιμεύει ως αποτρεπτικός παράγοντας που οριοθετεί τις επιλογές μας, ώστε να τον αποφύγουμε.

    Καλή και χρήσιμη είναι η ισορροπία μεταξύ καλοσύνης και κακότητας, στο μέτρο που μας επιτρέπει την ακεραιότητα της παρούσας προσωπικότητός μας και της επιβίωσης.
    Το κατά περίπτωση καλοί οι κακοί, στο μέτρο του απολύτως αναγκαίου είναι νομίζω θεμιτό όταν κρίνεται η συντήρηση των θεμελιωδών μας αρχών και αξιών.Υπό το πρίσμα του ότι ουσιαστικά δεν υπάρχει κακό, αλλά έλλειψη καλού, τότε όλα μπαίνουν στην βαθμονομημένη κλίμακα του Καλού.
    Η πορεία μας προς τα ανώτερα επίπεδα αυτής της κλίμακας, σημαίνει συνειδητή επιλογή και επίγνωση ότι όσο απομακρυνόμαστε από το λιγότερο καλό, τόσο απέχουμε από την αποδόμηση προς το Χάος και ουσιαστικά από την νομοτέλεια που διέπει την ύλη. Αγγίζουμε τα όριά της και τείνουμε προς το Απόλυτο Αγαθό.
    Αν αποδομηθούμε υλικά για να διαφύγουμε από την ύλη προς μιαν ανώτερη κατάσταση ύπαρξης, τότε ο Αποδομητικός Παράγοντας μπορούμε να πούμε πως έχει θετική πλευρά.
    Βλέπω δηλαδή της Αποδόμηση προς δυο κατευθύνσεις. Προς το Χάος με την απομάκρυνση από το καλό και προς το Αγαθό με την επιλογή του καλού.
    Αν και το Απόλυτο Αγαθό βρίσκεται έξω από την ύλη, η πορεία μας προς αυτό, διέρχεται μέσα από την ύλη και τους κανόνες της. Συνεπώς η πορεία μας μέσα στην ύλη, εμπλέκεται με τον Αποδομητικό Παράγοντα αναπόφευκτα.

    ΛΥΚΙΟΣ.


    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. ΜΉΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΠΙΟ ΛΙΑΝΑ ΤΟΝ ΑΠΟΔΟΜΗΤΙΚΟ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑ; ΓΙΑΤΙ ΛΙΓΟ ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΑ ΤΑ ΛΕΤΕ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. "Ένα πρωί ένας άνθρωπος σηκώθηκε από το κρεβάτι του για να πάει στη δουλειά του. Μισοκοιμισμένος ντύθηκε, έδεσε τα κορδόνια των παπουτσιών του και πήγε στο μπάνιο να πλυθεί. Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. Για λίγο στάθηκε σαν να επιβεβαίωνε πως είναι αυτός που βλέπει απέναντί του ή έστω το είδωλό του. Σκέφτηκε πως τα μάτια του ίσως είχαν χάσει τη σπίθα που θυμόταν, τα μαλλιά έμοιαζαν κάπως σαν πρόχειρα βαμμένα σε παιδική ζωγραφιά, άσπρες γραμμές πρόβαλαν ανάμεσα στις μαύρες. Έσκυψε το κεφάλι σαν ηττημένος, άπλωσε βιαστικά το παγωμένο νερό πάνω του και σκουπίστηκε με την πετσέτα που κρεμόταν στο πλάι. Έκλεισε τα φώτα, κλείδωσε την πόρτα και βγήκε στους δρόμους του κόσμου. Αφήνοντας πίσω το πρόσωπό του και την αναπόδραστη φθορά του."  Γ. Κατσαμάκης

    Η αποσυναρμολόγηση του υλικού εαυτού μας. Που αποσυντίθεται εις τα εξ ων συνετέθη. Για να ξαναχρησιμοποιηθούν σαν πρώτη ύλη για τον επόμενο κύκλο ζωής.
    Όσο κι αν επιτύχουμε τα γηρατειά χωρίς γεράματα, την αποδόμηση δεν μπορούμε να την εμποδίσουμε. Αυτές είναι οι προδιαγραφές του ανθρώπινου σώματος. Έχουν όλα περιορισμένη διάρκεια ζωής. Με πρώτα τα δόντια, κι εδώ η οδοντιατρική επιστήμη κάνει θαύματα με τις  εμφυτεύσεις δοντιών, ύστερα γυαλιά πρεσβιωπίας, η κατάρευση των μυών, η συρρίκνωση του εγκεφάλου, η έναρξη της μουμιοποίησης. 

    Ο αποδομητικός παράγων μας κοιτάζει απ' τον καθρέφτη. Τετ α τετ. Σε μερικές δεκαετίες θα γίνουμε σκόνη. Πώς θα το αντιμετωπίσουμε; Μα ασφαλώς με περιέργεια να δούμε "αν υπάρχει κάτι που μπορεί να επιζήσει εκτός σώματος". (Την διατύπωση αυτή την χρωστώ στον αδελφό μου, πολιτικό μηχανικό, τεχνοκράτη, που όμως σε ηλικία 15 ετών είδε τον αδελφό του πατέρα μου να "φεύγει" από την καμινάδα και ενημέρωσε αμέσως τον πατέρα μου για τον θάνατο του. Μοιράζομαι μαζί σας το οικογενειακό αυτό μυστικό γιατί γνωρίζω τον έρωτα σας για την Γνώση και την Αλήθεια).
     Έχουμε κανένα στοιχείο οτι κάτι επιζεί; Μονάχα οτι αυτό το κάτι κυκλοφορεί στα όνειρα μας. Αυτό το κάτι από μας. Αυτό το εμείς εκτός χρόνου.
    Αν πάλι παίζει να μην επιζεί τίποτε, τότε καλύτερα να μην το ξέρουμε.

    Αυτός είναι ο αποδομητικός παράγων. Τώρα αν η κακοήθεια, η αγένεια, η τρέλλα, η προβοκάτσια, το τρολάρισμα δρουν ως αποδομητικός παράγοντας, ασφαλώς ναι. Η αναίδεια, το θράσος, η χυδαιότητα, η αθυροστομία, δυστυχώς όλα είναι θέμα έλλειψης πνευματικής καλλιέργειας. Από την οικογένεια πρωτίστως και το σχολείο.
    Γιατί υπάρχει ένα DNA που εμπεριέχει ένστικτα άγρια και αποτρόπαια. Είναι η λεγόμενη ερπετική μας φύση που δεν εξαλείφθηκε όταν το έμβιο ον έγινε θηλαστικό αλλά συνυπάρχει. Και το ερπετό αυτό, αυτός ο δράκος, δεν χαμπαριάζει από πνευματικότητα. Και ο δράκος αυτός είναι δυνατός και τολμώ να πω ανίκητος. Είναι ηρωικές οι μάχες που δίνει ο άνθρωπος με το θηρίο μέσα του. Και με τα θηρία έξω.


    Κάθε εννιά χρόνια εφτά νέοι Αθηναίοι και εφτά νέες Αθηναίες  στέλνονται στην Κρήτη και κατασπαράζονται από τον Μινώταυρο μέσα στον Λαβύρινθο. Ο Θησέας αποφάσισε να σαλπάρει για την Κρήτη και να θέσει τέλος.
    Η θανάτωση του Μινώταυρου συμβολίζει την κατάργηση του βαρβαρικού έθιμου της ανθρωποθυσίας από τον περισσότερο προοδευμένο ελληνικό πολιτισμό.

    Αν οι πρόγονοι μας πέρασαν από τέτοιους φρικώδεις τρόμους,
    είναι άθλος μεγάλος, θαυμαστός και απίστευτος το οτι φτάσαμε έως εδώ που φτάσαμε με σώες τις φρένες. Και ο αγώνας του ανθρώπου συνεχίζεται..

    ***
    Δέσποινα Β.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. Η αρετή λοιπόν είναι μια έξη, που: α) επιλέγεται ελεύθερα από το άτομο. β) βρίσκεται στο μέσον, στο μέσον όμως το «σε σχέση προς εμάς». Είναι η μεσότητα μεταξύ δύο κακιών, που η μία βρίσκεται από την πλευρά της υπερβολής και η άλλη από την πλευρά της έλλειψης - -με το νόημα ότι ορισμένες κακίες αποτελούν έλλειψη και άλλες πάλι υπερβολή σε σχέση με αυτό που πρέπει, είτε στα πάθη είτε στις πράξεις, ενώ η αρετή και βρίσκει και επιλέγει το μέσον. Από την άποψη λοιπόν της ουσίας της, και όσο μας ενδιαφέρει ο ορισμός της φύσης της, η αρετή είναι μεσότητα, από την άποψη όμως του σωστού και του άριστου είναι, ασφαλώς, κάτι που βρίσκεται στο ψηλότερο σκαλί.

    Αριστοτέλης, Ηθικά Νικομάχεια


    Βρισκόμαστε δηλαδή κάθε φορά ανάμεσα σε δύο κακίες. Από την μία πλευρά η υπερβολή και από την άλλη η έλλειψη. Ο ενάρετος άνθρωπος βρίσκει και επιλέγει το σημείο ανάμεσα στην υπερβολή και την έλλειψη.


    Η αρετή λοιπόν βρίσκεται στην μέση, ανάμεσα στην υπερβολή και την έλλειψη.
    Έτσι αν το θάρρος, η δύναμη, η γενναιότητα είναι η μεσότητα, τότε το θράσος και η απερισκεψία βρίσκεται σπό την πλευρά της υπερβολής, και η δειλία από την πλευρά της έλλειψης.

    ***
    Δέσποινα Β.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. Ω, τετραπλο σχολιο, χαμος! Θα επανελθω αφου το στοχαστω λιγο ακομα

    "ΜΉΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΠΙΟ ΛΙΑΝΑ ΤΟΝ ΑΠΟΔΟΜΗΤΙΚΟ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑ; ΓΙΑΤΙ ΛΙΓΟ ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΑ ΤΑ ΛΕΤΕ"

    Ανωνυμε, στην αρχη του ποστ, ο Λυκιος μας εδωσε ενα λινκ, στο β) του οποιου περιγραφεται ο Καταστρεπτικος παραγοντας ή αποδομητικος παραγοντας. Σκεψου το σαν ενα διπολο απο πανω προς τα κατω. Τερμα πανω ψηλα επικρατει απολυτη ταξη και βρικεται το Αγαθο, το "Φως το Αληθινο", οι "Ουρανοι", το πνευματικο στοιχειο, οι Θεοι ή Θεος, ολα οργανωμενα και ομορφα. Τερμα κατω επικρατει η απολυτη αταξια, το Χαος, μαυρο σκοταδι, κακος χαμος, απειρη εντροπια, "μπουρδελο σκετο" που θα λεγαμε στην καθομιλουμενη. Καπου ενδιαμεσα βρισκεται και ζει ο ανθρωπος, ο οποιος και κινειται μεταξυ των δυο ακρων-πολων καθως δεχεται ιση επιρροη απο αυτες τις δυο δυναμεις, οι οποιες λειτουργουν διαρκως και τον επηρεαζουν ασταματητα, την Δημιουργικη και την Καταστρεπτικη (ή Μεταμορφωτικη οπως λεγεται πιο κυριλέ, καθως δεν καταστρεφει αλλα μετασχηματιζει). Ο ανθρωπος ομως λογω ελευθερης βουλησης μπορει να επιλεγει συμπεριφορα και να δημιουργει το πεπρωμενο του, μπορει να διαλεξει, τον ανηφορικο δρομο της αρετης ή τον κατηφορικο της κακιας.

    Ο αποδομητικος παραγοντας λοιπον ειναι αυτος ο οποιος διαλυει στα εξ ων συνετεθη καθε τι υλικης συστασης. Η φυσικη και αναποφευκτη φθορα που ερχεται στα παντα λογω της παροδος του χρονου. Απο μονη της δεν την λες και "κακη", ειναι κατι που συμβαινει. Καθε συστημα ρεπει προς την αταξια απο μονο του, για να συντηρειται χρειαζεται να του εισαγουμε ενεργεια. Αν επισκεφτεις το σπιτι σου στο χωριο μετα απο 25 χρονια που δεν εχεις παει ποτέ, ξερεις πως θα βρεις ενα μπουρδ.. Θα υπαρχουν εμφανεστατα σημαδια φθορας που εγιναν απο μονα τους, χωρις να τα προκαλεσει καποιος ανθρωπος. Ενα σπιτι απαιτει περιπου σε κοστος καθε χρονο ενα 3% της αξιας του σε συντηρηση για να διατηρειται σε τελεια κατασταση.
    Ενα λουλουδι γεννιεται (δημιουργειται), ανθιζει, μαραινεται και πεθαινει. Απαξ και πεθανει, η αποδομηση του συμβαινει γοργα. Σαπιζει και μικροοργανισμοι αναλαμβανουν το εργο της επιστροφης των υλικων του στη φυση. Χους εις χουν. Το χωμα επιστρεφει στο χωμα. Αυτος ειναι ενας απολυτος νομος για καθε τι υλικο. Το λουλουδι αποδομειται, ομως με τα υλικα αυτα θα δημιουργηθει κατι αλλο εξ ου και μεταμορφωτικος παραγοντας.

    Το ιδιο ισχυει και για τον ανθρωπο και για οποιοδηποτε υλικο κομματι του. Μονο ο δημιουργικος παραγοντας βαζει ενα "φρενο" σε αυτη τη διαδικασια. Οσο υπαρχει ζωη σε ενα σωμα, αυτο συντηρειται. Μολις ομως φυγει η ζωη, και ο ανθρωπος πεθανει και μεινει το σωμα του μονο του χωρις αυτο το "κατι", ερχονται τα σκουληκια και το τρωνε το σωμα, το αποδομουν και το επιστρεφουν στο χωμα. Ακουγεται ισως λιγο ασχημο, αλλα αφου το σωμα επιτελεσε το εργο του, δεν εχει καποιο λογο υπαρξης, αρα καλως συμβαινει ετσι για την οικονομια της φυσης και να εξελισσεται η ζωη γενικως στο συμπαν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  25. Εμεις ομως μελετουμε την συμπεριφορα του ανθρωπου οσον αφορα αυτο το διπολο, διοτι ο ανθρωπος δεν εχει ταβανι και ορια πανω-κατω, υπαρχει η δυνατοτητα να προσεγγισει πανω τους Θεους ή να κατεβει κατω στο Χαος. Ευκολο στα λογια, δυσκολο στη πραξη ομως. Γενικα μιλωντας, το πανω ειναι δυσκολο, το κατω ειναι ευκολο. Η δημιουργια ειναι δυσκολη και απαιτει πνευματικο κοπο, ενω η καταστροφη ευκολη. Ο νοημων ανθρωπος προφανως επιθυμει να ανελθει και να αποφυγει την αυτοαποδομηση του, ωστοσο εμεις συζητουμε σχετικα με την αναγκαιοτητα της κατοχης της ικανοτητας αποδομησης ως τροπο υπερβασης της δρασης του αποδομητικου παραγοντα. Αυτο που λεμε, χρειαζεται να ειναι κανεις ετοιμος για πολεμο, για να εχει πραγματικη ειρηνη, αλλα να αποφευγει τον πολεμο για να μην φθειρεται ο ιδιος. Αμα παιζεις ξυλο, και ο Τάισον να εισαι, καποιες μπουφλες θα τις τρως και εσυ, ασχετως του ποσες θα τρωνε οι αλλοι. Ο σοφος παιζει πολεμο συνεχως, ασκωντας στρατηγικα την τεχνη του πολεμου, ωστε να μην χρειαζεται να πολεμα. Εαν ομως οι αλλοι γνωριζουν πως εσυ δεν προκεται ποτέ να πολεμησεις και απλα μονο μπλοφαρεις, θα σε εκμεταλλευονται οπως το φιδι της ιστοριας. Αρα, καλως ή κακως, χρειαζεται να αναπτυξουμε πολεμικη ικανοτητα ωστε να μην χρειαζεται να πολεμουμε. Τι ειναι πολεμικη ικανοτητα λοιπον; Ειτε ικανοτητα αποδομησης του αλλου, ειτε ικανοτητα προστασιας του εαυτου απο αποδομηση. Το να ειναι κανεις ισχυρος και δυνατος ή απροσβλητος.

    Σιγουρα χρειαζεται να μην φοβομαστε τον καταστρεπτικο παραγοντα και να εχουμε αποδεχτει την δραση του, ωστε ευφυως να την αποφευγουμε οσο μπορουμε. Πώς θα γνωρισουμε και εκφρασουμε τον αποδομητικο παραγοντα χωρις να μας καταστρεψει και εμας τους ιδιους; Βλεπουμε τους ανθρωπους που τον εκφραζουν, δυσκολα να αποφευγουν να αυτοδηλητηριαζονται και μαθαινουν να ζουν μονο με αυτον, αμελωντας τον αλλο πολο.

    Ελ Στοχαστης

    ΥΓ. Η φωτια εκφραζει αρκετα καλα τον αποδομητικο παραγοντα

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Αφήστε το σχόλιό σας
Φίλοι του ιστολογίου, παρακαλώ να κάνετε ελεύθερα τον σχολιασμό σας, αλλά να απέχετε από ύβρεις και προσβολές προσώπων, καθώς και να χρησιμοποιείτε την Ελληνική γλώσσα και γραφή (όχι greeklish). Προσβλητικά και υβριστικά σχόλια θα διαγράφονται. Επίσης διαγράφονται spam και διαφημίσεις άλλων ιστολογίων, αλλά και κάθε άλλο σχόλιο που δεν συνάδει με το ύφος και το ήθος που ορίζει ο δημιουργός και διαχειριστής του ιστολογίου.

Τα σχόλια ελέγχονται πριν δημοσιευθούν.


.